pelin tan

2012-01-30T08:30:00.000-08:00

(Copan bldg by Oscar Niemeyer,Sao Paulo, Jan 28 2012 by Joseph Grima)

Mimarlık Eğitimi Üzerine (On the Architecture Education) Beatriz Columina ile söyleşi (Arzu Erdem, Pelin Tan), Arredamento, Ocak/January, Istanbul, 2012

Trans-locality and Dissemination: 3 Years Arrow Factory, 2008 – 2011, Pelin Tan, Domus/Milan, January, 2012: A review on Beijing based artist run space.

Forms of Visibility: Distribution of Counter-Value, Pelin Tan, NOON Visual Culture and Contemporary Art Journal No.3 - Gwangju Biennial Foundation, South Korea, 2012 (Greek version is coming up soon in Athens): A text about Ahmet Ögüt'work, Hafriyat's performance, Mouffe and Ranciere.

Further upcoming: Unconditional Experience of Space: A New Spatial Ethics, Pelin Tan, upcoming in Nikolaus Hirsch & Markus Miessen on the Critical Spatial Practice, Sternberg Press. Turkish/longer version in Ege Mimarlık(architecture magazine, İzmir).

in the Urban Crisis.

2012-01-26T01:42:00.000-08:00

Urban Table spring program at The New School, Parsons, Urban Ecologies

“bağımsız, serbest, part-time, esnek, meşgul, işsiz…”

2012-01-21T06:45:00.000-08:00

Tartışmak Üzere
II

Tarih: 27.01.2012, 18:00
Başlık: “bağımsız, serbest, part-time, esnek, meşgul, işsiz…”

Bu toplantıda Tanıl Bora, “Boşuna mı Okuduk?” adlı kitabın (İletişim, 2011) yazarlarından biri olarak, Türkiye’de beyaz yakalı işsizlerin “durumlarına” ilişkin gözlemlerini ve yorumlarını tartışmaya sunacak. İçinde bulunduğumuz dönemde işsizliğin özellikle beyaz yakalıları ilgilendiren yeni boyutlarına ve beyaz yakalı işsizlerin kendi durumlarını algılama biçimlerine odaklanacak.

Bora ile bu bağlamda, sanat alanında “prekarya” olgusunu kendi deneyimlerimiz üzerinden karşılaştırmalı olarak tartışmayı ve sanat alanında ortaya çıkan çalışma biçimleri, yarattığı sorunlar ve alternatifler üzerine fikir alışverişinde bulunmayı istiyoruz.

Tanıl Bora yazar-editör. Ankara’da yaşıyor ve çalışıyor.

(Tartışma Türkçe olacaktır.)

Bu toplantı, “Yuvarlanan Bir Taş Gibi: Güncel Sanatta Emek” başlıklı araştırma projesinin “Tartışmak Üzere” adlı açık toplantı serisi kapsamında düzenlenmektedir. Önder Özengi ve Pelin Tan tarafından yürütülen proje, emek/iş olgusu, sanat üreticisinin üretim/çalışma koşulları ve güncel sanat alanındaki geçinme ekonomileri üzerine odaklanmaktadır (2011 – 2013).

-----------------------------------------------------------------------------------------------

To Discuss
II

Date: 27.01.2012, 18.00
Subject: “independent, freelance, part-time, flexible, occupied, unemployed…”

Tanıl Bora, one of the co-authors of Boşuna mı Okuduk? (So we studied for nothing?) (İletişim, 2011), will open to discussion his observations and analysis of the “states” of the white collar unemployed in Turkey. He will focus on the recent new dimensions of unemployment, concerning white collar workers in particular, and their forms of self-perception of unemployment.

In this context, we hope to discuss comparatively with Bora the phenomenon of “precariat” in the field of art through our own experience and exchange ideas on the new modes of work emerging in the field of art, ensuing issues generated by these new modes, and alternatives.

Tanıl Bora writer-editor. Lives and works in Ankara.

(The discussion will be held in Turkish.)

This meeting is organized in the scope of the open meeting series “To Discuss” in the context of the research project Like a Rolling Stone: Labor in Contemporary Art. The project, coordinated by Önder Özengi and Pelin Tan, focuses on the phenomena of labor/work, production/working conditions of art producers and the economies of livelihood in contemporary art (2011 – 2013).

labor in contemporary art

2011-12-19T01:35:00.000-08:00

To Discuss - I

Date: 27.12.2011, 6.30pm, DEPO, www.depoistanbul.net

‘Art Without Work?’ with Anton Vidokle.

The discussion will be focusing on the recent text of artist Anton Vidokle titled ‘Art Without Work’. The discussion will be based on the question of the division of ‘labor’ and ‘work’ in artistic production. (For the article: www.e-flux.com/journal/art-without-work).

‘To Discuss’ is a first meeting series of the research project titled Like a Rolling Stone: Labor in Contemporary art. This project investigates: the notion of labor/work, the working conditions of art producers/workers and the livelihood economies in contemporary art field. This research project is curated by Önder Özengi and Pelin Tan.

Anton Vidokle is an artist based in New York and Berlin.

----------------------------------------------------------------------------
Tartışmak Üzere -I

Tarih: 27.12.2011, 18.30, DEPO, www.depoistanbul.net

‘Art Without Work’, Anton Vidokle ile birlikte.

Bu tartışma, sanatçı Anton Vidokle’nin ‘Art Without Work’ adlı makalesinde tartıştığı, sanatsal üretimde iş ve emek ayrımına odaklanıyor. (makale: www.e-flux.com/journal/art-without-work).

‘Tartışmak Üzere’, Yuvarlanan Bir Taş Gibi: Güncel Sanatta Emek başlıklı araştırma projesinin ilk tartışma toplantısıdır. Bu proje; emek/iş olgusu, sanat üreticisinin üretim/çalışma koşulları ve güncel sanat alanındaki geçinme ekonomileri üzerine odaklanmaktadır. Bu proje, Önder Özengi ve Pelin Tan tarafından yürütülmektedir.

Uncovered

2011-12-11T03:07:00.000-08:00

Book Launch: UNCOVERED. Nicosia International Airport. Book 1

UNCOVERED is pleased to announce the book launch of UNCOVERED. Nicosia International Airport. Book 1, on Friday, 16th December, at 7pm, at Home for Cooperation, in the buffer zone, across from Ledra Palace.

During the book launch Jack Persekian will present a performance of Nablus Soap.

The book, edited by Basak Senova and Pavlina Paraskevaidou, includes texts by Alexander Galloway, AbdouMaliq Simone, Antonio Negri, Argyro Toumazou, Basak Senova, Bülent Diken, Dervis Zaim, Jack Persekian, Lamia Joreige, Marina Grzinic, Michael Hardt, Mushon Zer-Aviv, Niyazi Kizilyürek, Ozgul Ezgin, Pavlina Paraskevaidou, Pelin Tan, Socrates Stratis, Stavros Stavrides, and Jalal Toufic. Gökce Sekeroglu designed the book.

UNCOVERED is a three-year research-based art and media project under the curatorship of Basak Senova and Pavlina Paraskevaidou. Three terms – “memory construction,” “commons,” and “control mechanisms” – form the conceptual springboard for the project. The development team consists of Argyro Toumazou, Özgül Ezgin, Vicky Pericleous and the curators. The partners of UNCOVERED are European-Mediterranean Art Association, The Pharos Arts Foundation, and Anadolu Kultur.

UNCOVERED. Nicosia International Airport. Book 1 documents the first phase of the project that culminated with an exhibition in September 2011, in Nicosia of the eight commissioned works by Andreas Savva Constantinos Taliotis, Demetris Taliotis, Görkem Müniroğlu, Gürgenç Korkmazel, Emre Yazgın, Erhan Öze, Socratis Socratous, Orestis Lambrou, Oya Silbery, Özge Ertanın, Vicky Pericleous, and Zehra Sonya. The book includes a number of essays on the themes of “memory”, “commons”, and “control mechanisms” that were explored in the exhibition, as well as a section devoted to the eight projects. The publication also introduces the archive that has been initiated as part of the research and concludes with the contributions of the speakers made during the panel discussion following the opening of the exhibition.

Venue: House for Cooperation, (buffer zone, across from Ledra Palace), Nicosia, Cyprus.
Date and Time: 16th December, 2011, 7pm
Editors: Pavlina Paraskevaidou and Basak Senova
Contributions: Alexander Galloway, AbdouMaliq Simone, Antonio Negri, Argyro Toumazou, Basak Senova, Bülent Diken, Dervis Zaim, Jack Persekian, Lamia Joreige, Marina Grzinic, Michael Hardt, Mushon Zer-Aviv, Niyazi Kizilyürek, Ozgul Ezgin, Pavlina Paraskevaidou, Pelin Tan, Socrates Stratis, Stavros Stavrides, and Jalal Toufic
Copy Editing and Proof Reading: Barbara Iacovou

The printing of the book is kindly supported by Phileleftheros Group.
The book is in part supported by The Open Society Foundations.

http://www.uncovered-cyprus.com

(With Socratis Stratis, we contributed the book with our text on the dicussion of the Commons)

trans-space / cross-knowledge

2011-10-06T03:26:00.000-07:00

Recent Publications

Kitap / Book: Göreli Konumlar / Relative Positions
Yazarlar/Contributors: Ahmet Öğüt, Ashkan Sepahvand, Borga Kantürk, Boris Buden, Brian Holmes, Burak Arıkan, Caner Aslan, Deniz Gül, November Paynter, Önder Özengi, Pelin Tan, Ulus Atayurt.

Editör/Editor: Önder Özengi

pdf kitap/book:
www.archive.org/details/RelativePositions
http://aaaaarg.org/node/27143
-------------------------------------------------
On the design of Istanbul Biennale, conv.with N.Hirsch:
www.domusweb.it/en/art/12th-international-istanbul-biennial

-------------------------------------------------
San Diego/Buffer Zone, Express Dergisi, October/Ekim, 2011
-------------------------------------------------

SKOR event on Social Housing
-------------------------------------------------
Noordkaap Newspaper
Populism as Conflict of Values
a text on Tophane, Urban Conflict, Public Space, Counter Culture and Art
..................................................................................................
12th Istanbul Bienial Review
Pipeline Art Magazine (Hong Kong)

Tampon Emek, Kelepir Ütopya ve Kung Fu

2011-08-07T11:52:00.000-07:00

Geridönüşüm için kağıt malzemenin hergün toparlandığı ve gemilere yüklendiği, küçük eski bir endüstriyel yerleşim olan Chai Wan yani Hong Kong adasının doğusundaki semtdeyim. Yıllardır Hong Kong ve Shenzen kentlerinin kapitalist dönüşümü ve emek sömürüsü üzerine araştırma yapan iki sanatçı arkadaşım MAP Office’in 19. Katından aşağıya doğru bakıyorum. Küçük balıkçı tekneleri ile birlikte hergün hareket eden kullanılmış kağıt ve karton yüklü gemilerin arkasından karşı karada bulutlarda kaybolmuş yükseklikteki mantar gibi türeyen lüks uzun konut yapılarını görüyorum. 2008’de 5,335 çocuğun ölümü ile sonuçlanan Sichuan depreminden sonra “Tofu-construction” (tofu yapıları) adını verdiği kalitesiz inşa ve (ilişkili) yolsuzluk ile ilgili olarak Çin hükümetini sürekli eleştiren, ve bunun üzerine devlet tarafından atölyesi yıkılan dünyaca ünlü sanatçı Ai Wei Wei Beijing’den Hong Kong’a gelirken, 4 Nisan tarihinde havalanında açıklamasız gözaltına alındı. Sanatçı Ai Wei Wei, geçen yüzyılda Çin’in bilinen sürgün şairlerinden olan babası gibi neredeyse aynı kaderi paylaşarak devlet totalitarizmi ile çok kere yüzleşti. Hong Kong’a vardığımda, anakara Çin’deki kentlere göre daha liberal olan bu kentdeki sanatçı kolektifi “sanat vatandaşı” (Art Citizen), sanatçının haftalardır gözaltına alınmasını eleştiren üçüncü kamusal eylemlerini organize ediyorlardı. Hong Kong eski bir ingiliz sömürgesi olarak her nekadar özgür ifadeye açık olsa da bir yandan Çin’de uluslararası küresel pazarın merkezi. Vizesiz girişi olan bu kentden Çin’e geçebilmek, Shenzhen veya Guangzhou’ya gidebilmek için vize almak gerekiyor. Bir göçmen ve sınır kenti olarak Shenzen ucuz emeğin ve sömürünün tampon mekanı olarak var olurken, eski varlıklı bir kent olan Guangzhou ise Hong Kong ile yarışırcasına Opera binasını ünlü mimar Zaha Hadid’e yaptırmış.

1970’lerde Norman Foster tarafından tasarlanan Hong Kong kent merkezinin ana gökdelenlerinden biri olan HSBC binası, banka olarak işlev görse de pazar günleri, kolonlarının altında yüzlerce Filipinli domestik kadın çalışanının buluştuğu “iliştirilmiş gayri-ihtiyari bir kamusal alan”. Hong Kong hükümetinin özel uyguladığı kanun ile Filipinli domestik işçiler, işverenleri ile aylık en fazla 300 dolar maaş + oda anlaşması yapabiliyorlar. Bu ucuz emek işçileri pazar günleri HSBC binasının altında buluşup piknik, manikür/pedikür yapıyorlar, internetde beraber beyaz dizi seyrediyorlar ve belki olası sevgililerine email yazıyorlar. Bu yarı açık kamusal alan HSBC binasının kimliğinin bir parçası haline gelmiş; Foster’ın dergilerde memnunlukla bahsettiği 90’lardan sonra ortaya çıkmış alternatif kamusal kullanım, kent araştırmacıları içinde ekzotik bir malzeme. En yüksek tüketici sınıfa ve turistlere hizmet veren kentin merkezinde yer alan Chanel, Prada gibi mağazaların önünde Filipinli emekçilerin kendi aralarında düzenledikleri güzellik yarışmasını izliyorum. Daha sonra birkaç sokak öteye, Soho’ya doğru yürüyerek Mao’nun ideolojik amaçlarına dair konuşmalarını içeren kırmızı küçük kitabını ve birkaç eski çağ Çin görselleri içeren kartları pazarlık ederek ucuza kapatıyorum. Hızlıca 1980’lerde Hong Kong’un kent kimliği ile özdeşleşmiş Suzie Wong’un yıllarca profesyonel pratiğini sürdürdüğü otelin yanından hızlıca geçiyorum. Her nekadar Kung-Fu kültürü ve filmlerine gizli bağımlılığımı saklamaya çalışsam ve Peter Chan’ın yönettiği son filmi gözlerim arasa da; sokakta satılan Bruce Lee tişortunu buluyor ve hiç kimsenin anadili olmadığı uluslararası kırık ingilizcenin konuşulduğu HK üniversitesi coğrafya bölümünün düzenlediği “Kentsel Ütopyalar” toplantısına katılıyorum. Lefebvre, Harvey’in argümanları ve küresel neoliberalism altında dönüşen kentsel durumları tartışmak amacı ile Asyalı araştırmacıların biraraya geldiği bu toplantıya girdiğimde; soyadımdan dolayı beni bu zamana kadar Çinli sanan coğrafya bölümü ve atölye katılımcıları şaşkınlıkla bana bakıyor.

Atölyenin Ütopya başlığını unutmuş olduğumu hatırlayarak, eleştirel bir ütopya tanımı geliştirilmeye çalışıldığı ve yine de romantik bir yaklaşım ile ele alınmaya çalışılan kentsel ütopyayı tartışmak benim için bir an anlamsızlaşıyor. Çinli ve Japon eleştirel coğrafyacıların, Batılılara göre daha sorgulayıcı ve eleştirel tartışmaları enerjimi yerine getiriyor. Çin gerçekliği ve neoliberalism ilişkisi görece diğer ülkelere göre farklı fakat aynı zamanda tüm küresel neoliberalism etkisinin güçlü bir parçası. Kırsal bölgelerdeki yatırımcıların 1997’lı yıllarda iflas etmesi ile birlikte güney kıyı bölgelerdeki kentleri dış pazara açan hükümet, kendi iç yatırımcı borçları ile başedebilmek için kentlerdeki fiziksel altyapı inşasına odaklandı. David Harvey, Çin’in bu sorun ile; inşa, büyük megakent projeleri ve yüksek teknolojik ulaşım yapılanmasına transfer ederek başetmeye çalıştığını belirtir. Hümkümetin totaliter yapısının bildiğimiz neoliberal ekonomik yapı ile birleşiminin örneği olan Çin, Harvey’e göre, küresel neoliberal pazardaki yerini ilginç ve etkili kılıyor: Tüm sınıf güçlerini birleştiren otoriter yönetim, istendiği gibi serbestçe dönüştürülen neo-liberal özelleştirme ve bir tür karmaşık Keynesçi bütçe açığı ile desteklenen altyapı projeleri. Pearl River Delta bölgesi yani, Hong Kong kuzey sınırı Shenzhen (tampon sınır kenti) ve Guangzhou’ya kadar uzanan kıyı su deltası son on senedir hızlı bir altyapı (kentleşme + ulaşım) süreci geçirdi. Kırsaldan kente dönüşüm hızından (yeni kentlerin arasında kalan köyler) dolayı; hem emek/işgücü hem de fiziksel anlamda ortaya çıkan sorunlar, kırsalda yaşayan halkı zayıflatmış durumda: Yeniden kentleşme ile gittikçe değerlenen arazi mülkiyeti ve gittikçe ucuzlaşan, esnekleşen emek gücü.

Bu dönüşümü, şu an bir kasırga gibi ilerleyen, genelde kültür merkezi odaklı mega kent projelerinde, ulaşım projelerinde ve de sanat pazarının güçlü batılı yatırımcı/koleksiyonerler aracılığı ile son iki senedir Hong Kong üzerine iyice odaklanması üzerinden ile çıplak/net bir şekilde okuyabiliriz. Kavramsal ve pratik olarak yeni eleştirel coğrafya tahayyülümüzde ütopya düşüncesini bir kenara atalım mı? Konferans sürecinde tartıştığımız bu soru çerçevesinde benim umutsuz yaklaşımım hepimizi etkiliyor. Gündelik yaşamın romantikleştirilmesi, her aktörün kendi ütopyasını kente giydirmesi ve ütopyanın kapital üretiminin bir aracı hale gelmesi bizi farklı kentsel örneklere ve etkin toplulukların dayanışma pratiklerine yönlendiriyor. SoCo (Society for Community Organization) sivil inisiyatifi, anakara Çin’den gelen göçmen, yaklaşık 100 bin evsize yardım etmeye çalışıyor. Öğrenciler, kendileri bir zamanlar evsiz göçmen olan gönüllüler, sanatçılar ve akademisyenler ile birlikte çalışan SoCo “küp” evler denilen neredeyse bir yatağın ancak sığabildiği evlerde yaşayan insanlara yardım ediyorlar, iş bulmaya çalışıyor ve psikolojik destek olmaya çalışıyorlar. Diğer yandan iş bulmak umudu ile tüm gün Mong-Kok sokaklarında gezen göçmenler geceleri SoCo’nun sağladığı erkekler ve kadınların ayrı ikame ettiği yurtlar düzenlemişler. Yurdun bir odasında el hakaretleri ile anlaşmaya çalıştığımız, iş bulmak için Çin’den yeni gelmiş genç bir kız ile televizyonda bir beyaz dizi seyrediyoruz. Genç kız, sabah 6 ve aksam 6 arası yurtda kalamıyor, sadece geceleri ikame edebiliyor. Bir ay içinde iş bulamazsa Çin’e, kentler arasına sıkışmış köyüne dönmek zorunda. 1950’den bu yana anakara Çin ve Hong Kong arasında sınır kontrolü uygulanıyor. Hergün yüzelrece kişi iki tarafa çalışmak için geçiyor. Tampon kent Shenzen; ulaşım, güvenlik, inşaat ve sınırdaki kontrol noktaları ile kendi başına bir “sınır” ekonomisi yaratmış durumda. Kowloon ve Central gibi merkez tüketim semtlerinde, servis ekonomisinde iş bulmak üzere binlerce göçmen bu sınırı gelip gitmekte.

Kendi yaşadığımız kentler gibi Hong Kong farklı aktörlerin, göçmen işçilerinin, mimarların, devletin kendi tahayyül ettikleri birçok farklı ütopyaların birleşimi: Mong-Kok’da bir kişinin zor sığdığı mekanlarda yaşamaya çalışan evsizler; Central semtinden sıçrayan tampon emekler üzerindeki küresel yaşamın iştişamı; işlevini yitirmiş eski endüstriyel bölge Kowloon’un kütür ve sanat alanına dönüşümü için yarışan Foster ve Koolhaas gibib star mimarların hayalleri. Batılı kuratörler ve yatırımcılar ile gittikçe elitleşen ve kapitalistleşen Kowloon veya Central bölgelerinden kaçan alternatif sanatçılar ise Chai Wan veya Aberdeen gibi Hong Kong adasının güney ve doğu yakasındaki endüstriyel bölgelere, yerel mahallelere yerleşiyorlar. Hong Kong sanat fuarı ise küresel sanat pazarını (Deutche Bank ile birlikte) Shangai’ya karşı yarışırcasına bu kentde merkez kılmaya çalışıyor. Diğer yandan, Hong Kong kendi başına Çin’in esnek neoliberal ideolojik ütopyası. Bu duruma göre elimize kalan tek şey “kelepir bir ütopya” tahayyülü. Durumlar Istanbul’dan çok da farklı değil. İnsan hakları savunucusu Çinli şair Liu Xiabo hala tutuklu. Şair babası ile Mançurya’da sürgünde büyüyen sanatçı Ai Wei Wei’in tutuklanması ile ilgili olarak, 40 gün sonra, Çin hükümeti sanatçının vergi kaçırdığına dair bir açıklama yapıyor. Wei Wei için “Art Citizen” kollektifi diğer alternatif gruplar ve bir sendika ile birlikte düzenlediği, tüketimin her anlamda hortumlandığı Mong-Kok semtindeki sokak protestosuna katılıyorum. Wei Wei’in posterleri Mong-Kok’u çevreleyen tüm dükkan ve sokaklardaki reklam panoları ve tüketim nesneleri içinde yitmiş gitmiş durumda; Central’daki duvarlarda da graffitisi beliriyor: “Kim korkar Ai Wei Wei’den"

1 haziran 2010, P.Tan
(bir versiyonu, Express, Temmuz 2011)

revisited

2011-07-21T01:35:00.000-07:00

Gelecegin Arkeolojisi: OMA Cronocaos sergisi
New Museum, New York
Arredademento Dergisi, 2011/07-08

“Koruma artık geçmişi yenileme anlamında bir etkinlik değil fakat gelecekte olan/ geleceği içinde taşıyan bir etkinliktir”, Koolhaas'ın tahrik içeren argümanı, kentsel dönüşüm adı altında yenilenen, özelleştirilen kent merkezleri ve modernist mimarlık mirasın yıkılmaya çalışıldığı günümüzde ne anlama geliyor? “Koruma” konusu ve pratiği yıllar boyunca hem akademide, hem de kent içi yenileme projelerinde muhafazakar bir anlayışla sürdürüldü ve gerektiğinde mimari yapı/konut yıkımlarında bir “meşrulaştırma” aracı olarak kullanıldı...

Balkan Mimarisi ve Kentlerine Bakış: Geleceğin Arkeolojisi
(Balkan Architecture and Urbanism)
Dosya Editörü: Pelin Tan, Betonart Mimarlık Dergisi, Yaz, 2011

"Balkanlar’daki yeni siyasi ve ekonomik dönemin bölgenin modern mimari mirası üzerindeki etkisi ve kentlinin bir birey olarak kentsel dönüşüme katılabilme araçları, farklı kentlerden örneklerle tartışılıyor. Bu dosyaya davet edilen yazarlar, farklı Balkan kentlerinden belirgin örnek ve vakalar üzerinde durarak halen süregiden dönüşüm hakkında tartışmalar ve öneriler sunmaktalar. Demet Mutman ve Mela Žuljevic, “Kenti Tekrar Birleştiren OKC Abrašević” adlı makalelerinde savaş sonrası kamusal anlamda ikiye ayrılmış Mostar kentinde yeniden işlevlendirilebilecek ve kamusal anlamda birleştirici bir unsur olabilecek OKC Abrašević’i, kentin kentsel ve sosyal arkaplanı dahilinde tanıtmaktalar. Ana Dzokic, Marc Neelen (STEALTH.unlimited) ve Dubravka Sekulic’in “Yeni, Daha Yeni ve En Yeni” başlıklı Belgrad hakkındaki makalelerinde, Belgrad’ın kentsel gelişimi çerçevesinde sürekli yeniden tanımlanan kentsel mekân ve konut yapısının kentli aktörleri arasındaki müzakere aktarılıyor. Srdjan Jovanovic Weiss’in “İhmalkârlığın Geleceği” adlı makalesinde ise, Bosna- Hersek Federasyonu içerisindeki Tuzla eyaletinde bulunan Kalesija kentini örneklendirerek kentsel yenileme dahilinde yenileme ile birlikte mülkiyetin araçsallaştırılması ve katılımcı tasarım sürecinde vatandaşın süreci ne ölçüde yönetebileceğini sorguluyor."

Hong Kong: Tampon Emek, Kelepir Ütopya ve Kung Fu
Express, Yaz, 2011

"Kendi yaşadığımız kentler gibi Hong Kong farklı aktörlerin, göçmen işçilerinin, mimarların, devletin kendi tahayyül ettiği birçok farklı ütopyaların birleşimi: Mong-Kok’da bir kişinin zor sığdığı mekanlarda yaşamaya çalışan evsizler; Central semtinden sıçrayan tampon emekler üzerindeki küresel yaşamın iştişamı; işlevini yitirmiş eski endüstriyel bölge Kowloon’un kütür ve sanat alanına dönüşümü için yarışan Foster ve Koolhaas gibi star mimarların hayalleri..."

(Philippinos migrants under Foster's Hong Kong HSBC building, Sunday, 2011)

Hong Kong, Kodak one-use-camera, P.Tan, 2011

On Political Equator III

2011-07-07T07:45:00.000-07:00

Possibilities of a Counter-cultural space?: Political Equator 3

A member from the audience is asking me “what is this event: is it an Art event? Architecture? Or Urban?” Just coming back from a similar meeting from Hong Kong, and tackling similar issues that are put on focus in such meetings are in my mind: Illegal economy/precarious labor, migration, homelessness and the whole cross-disciplinary participation in experiencing the marginal spaces and conditions of co-existences of human beings. The point here is, I guess, it does not matter anymore which discipline is hosting such an event: The event focuses, deals with and makes it visible, disseminates the knowledge of “catastrophic conditions of spaces of inhuman justice”. Although there are problems in the realization of participation/engagement, I believe, engaging and acting within social/urban localities, conceiving the artistic/architectural representations in terms of a critical instrument in a process-based engagement within localities is necessary. Moreover, creating specific representations in order to find ways to disseminate action and knowledge are the only ways to create possibilities for counter-cultural spaces.

The meeting Political Equator 3, which is organized by Teddy Cruz, Oscar Romo and Andrea Skrepa (Casa Familiar - The Front) in three stations of San Diego is titled: Conversations on co-existence: border neighborhoods as sites of production (June 3-4 2011, www.politicalequator.org). The experience of the reality of spaces in the border and neighborhoods of San Diego/Tijuana, fused with cross-disciplinary experience from different examples of geographies such as Mumbai, Newark, Istanbul, Gaza, Netherlands and others. Three stations which represent the social/political/environmental realities hosted the event: The community and agriculture-based San Ysidro neighborhood organization Casa Familiar (www.casafamiliar.org), The station Tijuana River Estuary which is an environmental NGO that works on the migration of birds from Alaska to Chile, Alter Terra Field Station Los Laureles Canyon which is an informal settlement site in Tijuana. Realities of Environment, Military, Informal Settlement and Neighborhoods formed the main discussions. The questions and the discussions points in those meetings focused mainly on:
- How to create political-economical maneuvers combined with visual practices against neoliberal governmentality and urban privatization?
- How do we deal with changing policies/new definition of emerging economies? What is the relation between policy building, socio-political issues and visual imagination?
- What are the roles of the actors that work/act together: artists, NGOs, architects, visual cultural producers?
- As Alessandro Petti put forward; “architecture is a political act”: how can this specific act be realized, proceed and make an impact?
- How to manage infrastructure, environmental risks in such extra-territoralities?
- If we consider “Political Equator” as a trans-disciplinary locality; a counter cultural act: How can this “locality” function as a “para-agency” in the context of institutional criticism? How can such a “becoming” institute continue to function to make a deeper impact rather than a temporary event making?

The gathering of Political Equator, might be an “action” that embodies “locality” itself. Locality demands an ethics based on a spatial experience and communality. And it takes place in a context defined by the politics of space, economic transformation, medium, and forms of human behavior. Locality is an act, an event that combines the spatial networks with political and social values. Its visual representation is based on the impossibility that requires a conflict of values. Therefore, any value and an act of counter-cultural possibility need a specific dissemination of visual representation. Methods of participation, engagement in the sites of non-institutional context in such networks/meetings always face the problem of the conflict of values. We are familiar with the expanded field of work of “trans-border” realities, co-existence of communal practices and the violence that the border subjectivities are facing in the society (examples: migrants in Cyprus, workers Shenzen, Gaza, undocumented refugees in Istanbul, Romany communities Greece/Volos and others…).

As other existing format of non-sites meetings/events that engage/co-exist with local actors; what would be the role of Political Equator (or other events in such in the other sites of the world) in the future?
Does it have a current impact in its geography?
Could this event function in terms of creating “solidarity” among the multiple actors that want to position themselves with their “knowledge/praxis” against the wide impact of trans-national neoliberal governmentality?

Meetings such as Political Equator 3 may not be others but further formats of engagement within the society by not getting rather stuck into event celebration. Such cross-disciplinary events/meetings could have sustainable impact both on the practices of the participants and on the local communities. To fuse both knowledge and practices may need to leave out methods of short-term participation and engagement, and has to look for further formats together with the communities, neighborhoods and NGOs. Solidarity among all actors, the share of practices that could lead to trans-knowledge production (knowledge production as action) and the performative epistemology of art/architecture/social sciences need to discover other/further formats of methodology.

I still strongly believe in “acting counter-cultural value” that could be disseminated by artistic/architectural representations in which their action can operate in the political realm.

05.06.2011, San Diego / Tijuana

Notes on Detention - Domusweb

2011-06-23T15:11:00.000-07:00

www.domusweb.it/en/op-ed/notes-on-a-detention
(Ute Meta Bauer/Pelin Tan)

On the occasion of Ai Weiwei's release, the authors note that self-censorship is still the greatest asset of authoritarian efforts against unwanted cultural voices

Ai Weiwei was released on 22.06.2011, which is a relief for him, his family, and his international supporters. But his 11 weeks of detention left many questions unanswered, including where are Wen, Zhang Jinsong, Hu Mingfen and Liu Zhenggang? Ai Weiwei's release is as political as was his detention.

"As I voiced this opinion, I was emotional as always. My only weapon was my sincerity." —Hrant Dink

...................................................................................................................................................
Love the Future: Ai Weiwei
by authors Melissa Lam and Aaron Levy
http://www.domusweb.it/en/news/love-the-future-ai-weiwei/

"Imprisoned for almost two months in an undisclosed location on charges of tax fraud, Ai Weiwei was released on Wednesday. His four companions, driver Zhang Jinsong , management consultant Mingfen Hu, designer Liu Zhenggang and journalist Wen still remain in prison."
....................................................................................................................................................

Further texts:

Hou Hanru: Urgent is To Take a Distance,
www.art-it.asia/u/admin_ed_contri11/Iy1kMXmtgb7RS0vsduQ4

Okwui Enwezor: Spring Rain,
http://artforum.com/inprint/id=28339

The long gaze - The short gaze

2011-06-16T15:30:00.000-07:00

1 Temmuz / July 2011, 17.00
Sohbet: Didem Danış, Tuna kuyucu, Jean François Perouse.
DEPO, Tütün Deposu, Lüleci Hendek Caddesi, no. 12, Tophane, İstanbul www.depoistanbul.net

Lüleci Hendek Caddesi, no. 12, Tophane, İstanbul
Visiting hours: 11:00 - 19:00 (Tue. - Sat.)
tel: 212 292 39 56
www.depoistanbul.net

On 18 June – 30 July 2011, DEPO is hosting works by Norwegian artist Knut Åsdam produced in the last two years. Abyss (2010) and Tripoli (2010) were recently shown at Tate Modern (2011) and at Bergen Kunsthall (2010) as well as in several film festivals and Åsdam and the curator would like to introduce these two films to the audience in Istanbul. The films are set in urban environments marked by dramatic change and they focus on disruption of perception and the distance between individuals, objects, places, and other inhabitants in their environments. Abyss is a film about inhabitants, immigrants and their relation to urban privatization and transformation. Tripoli focuses on the unsettled and uncanny atmosphere of the never-completed architectural complex designed by Oscar Niemeyer for the city of Tripoli in Lebanon. Through close attention to language and scenes, both works use fragmented narratives and documentary excess to deal with states of change created by architecture and urban planning, and subjects and identities that are stuck within these times and places.

Abyss, 2010
43’, 35mm to HD, 5.1 surround audio
Abyss was filmed in various locations in East London, at the Thames Gateway and on the outskirts of the area where the Olympic Arena is being constructed. The film portrays an urban reality that is affected in a variety of ways by migration: in the sense of the movements of human beings and the flow of money and power, and at the same time in the sense of a migration that takes place at another level – in the imagination. The 43-minute experimental film and installation work follows a group of protagonists and their more or less grip on language, materiality and meaning in an East London, way out of control of any singular agency.
Abyss was made possible by the support of the UK Arts Council, The Norwegian Film Institute, The Freedom of Expression Fund, Arts Council Norway and Bergen Kunsthall.
Source: www.knutasdam.net/index.php?/film/abyss-2010/

Tripoli, 2010
24’, RED to HD, colour, stereo
Tripoli emphasizes political history and architectural traces through the preserved relics of our recent past. In Tripoli in North Lebanon one finds the remains of one of the world’s most distinctive and ambitious construction projects, a stranded vision in the form of an international market place designed by the Brazilian architect Oscar Niemeyer in 1966. On the outbreak of the civil war in Lebanon in 1975 all the work on the extensive project ceased, and the buildings were never completed. The civil war not only suspended the work but it also meant that the fairground was used for military purposes, as ammunition storage, as a landing spot for helicopters and in other ways. Partly an architectural documentary and partly a schizoid theatrical drama, Tripoli attempts to leave space in the film for a story of violence, disjunction and the uncanny.
Source: www.knutasdam.net/index.php?/film/tripoli/

Knut Asdam on youtube

Political Equator 3 / San Diego-Tijuana

2011-06-07T12:22:00.000-07:00

Political Equator, the third meeting organized by Teddy Cruz, Oscar Romo with Andrea Skrepa (Casa Familiar - The Front) in three stations of San Diego titled: Conversations on co-existence: border neighborhoods as sites of production (June 3-4 2011, www.politicalequator.org). The experience of the reality of spaces in the border and neighborhoods of San Diego/Tijuana fused with cross-disciplinary experience from different examples of geographies such as Mumbai, Newark, Istanbul, Gaza, Netherlands and others. Three stations which represent the social/political/environmental realities are hosted the event: The communal and agriculture-based San Ysidro neighborhood organization Casa Familiar (www.casafamiliar.org), The station Tijuana River Estuary which is an environmental ngo in the migration of birds from Alaska to Chile, Alter Terra Field Station Los Laureles Canyon which is a side is an informal settlement in Tijuana. Realities of Environment, Military, Informal Settlement and Neighborhoods formed mainly the discussions. The event focuses, deals and makes visible, disseminates the knowledge of “catastrophic conditions of spaces of inhuman justice”. Although there are problems in the reality of participation/engagement, I believe, engaging and acting within social/urban localities, conceiving the artistic/architectural representations in terms of a critical instrument in a process-based engagement within localities. However, creating specific representation in order to find ways to disseminate action and knowledge are the only ways to create possibilities of counter-cultural spaces.

talk/presentation near Tijuana border by Teddy Cruz

talk/presentation near Tijuana border Oscar Romo

2011-05-23T08:05:00.000-07:00

'Untitled'
Picnic for Ai Weiwei at Harvard University

video: www.youtube.com/silkcoatscollective#p/a/u/0/RYzmfaO05A0

As remaining being silent, institutions are confirming censorship and preventing the free speech (practice of parrhesia) gradually... dangerously...
So what step to take... an artistic gesture against it?

On May 1st, 2011 the Silk Coat Collective organized an action at Ai Weiwei's installation at Harvard University in Cambridge, Massachusetts. "Untitled" picnics will take place every Sunday at 11 am as long the installation is up....

The Chinese artist and architect's installation, Untitled (2011), memorializes the thousands of school children who died in the major earthquake in China's Sichuan province in May 2008. A site-specific work of 5,335 identical school backpacks represents the exact number of children killed during the earthquake and in the subsequent collapses of poorly constructed school buildings.

A related sound piece by the dissident artist, a voice recording reciting the names of the victims, titled Remembrance (2010), will play in the space. The counting of victims and collection of details about their deaths are the products of a "citizens' investigation" conducted by Weiwei and his studio, leading to growing government censure, beatings, and the demolition of his studio in Shanghai.

Ai Weiwei was detained by Chinese authorities on April 3rd, 2011 and has not been released thus far.

The pieces of paper we placed inside the bags are copies of the missing notice put out in the streets of Beijing by Ai Weiwei's mother and sister after his disappearance.

The soundtrack in the video is from the reading of the names of each of the children that died in the earthquake. It is taken from Ai Weiwei's 'Commemoration' piece and also heard at the 'Untitled' installation at Harvard. The full version can be found online here: http://chinadigitaltimes.net/2010/05/ai-weiwei-%E8%89%BE%...

Copyleft 2011 Silk Coats Collective

Hong Kong, 15.May.2001, P.Tan.

check also: www.freeaiweiwei.org

Magazines and Their Role in Architecture and Artistic Research Practice

2011-04-19T13:11:00.000-07:00

Massachusetts Institute of Technology
Architecture + MIT 150 Special

MIT Program in Art, Culture and Technology

For the complete three-day program of the Architecture + MIT 150, please go to:
architecture.mit.edu/150

Free and open to the public.

collective intimacy

2011-04-12T12:21:00.000-07:00

New Publications on intimacy, collectivity, gentrification, conflict, participation, disagreement in cross-georgraphies:

INTIME COLLECTIF / COLLECTIVE INTIMACY
"Conflict and Hospitality", Pelin Tan, p.214-218
(book of EVENTO 2009 Directed by Dider Fiuza Faustino - Editor)
Publisher: monografik editions, France.

LOOKOUT WITH WIND TRIBUNE
Marjetica Potrc and VRIZA
Disclosures VII
The exchange between Marjetica Potrc, Lonnie van Brummelen and Siebren de Haan that preceded this publication took place between autumn 2009 and winter 2010. Edition:250, Publisher: VRIZA, Test reading: Pelin Tan.
http://www.vriza.nl/new_eng.html

MOMENTARILY: LEARNING FROM MEGA EVENTS
Momentarily takes Henri Lefebvre’s notion of moments to speculate on how exceptional mega-events—such as expos and Olympics—alter the texture of urban life. This bookwork that came out of the collaboration of Urban Subjects and Bik Van der Pol that was shown at The Western Front in January 2010 and is edited by Bik Van der Pol, Alissa Firth-Eagland and Urban Subjects. With texts from Stuart Eldon, Candice Hopkins, Rob Hornstra and Arnold van Bruggen, Am Johal, Lize Mogel, Pelin Tan, Myka Tucker-Abramson, Jerry Zaslove & Bitter/Weber, Bik Van der Pol, Alissa Firth-Eagland, and Jeff Derksen; this small but packed book examines moments of exception and their cultural and social possibilities, from Istanbul, Vancouver, and Sochi, Russia.
A guest appearance from Herbert Marcuse is included in the book. Published by the Western Front with generous support from the Canada Council for the Arts Media Arts Dissemination Project Grant and the Mondriaan Foundation.
http://www.vivomediaarts.com/#

Mimarlik Sosyolojisine Giris, (article about research architecture, methods related to the practice of architect Bogachan Dundaralp) Pelin Tan. Bogachan Dundaralp Dosya/Dossier, Arredamento Mimarlik Dergisi / Arredamento Architecture Magazine, Mart/March 2011, Istanbul

Architecture and Social Agency

2011-04-05T08:23:00.000-07:00

CLUB MEDINA PRESENTS:

DECOLONIZING ARCHITECTURE_

Alessandro Petti

April 5_12 pm_Gund Hall 510

ALESSANDRO PETTI is an Architect, Urbanist and Researcher based in Bethlehem. He teaches at Honors College Al-Quds/Bard University in Abu Dis-Jerusalem, Director of the research office DAAR - Decolonizing Architecture Art Residency.. Petti has written on the emerging spatial order dictated by the paradigm of security and control in Arcipelaghi e enclave (Archipelagos and enclaves, Bruno Mondadori, Milan 2007). He co-curated different research projects on the contemporary urban condition such as Borderdevices (2002-2007) with multiplicity and Stateless Nation with Sandi Hilal (2002-2007) www.statelessnation.org. He is involve with Sandi Hilal and Eyal Weizman in a research project entitled Decolonizing Architecture, a project that explores the problems and potentiality associated with re-use, re-inhabitation and subversion of colonial structures. They won in 2010

the Price Claus Prize for Architecture and shortlisted for the Chrnikov Prize.

ARCHITECTURE IN EXTRA-TERRITORIALITIES_

Pelin Tan

April 6_12 pm_Portico 121

PELIN TAN is trained in sociology and art history. She completed her master and PhD on the issues of globalization, socially engaged art practices and ethics of locality in ITU. Co-editor of the book “Public Space Discussion in Contemporary Art” (Bilgi Univ.Press, 2007), editor of Muhtelif contemporary art magazine, guest-editor of special Istanbul neoliberal urban transformation issue Arch+ architecture magazine, guest editor of specific dossier of contemporary art in the Journal of Re-Thinking Marxism (2012). Working on her forthcoming book “Unconditional Hospitality and Architecture” that deals with Derrida's notion of unconditional hospitality, encounter ethics of Levinas and architectural design. Tan is a postdoc research fellow in Spring 2011 at the ACT (Art, Culture, and Technology) program of the Department of Architecture – School of Architecture and Planning, Massachusetts Institute of Technology.

Graduate School of Design
Harvard University
Gund Hall
48 Quincy St,
Cambridge MAss 02138

Archive Fever

2011-03-28T15:39:00.000-07:00

Exhibition: Brief Histories, Sharjah
www.briefhistories.blogspot.com

Müşterek olanın kollektif paylaşımı ve yayılımı

2010-11-12T02:23:00.000-08:00

Roma'da muhalif kentsel toplaşmalar

Berlusconi melâneti, suyun özelleştirilmesi, hayalî konut spekülasyonu, kentsel muhalefetin farklı çabaları ve bütçesinden üç kat fazlaya inşa edilen Zaha Hadid’in MAXXI Çağdaş Müzesi…Zaha Hadid’in müzesi, Roma kentinin gerçekliğinden ferahfeza kopuk. Tarihî-turistik bir kent olarak bildiğimiz Roma’nın asıl yüzünü, göçmen kültürü ve kenti çevreleyen Roman yerleşimleri oluşturuyor. Yoğun bir konut spekülasyonuyla genişlemiş kentin nüfusu 3.5 milyon. Ancak, şimdilerde kent nüfusu azalıyor. Yine de, konut inşası ve spekülasyonu dur durak bilmiyor. Kent suyunu özelleştirmek niyetindeki Berlusconi hükümeti, su altyapısını devlet bütçesiyle özel şirketlere yaptırmak istiyor. Bu karara karşı, vatandaşlar 1.4 milyon gibi yüksek sayıda imza toplayarak İtalya tarihinde kamusal muhaliflik adına bir ilki gerçekleştiriyor.

Buna rağmen, kentsel muhalefete hırçın bir umutsuzluk hâkim. Kentin boş ya da marjinal alanlarında kültürel etkinlikler düzenleyerek bir araya gelmeye çalışan muhaliflerin amacı, mikro ölçekte dayanışmacı bir pratik yaratmak. Berlusconi hükümeti sultasındaki gündelik yaşamda çabalayan kent muhaliflerinin stratejik geri çekililişi olarak hissettiğim ve özellikle olumsuz bulmadığım bu durum, kente dair alternatif kültürel hareketler yaratıyor. Arkasında herhangi bir organizasyon olmadan bir araya gelmek, toplaşmak…

Carlo Petrini, Torino’daki Slowfood Terra Madre toplantısının açılış konuşmasında sistem karşıtı bir pratik olarak bilgi oluşturma ve paylaşma yöntemlerini anlattı. Küçük çaplı yayınlar üretmek, sebze-meyve bostancılığını geliştirmek ve kentin sistem-dışı kalmış, kalabilmiş potansiyelini ortaya çıkaran yürüyüşler düzenlemekten müteşekkil, bir nebze pasif sayılabilecek bir direniş yaşanıyor. Diğer yandan, farklılıkları kapsayan bir dayanışmacı kültür de gelişiyor; benzer taktikleri benimsemeseler de, farklı muhalif gruplar bir araya geliyor.

Roma’ya vardığımda, 15 senedir Stalker grubuyla çalışan Lorenzo Romito, bir ilkokulda yaptıkları etkinliğe gelmemi rica etti. Roberto Sardelli, 1960 sonlarında Roma’nın tarihî su kemerlerine yerleşip 1970 başlarında zorla tahliye edilmiş ailelerin çocuklarına temel eğitim sağlamaya başlamış, Vatikan karşıtı bir rahip. Fabio Grimaldi tarafından çekilmiş ve yarı arşiv malzemesi içeren “Non Tacere, Don Roberto e la Scuola 725” adlı 60 dakikalık belgeseli Sardelli açıklıyor. İtalyanca bilmesem de, belgeselde olup bitenleri Sulukule deneyimi, çoçukların yaşadıkları ve Lorris Mizrahi’nin 1 Mayıs mahallesindeki yıkımları görüntülediği belgesele olan benzerliğinden dolayı anlıyorum. Okula gidemeyen çoçuklara okuma-yazma öğreten “Roma’nın Paolo Freire”si Sardelli, şimdilerde birer yetişkin olan öğrencileriyle ilişkisini sürdürüyor, onlarla beraber arazi spekülasyonuna karşı örgütleniyor.

Lorenzo’nun yaşadığı Piazza Vittoria parkının bulunduğu semt Roma’nın Termini tren istasyonunun yanında yer alıyor. Birçok farklı kültürel katmanı aynı anda birlikte barındına bu semt, bugüne kadar diğer birçok kentde gördüğüm tipik göçmen semtlerinden farklı. İlk defa gördüğüm bu mahalledeki izlenimlerimin aynısını dostum Anton Vidokle yıllar öncesinden kalan travması ile bana aktarıyor. 1980’lerde ailesi ile birlikte Moskova’dan NewYork’a göç eden dostum Anton Vidokle, bu işi organize eden göçmen ofisinin ilk olarak Roma’da tam da Termini tren istasyonunu yanında ucuz bir otelde ikame ettirildiklerini; ve parasızlıktan sadece parkın etrafında, mahallede tüm gün sürekli yürüdüğünü anlatıyor.

Küçük, kurtarılmış bir alan olan, sokakların ve parkın göçmenler tarafından kullanıldığı bu mahallede iki kapalı pazar var. İlki, Bangladeşli ve Pakistanlı göçmenlerin tekstil ürünleri sattıkları, küçük dikiş atölyelerinin bulunduğu kompleks; diğeri ise sebze-meyve pazarı. Küçük bir hale benzeyen bu pazarda kilosu 1.5 avroya, alışık olduğumuzdan biraz daha uzun, lezzetli bir bamya çeşidini bulabiliyorsunuz. Nasıl pişirileceğini bilmeyen İtalyanlar için bamya ve diğer yabancı sebzeler, kentin göçmen kültürüyle ortaya çıkmış. Bu türden sebze ve meyvelerin neredeyse tamamı kentin kenarındaki küçük tarlalarda, bahçelerde yetiştirilmeye ve pazara getirilmeye başlanmış. Çinli, Afrikalı, Bangladeşli, Pakistanlı, Koreli, İtalyan, birçok milletten insanı erken saatlerden itibaren pazarda alışveriş yaparken görebiliyorsunuz. Mahallenin çoğunluğunu oluşturan Çinliler, Roma Belediyesi’ne “China Town” oluşturmak için başvurmuşlar, fakat talepleri geri çevrilmiş. Ezici çoğunluktaki Çinliler işlettikleri ufak oteller ve lokantalar dışında birbiri ardına açtıkları küçük tekstil dükkânlarında faaliyet gösteriyor. Durumcu Enternasyonal’in taktiklerini ödünç alarak on senedir Roma çevresinde uzun yürüyüşler düzenleyen, boş ve marjinal bölgelerde, Roman veya Kürt topluluklarının yaşadığı kamplarda çalışan, çoğunluğu mimar olan Stalker grubunun kurucularından ve Primavera Romana adlı topluluğun parçası olan Lorenzo ile Piazza Vittoria’nın etrafındaki mahallelerde dolaşıyoruz. Haftasonu düzenlenecek muhalif bir etkinliğe yemek yapmak için pazardan sebze alıyoruz. La Republica meydanında işçilerin iş koşullarını protesto etmek için düzenlediği gösteriye uğruyoruz. Amaçlarımızdan biri de, Lorenzo’nun arkadaşı Pakistanlı göçmenleri bulup aldığımız bir sebzenin nasıl pişirileceğini öğrenmek. Kalabalık protestocular ve çevik kuvvet arasında, elimizdeki garip yeşil sebzeyle Pakistanlı arkadaşın yemek tarifini anlamaya çalışıyoruz.

Yakında boşaltılacak olan bir Roman kampının yanındaki 21 binadan oluşan bir akıl hastahanesinde, suyun özelleştirilmesine karşı üç gün boyunca kültürel bir etkinlik düzenlenecek. Planımız, Lorenzo ve Giulia’nın üyesi olduğu muhalif grupla yemek yapmak ve kent üzerine çalışan mahalle ve işgal evi temsilcilerini davet etmek. İtalyanların aşina olmadığı bamyadan nohutlu bamya, ayrıca uzun boylu börülceden tarator yapıyorum. İtalyanca bilmediğim için yemek yapmakla geçirdiğim ve üç gün süren etkinlik boyunca pek bir şey anlamıyorum, ama bir yandan da her şeyi idrak ediyorum. Muhalif gruplar suyun ve arazilerin özelleştirilmesini bir yana bırakıp kıyasıya birbirlerini ve farklı protesto biçimlerini eleştiriyorlar. Karşı-kültür etkinlikleri düzenleyen grupları, müşterek ve kolektif bir amaç için bir araya getiren bir ağ mümkün mü? Ya da örgütlü yapılar içinde yer alıp klasik manifestal taktikleri devam ettirerek bildiğimiz sistem karşıtı muhalif hareketleri oluşturmaya devam etmek mi gerekiyor? Anladığım ve gördüğüm kadarıyla, Roma’da ilk soruya cevap arayan bir topluluk oluşuyor; hem Petrini hem de De Angelis’in savunduklarını bilinçli-bilinçli olarak izleyen bu “bir araya gelenler”, kentsel karşıt-kültürün ancak kent dediğimiz yapı içinde olan ve ilişkili her türlü müşterek ortaklığın kollektif olarak paylaşımı, yayılımı Berlusconi hükümeti gerçekliği içinde mümkün mü? Primavera Romana gibi zeytin toplayan, kent içinde saatlerce yürüyen, kent temsilcileri veya yiyecek üreticileriyle görüşen ve yüz kişi civarında katılmcıyı haiz bu “ toplanma, toplaşma” grubu İstanbul’a göre kısıtlı bir ölçeğe sahip. Acaba bu küçük grup, İstanbul’la benzer kentsel sorunlarla boğuşan Roma’da karşıt bir kent kültürü pratiği geşitirebilecek mi?

(kısa ve edit edilmiş hali Kasım ayı express dergisi şehir hatlarında, "Başka bir Roma için", pelin tan)

On the Commons

2010-10-22T14:50:00.000-07:00

questions of distribution and gift economy in urban, food and localities

"Food", Gordon Matta Clark, New York, 1971 (Pamela Lee, Object to be Destroyed, MIT)

The questions and different urban conditions of to create, share the commons enchained my experience and ideas since I was traveling from Tirana, Rome and Torino. The whole stories of places and contra-urban experiences are coming to the same question: how to share, re-produce, distribute commons outside of neoliberal governmentality?

According to De Angelis’s clarification: “What we share is what we have in common”, “Commons are a means of establishing a new political discourse that builds on and helps to articulate the many existing, often minor struggles, and recognizes their power to overcome capitalist society.”. He defines three notions of commons in order to explain that the commons are not simply the resources that we share but a way of commoning: common pool/non-commodified means, communities and the act of it “to common” (the social process of commoning). Last week in Rome, Lorenzo and Guila were leading a part of an event that was mainly about creating (I would simply say) a “community” that they were pursing since the last months by inviting citizens to walking in/around the city of Rome. Primavera Romana is about monitoring the city, understanding the urban spaces not only as simple resources as commons but spaces that citizen can create ways to govern the commons. For that a social network, community and a gift economy are needed, which will come soon. Yesterday, Carlo Petrini was talking about specific common knowledge of th minor social networks, communities that keeps the nature, food chain and food labor, that was basically linked our gathering in Primavera Romana sharing knowledge of places, cooking, collecting olives...putting new meanings on commons. Petrini mentioned the most important word “meeting”; how is meeting important without organization behind and how valuable this meeting is. Today, sociologist/activist Raj Patel focused on how we define commons: “commons is about how we manage resources together”. His argument was not only about managing and sustaining the food share but also about how food movements should be in solidarity with other movements. He gave examples such Black Panther movement that organized breakfast for children, People’s Grocery, Via Campesina...

In the same panel, micro-economist Serge Latouche started with a very interesting reference from architect Yona Friedman mentioning about making things edible to keeps up alive, and focusing on the food reform as a social change. I guess, next week in Yona Friedman conference, I will put up my ideas in a more concrete way to focus of the distribution of social surplus value in managing commons, making up communities and finding structures of gift economy.
23.October.
Terra Madre, 2010

note: also check out Celine Condorelli

act, resist, participate collectively

2010-10-13T11:37:00.000-07:00

in trans-local knowledge making...

03 - 10 October 2010, Tirana
Tirana Workshop II
Interventions in former-state residential complex
The workshops “Bringing the city together” are organized by a group of PhD candidates and young academics of the School of Architectural Engineering of National Technical University of Athens and supported by U-Polis / International School of Architecture and Urban Development Policies University, Tirana. They take place in Tirana in the early days of October and are hosted by U-Polis.
Contact: tiranaworkshop@gmail.com
http://tiranaworkshop10.pbworks.com/FrontPage

15 - 17 Ottobre 2010,Rome
Primavera Romana 2010
Autoconvocazione cittadina…
UscireDentroEntrareFuori
La prima tappa verso gli Stati Generali della Cittadinanza
15, 16 e 17 ottobre 2010 al S. Maria della Pietà
http://primaveraromana.wordpress.com

21 - 25 October, Turin
Slowfood Terra Madre
Terra Madre brings together those players in the food chain who together support sustainable agriculture, fishing, and breeding with the goal of preserving taste and biodiversity.
www.yagmurboreg.blogspot.com
www.terramadre.info
www.slowfoodanadolu.com
www.slowfood.com

26 October 2010, Budapest
“Intimate Dwelling, Survival Infrastructure”,Pelin Tan
The Architecture of Survival: Learning from Yona Friedman conference.
The conference will analyze the heritage of Yona Friedman and his influence on the evolution of contemporary concepts of mobility, infrastructures, participation, communication, simple technologies, and the architecture of survival. The conference is organised by the KÉK - Hungarian Contemporary Architecture Centre in collaboration with the Ludwig Museum – Museum of Contemporary Art and the Trafó – House of Contemporary Arts, in the framework of a series of exhibitions that present the work of Yona Friedman in his native city.
www.kek.org.hu

30. Oktober 2010, Berlin
Istanbul – Mexiko-City – Berlin
"Recht auf Stadt" – Wie BürgerInnen Stadt und Politik gestalten
Internationale Konferenz von Friedrich-Ebert-Stiftung und August Bebel Institut
StadtbewohnerInnen wissen meist recht gut, was notwendig ist, um ihr Umfeld und auch ihre Stadt sozial zu stärken. Sie kämpfen gegen prekäre Lebenslagen, soziale Missstände, schlechte Wohnbedingungen, zu wenig Bildung, eine mangelnde Gesundheitsversorgung und vieles mehr. Mit kreativen Ideen und sozialem Engagement setzen sie sich für ihr „Recht auf Stadt“ ein und stoßen urbane Planungsprozesse bis hin zur politischen Umsetzung an. Mit dieser Konferenz möchten wir vorhandene und neue, partizipative Wege einer solidarischen Stadtentwicklung im Kontext von Globalisierung und Partizipation diskutieren. Dabei ist es uns besonders wichtig, die verschiedenen Aspekte einer sozialen und demokratischen Stadtentwicklungspolitik sowie ihre gewachsenen Herausforderungen zu beleuchten. Ein Blick in andere Städte der Erde soll die Urteilskraft bezüglich der eigenen Stadt schärfen aber auch die Solidarität und den Austausch zwischen den Städten stärken, die schon lange Partnerinnen sind.
Wir freuen auf Ihre Impulse!
Unter anderem mit Prof. Dr. Marcelo Lopes de Souza, Bundesuniversität von Rio de Janeiro, Brasilien; Dr.Pelin Tan, Institute of Social Sciences Istanbul Technica; Aslı Kiyak Ingin, arkitekt/aktivist; Dr. Victor Delgadillo, Architekt, Stadtforscher, Mexiko-City; Felipe Leal Fernández, Minister für Stadtentwicklung und Wohnung des Stadtstaates Mexiko-Stadt (angefragt); Tayfun Kahraman, Vorsitzender Stadtplanungskammer Istanbul; Staatssekretärin Hella Dunger-Löper, Senatsverwaltung für Stadtentwicklung;
Sa 30. Oktober 2010, FES, Haus 1, Hiroshimastr. 18, 10785 Berlin, beitragsfrei, Anmeldung erbeten, Veranstaltung P35
www.august-bebel-institut.de
www.fes.de

2 Kasım 2010, Istanbul
Kentin sosyal dinamikleri ve sanat üretimiyle ilişkileri üzerine konuşmak üzere Açık Masa Pelin Tan ve Yaşar Adanalı'yı davet ediyor.
"Kentsel dönüşüm, ister Sulukule, Tarlabaşı, Fener–Balat Dönüşüm Projeleri gibi devlet eliyle zorla dayatılsın, ister de Cihangir, Çukurcuma, Asmalımescit, Tünel, Galata ve Tophane çevresinde olduğu gibi sermaye baskısı ile mutenalaştırma / soylulaştırma şeklinde gerçekleşsin, yapısal olarak şiddet içeren bir süreci ifade etmektedir." * "Yerellik, küreselleşmenin ikili yapısının sınırlı çerçevesi dahilinde değil de, bir direniş pratiği olarak düşünebilir mi?" **
* Yaşar Adanalı, Birgün,Tophane 2010 başlıklı yazısından
** Pelin Tan, 2007 İstanbul Bienali Kataloğundaki yazısından

http://acmasa.blogspot.com
Mürüvvet Türkyılmaz / Elmas Deniz

7.Aralık.2010, Antwerp
Beyond Biopolitics: on Emre Hüner’s Works
Writer Pelin Tan gives a lecture on the work of Emre Hüner
"In Michel Houellebecq's novel The Possibility of an Island, the 25th clone of Daniel 1, decides to leave his native environment to discover the world outside after reading the diary of Daniel 1. The world he finds is ruined, and as Daniel 25 possesses no human feelings, he attempts to come to terms with his new environment by positioning himself according to his lack of feelings, and not against them. In the end, however, he discovers completely new feelings that don't correspond fully to those of a normal human being, and in effect discovers a space somewhere in between a particular spatial condition and his own subjectivity. In spite of being unable to place himself firmly in a "space," nonetheless discovers forms for his own "un-relation" to it. By thinking on Emre Hüner’s works, I am interested and would like to attempt to describe conditions of space—in which subjectivity relates to space through an incompleteness, though infinitely incomplete gestures."
www.extracity.org

Mekan, Direnme ve Yerelliğin Üretimine Dair

2010-10-04T13:55:00.000-07:00

tophane deki son durumlardan sonra...tekrar...tahminim hala mekan, direnme ve yerelliğin üretimi arasında sıkışmış kalmış durumdayız.

Spatiality, Resistance and the Production of Locality

In this moment it is possible to ask what is possible -

besides economic victimhood and social incivility.

Can we find other ways to be? Can we be other than

what globalization makes of us? These questions are

challenging ones that ask for daily practices of

learning to live differently. I hear them as a call for

an "ethics of the local".

J.K.Gibson-Graham, from "An ethics of the local", May, 2001

The "spatial distance" of everyday life is something that makes it difficult to position our being and knit the social paths. What I mean by “social paths” here is “living together”. My relation to myself and to the "other" is defined through the spatial organization determined by economic and political decisions. Is a collective action, which does not glorify everyday life but considers and researchers its dynamic, possible? Can “locality” be thought of as a practice of resistance rather than within the bounded frame of the dualist structure of globalization?

Can we be other than what globalization makes of us?

Mekan, Direnme ve Yerelliğin Üretimine Dair

“İçinde bulunduğumuz anda neyin mümkün olduğunu sormak mümkün – ekonomik mağduriyet ve toplumsal durgunluktan başka. Başka var olma yolları bulabilirmiyiz? Küreselleşme bize yüklediğinden başka bir şey almamız mümkün mü? Bunlar, günlük öğrenme pratiklerinden başka türlü yaşamımızı talep eden, çaba gerektiren sorular. “Yerelin ahlakı’nı kurmaya yönelik sorular gibi geliyor bana.”

J.K.Gibson-Graham, “Yerelin Ahlakı”, Mayıs, 2001

Günlük hayatın ‘mekansal mesafesi’ varlığımızı konumlandırmamızı ve toplumsal patikalar örmemizi zorlaştıran bir olgu. Burada ‘toplumsal patikalar’ derken kast ettiğim ‘beraber yaşamak’. Kendimle ve ‘öteki’ yle ilişkim ekonomik ve siyasi kararların belirlediği mekansal örgütlenme aracılığıyla tanımlanıyor. Günlük hayatı yüceltmeyen, ama devinimini göz önünde bulunduran ve araştırma konusu haline getiren ortak bir eylem mümkün mü? ‘Yerellik’ küreselleşmenin ikili yapısının sınırlı çerçevesi dahilinde değil de, bir direniş pratiği olarak düşünebilir mi?

Küreselleşmenin bize yüklediğinden başka birşey olmamız mümkün mü?

(10. Istanbul Bienali kataloğu, üzerine yazımın girişi, 2007)

Beyond Representation

2010-09-01T00:55:00.000-07:00

"...does experience create spatiality? How could we separate the space from its representation in order to experience the real confrontation of it?......Is this spatial experience a representation of design? The representation becomes not a closure that is only focused on the building as an object itself but as a flux, interactive experience through the movements of the people, who uses the space. As the philosopher Boris Groys mentioned: '…design seeks to shape the gaze of viewers in such a way that they become capable of discovering things themselves' ..."

Beyond Representation: A review of REX: Vakko Fashion Center, Istanbul by Pelin Tan
939/Domus magazine, September

image source: Iwan Baan, www.architizer.com

Postponed Utopia: Niemeyer's Fairground, Tripoli

2010-08-01T16:47:00.000-07:00

The distance from my little family run pension, Hotel Koura which is situated in the busy old center of (Center of Koura) Tripoli to Oscar Niemeyer's fairground is short but the social layers are huge. I did arrive just after a bomb in public space where the life was normal then ever. Tried to catch Knut Asdam, an artist whom I collaborate since years as a writer. When he headed to Lebanon from Oslo to shot in the fair place in Tripoli, he asked me simply to go with him there. To follow an artist one week there... the spots, places, corners of the fairground is more than to understand the "image" what we will get there... it is more about following the foot steps of the artist who really struggles how to deal with the uncanny feeling of (somehow) a leftover modernistic heritage which make you feel sad, solitude, romantic, curious but also free in a "space" that is totally unconnected to the spatial, urban environment. How an artist can get the visual image of it, without feeling the heavy exoticism of an "object" of architectural modernism?

Preserving, intervening, misusing, distraction...all forces me to consider, to understand the relationship between subjectivity and space in a postponed utopia (which is -even- intervened by the civil war)

Knut's work on this space that is on the movement of the relations of the individuals...the narration of the space and subjectivities try to multiply the uncanny feeling of the fairground. A kind of no relation to space. A intentional failure of emphaty of space.

(Tripoli market)

photos: Pelin Tan, 2010, Tripoli, Lebanon

infinitely demanding.

2010-07-11T05:07:00.000-07:00

rainy summer but good weather for thinking/writing/cooking.
here are recent publications...future publications are coming after summer...

"The Unconditional Experience of Space", P.Tan
the monument upside down – The City Walls of Istanbul, artist book by artist Sevgi Ortaç
Design by Simone Koller, Publisher Dutch Art Institute

"Possibilities of Counter-Culture: Dissemination of Localities", p.145, P.Tan
Tactics of Invisibility, Edited by Gudrun Ankele, Emre Baykal and Daniela Zyman
Thyssen-Bornemisza Art Contemporary / ARTER / TANAS
Verlag der Buchhandlung Walther König
144 pages, english

"Communities in Urban Frontiers: Istanbul", p.48, P.Tan&A.K.İngin
Mapping the Invisible, EU-ROMA Gypsies, Editor: Lucy Orta
Black Dog Publishing, London UK, May,2010
ISBN: 978-1-906155-91-9

"Possibilities of Counter-Culture: Dissemination of Localities" (shorter version), P.Tan
“Concrete Paper” magazine, Editors: Anja Lückenkemper, Christine Kaiser
PLATFORM3 - Räume für zeitgenössische Kunst, München, July,2010

"Social Production in Art and The Question of Autonomy", P.Tan.
Rotterdam Dialogues: The Critics, The Curators, The Artists
Witte de With Publishers and Post Editions, Rotterdam
Editors: Zoe Gray, Miriam Kathrein, Nicolaus Schafhausen, Monika Szewczyk, Ariadne Urlus, Design: Kummer & Herrman, Utrecht, ISBN: 9-789460-830174
English, 272 pages, illustrated, soft cover, June, 2010

Other upcoming articles: a review about REX’s Vakko building in Domus magazine, an article about public art for the book “Arte, sfera pubblica, trasformazione sociale” (ed.Gabi Scardi), an article about art and economy for the new upcoming contemporary art magazine “no order” by NABA, a text about hospitality and community for the Evento publication by mesaarchitecture bureau…and…

Radikal Estetik / Radical Aesthetics (ASF/ ESF Istanbul)

2010-06-26T05:40:00.000-07:00

1-4 Temmuz arası İstanbul’da gerçekleşecek Avrupa Sosyal Forumu 2010 (European Social Forum 2010 Istanbul) kapsamında DEPO İstanbul’da Radical Aesthetics (Radikal Estetik) başlığı altında seminer, sanatçı sunumları ve film gösterimlerinden oluşan bir program hazırladık.
Seminer, siyasal ve sanatsal temsiliyet ve ilişkili problemler üzerine odaklanacaktır.

Program İçeriği:

1 Temmuz/July Perşembe
16.00 – 18.00
Seminer: Radical Aesthetics / Radikal Estetik
Sunum: Pelin Tan & Önder Özengi
Konuşmacılar: Burak Delier, Hale Tenger, Mürüvvet Türkyılmaz
Tartışmacı: Ayşe Çavdar

2 Temmuz/July Cuma
Film Gösterimi
14:00 Aernout Mik, “Raw Footage”, 2006.
16:00 Heidrun Holzfeind, "Mexico 68", 2007.

3 Temmuz/July Cumartesi
Film Gösterimi
12:00 Dario Azzellini & Oliver Ressler, "5 Factories – Worker Control in Venezuela", 2006.
14:00 Dario Azzellini & Oliver Ressler, "Comuna Under Construction", 2010.
16:00 Oliver Ressler, "What Is Democracy", 2009.

4 Temmuz/July Pazar
Film Gösterimi
14:00 Angela Melitopoulos, "Möglichkeitsraum II (The Blast of the Possible)", 2010.
16:00 Petra Holzer & Ethem Özgüven, "4857", 2008.

Film gösterimlerinin dili ingilizcedir.
Toplantının dili İngilizce ve Türkçedir.

Iletişim/Contact: Pelin Tan & Önder Özengi

www.sosyalforum.org
www.fse-esf.org
www.depoistanbul.net

intervention in between spaces.

2010-06-20T13:48:00.001-07:00

The book: »Intercity Istanbul Berlin« just came out from the Dağyeli publishing based in Berlin by three editors: Mario Pschera, Çağla İlk, Çiçek Bacık. To introduce the book, the editors invited me and Jesko Fezer for a afternoon talk about our contribution (Pelin Tan-Jezko Fezer: Eingriff in Zwischenräume) at the gallery Maifoto.

In our past collaborations with Jesko Fezer, we firstly focused on the urban marketing strategies of the two cities Istanbul and Berlin (in 2005, How to Sell the City? Berlin or Istanbul, Radikal Biennial Newspaper). In 2007 we were invited to write for the 10th Istanbul biennale book in which our text was focusing on the neo-liberal strategies in relation to governmentality, specific monumental buildings of modern heritage of both cities and the role of artistic practices in intervening the old modern buildings. In our recent contribution for the Intercity Berlin Istanbul book, we are discussing few examples of artistic interventions and recent urban activism in both cities. In our discussion last week in the book presentation; with the questions from the audience, the discussion went to the issue about the role of art in gentrification and how a “bienal” as a temporary institution has a role in the process of gentrification. The discussion end up with diverse opinions of me and Jesko about how art practices could function as an institutional agency. I think more and more that there is a danger when art in urban space pretends as an agency. I feel that it dismisses the potentialities of creating autonomous space for public also possibilities of gift economy, which is about alternative community economy that can lead to contra-cultural practices. But, maybe I am wrong. I guess Jesko meant that temporary and experimental institutions are more needed through that kind of art practices in order to open new public spheres. I, we still thinking about it...

Info about the book:

Mario Pschera, Çağla İlk, Çiçek Bacık (Hrsg.)
»Intercity Istanbul Berlin«

344 Seiten + 16 Farbseiten
mit zahlreichen Abb.
zweisprachig türkisch-deutsch
ISBN 978-3-935597-79-1

Eine Publikation von Forum Berlin Istanbul und Dagyeli Verlag

Kafalarda Kurşun Delikleri

2010-05-29T15:30:00.000-07:00

Kafalarda Kurşun Delikleri
Beyrut

Her şey çok temiz, hijyen ve yeni gözüküyor. Beyrut’un şehir merkezinde savaşın izleri yani binalardaki kurşun izlerini aramak için çaba lazım. Beyrutlu arkadaşım AUB Mimarlık Fakültesi’nin masum güzel bahçesinde kulağıma eğiliyor: “her şeyin iyi gitmeye başlaması kötüye işaret”. Geceyarısı uçaktan indiğimde bir süredir burada yazar olarak ikame eden eski öğrencim, arkadaşım İranlı Amerikalı Ashkan’ın gönderdiği taksiye biniyorum…doğrudan St.George’daki partiye yani savaşta bombalanmış 1960’larda ün yapmış kıyıdaki bir otelin açık terasına gidiyorum. Son 10 senedir iki senede bir yapılan "Homeworks" adlı güncel sanat etkinliğinin tam ortasına düşmüşüm. Dubai’den NewYork’dan gelen güncel sanat camiamın eğlenen sanatçı ve kuratörler arkadaşlarımı görüyorum. Istanbul’dan sonra Beyrut, Dubai ve diğer Ortadoğu kentleri ile birlikte güncel sanat ortamında parlayan yıldız. Son yıllarda Ortadoğu’ya kayan sanat kapitali ve fonlar; sanatçı ve kuratörler için yeni mecralar yaratıyor fakat aynı zamanda batı-dışı bir temsiliyet baskısı da.

Kente geri dönersek… İstiklal Caddesine dönüşmüş Hamra Caddesi, İstinye Park/Akaretler karışımı steril, pahalı markalar ile donanmış bir elbise giymiş Star’s Meydanı (Star’s Square) ve Tünel/Galata vari restoran/cafeler/barlara ev sahipliği yapan Gemmayze semti…bana çok yabancı olmayan bir kentsel dönüşüme, tüketime ve yaşam anlayışına işaret ediyor. Ortadoğu’da kent merkezlerinde yeniden planlama, imar, inşayı sağlayan ve Hariri yönetimi ile ortak hareket eden Solidere şirketi, Beyrut merkezindeki ilgili tüm konut ve bina projelerinden sorumlu. 1994 yılında kurulan şirket aynı zamanda özel mülkiyet ve önceki kiracı haklarını dönüştürme yetkisini de ele aldı. Suikast sonucu öldürülen Rafiq Hariri’nin içinde bulunduğu işadamı ve politikacıların desteği ile kurulan Solidere şirketi şehirde “Harirism” olarak anılan, savaş sonrası kent merkezinin özelleştirilmesini, dönüşümünü ve mülkiyet transferini sağladı. Bombalanmış boş ünlü Holiday Inn otelinin etrafı, denize bakan lüks, gökdelenvari özel konutların inşaatı ve huzurlu, mutlu bir yaşam sunan reklamlar ile çevrelenmiş. Travma, şiddet ve sosyal ayrımcılık ise kurşun deliklerinin arkalarında saklanmışlar. Beyrut’da kalışım ve kentteki yürüyüşlerim sırasında ekonomik anlamda merak ettiğim, anlayamadığım konu şuydu: nasıl olurda bu kadar riskli, her an bombalanabilecek bir kente bu kadar inşaat ve konut yatırımı yapılıyor? Sonradan öğrendiğime göre, sorunun yanıtı, yenilenen ve pahalı yatırımlar yapılan kent merkezinin bombalanmaması için Hizbullah veya Israil ile anlaşma yapılmış...

Yenilenen kent merkezi tüketicisi Ortadoğu’dan özellikle Suudi Arabistan’dan gelen zengin kesim. Suudi kralı yılda iki ay zamanını Beyrut’da geçiriyor ve yatırımlarda maddi desteği var. Kollarında Gucci çantalı zengin, genç, çocuklu kadınların peşlerinde Filipinli bebek bakıcılarını veya Dolce&Gabbana’nın önünde Bangaldeşli temizlik işçilerini ya da inşa halindeki bina ve dükkanlarda Suriyeli inşaat işçilerini görebilirsiniz. Jalal toufic, bir emlakçıya Beyrut’da harabe halinde bina arattıran bir vampirden yola çıkarak kaleme aldığı yarı felsefi metni “Ruins”'de, Beyrut'un artık mekana-özgü (site-specific) tanımlanamıyacağını söyler. Vampirlere uygun labirentimsi bir zaman-mekan bağlamı vardır Beyrut'un.

Kentin ana merkezinden ayrılıp Ghoberi gibi görece fakir ve muhafazakar olan ve Hizbullah’ın intihar militanlarının posterleri ile süslü caddeleri olan Beyrut’un güney semtlerine doğru yürüdüğümde ise bambaşka bir kentle karşılaştım. Afişler, bombalanmış binalardaki izler, sokak satıcıları ve trafiğin oluşturduğu görsel tablo, "Downtown" denilen kent merkezine göre tamamen farklı bir gündelik yaşama işaret ediyor. Savaşlar sırasında Müslümanlar ve Hıristiyanları ikiye ayıran ve yeşil hat olarak işlev gören Damascus caddesi artık işlevsel, ticari caddelerinden biri. Kent içindeki ulaşım yolları köprüler altında birleşiyor, toplu taşıma diye bir şey varsa Beyrut’da bu köprü altlarından edinebiliyorsunuz. Arkadaşım sanatçı Tony Chakar, köprü altlarını, en dinamik kent yaşamının olduğu yerler olarak tanımlıyor. Bir sabah Beka Vadisine doğru gitmek için çıktığımda, Filistin mülteci kampları üzerine geniş bir araştırma yapan ve Arap Image Foundation için çalışan Yasmine Eid-Sabbagh beni dolmuşları bulabileceğim Cola’ya atıyor. Sözde bir otogar olması beklenen Cola, eski Cola fabrikasının orada yine bir köprünün yanında, kentin güneyinde bir toplu taşıma merkezi.

2006’da Torino'da Slowfood/Terra Madre toplantısında açılış konuşması yapan Kamal Mouzawak, kent pazarlarının Beyrut savaşları sırasında ortak kamusal alanlar olduğunu ve savaş süresince insanları kısa da olsa birleştiren önemli bir rol üstlendiğine dikkat çekmişti. Kamal Mouzawak’a ulaşmaya çalıştığım sürede, Hamra’da her cumartesi açılan doğrudan üreticilerin bulunduğu ve organik sebze/meyvenin satıldığı Souk El Tayep pazarını buldum; fakat bunun dışında herhangi başka bir halk pazarına ulaşamadım.

Beyrut’dan bakıp gerçekleşmiş 3641 araba bombalamalarını hatırlamamak mümkün değil. Mike Davis , son kitabı "Buda's Wagon"da, 1920'de Wall Street’teki ilk araba bombasının hikâyesiyle başlayarak, kentsel bir çevrede kullanıldıklarında etkiler yarattığını açıklıyor. “…araba bombaları birden bire, tüm kent sakinlerine dehşet saçmanın yanı sıra kentin hassas kavşak noktalarını ve merkezlerini etkisiz hale getirme güçleriyle, bazı koşullarda hava kuvvetleriyle kıyaslanabilen yarı stratejik bir silah haline geldi.” Harabelerin, araba bombalarının ve binaların görsel belgelerine odaklanan Atlas Group iç savaş sırasında (1975-1991) Beyrut görüntülerini, gazete kupürlerini ve arşiv belgelerini kullanıyor. "The Thin Neck File"’da Atlas Group'un yaratıcısı, Beyrut'lu sanatçı Walid Raad, hem kentli hem de fotoğrafçı olarak kentlerdeki araba bombaları olgusuna odaklanır. Raad, özel mülk ve kamusal alan ayrımını zedeleyen araba bombalarının kullanımıyla birlikte somut politik bir ağ olan kentin etkin bir biçimde dağıldığına da dikkat çeker — potansiyel olarak silaha dönüşebilecek olan taşıtlar edinmek çok basit bir olgudur bu da komşuların birbirlerinden şüphe duymasına neden olur. “Her komşu, araba alıp almadığı konusunda inceleme altında tutuluyor, suç olmadığında bile. Özel olandan kamusal olana geçiş gerçekleşti bile.”. Kafalardaki kurşun deliklerini dolduramayan birçok Beyrut’lu sanatçı; travmanın neden olduğu bir yabancılaşmayla işbirliği yapmayı red ederek ve iç savaş, kent üzerine yeni görseller üretmeye çalışıyor. Diğer yandan, merkezindeki kentsel dönüşümle Beyrut, felaket ve travma süslü yeni yaşamlar vaad eden bina cepheleri ile yeniden tanımlanıyor.

Yaşça benden büyük, kamusal sanat alanında tarihsel bir figür olan bir sanatçı arkadaşım kulağıma şöyle: “Binalardaki kurşun deliklerini silebilirsin fakat, kafalardaki kurşun deliklerini asla…”

Pelin Tan

express dergisi, sayı 111, 15 Mayıs-1 Haziran 2010, istanbul

The Unavailable Image of Spatial Empathy

2010-04-23T14:19:00.000-07:00

Beneath Our Skin: The Unavailable Image of Spatial Empathy

How might a gap between subjectivity and location be presented within the image to create zones for other relationships to be formed between them?
A missing experience of empathy and its image creates a broken connection, an "un-relation" to space, as a representation of a mental state, these feelings of the uncanny often describe the unrecognizable conditions of urban space. However, the impossibility of relating to space remains more about conditions than relationships between subjectivity and reality. Concepts such as empathy and the uncanny (especially in relation to undefined territories, architecture, and urban environments) have often been described from subject-oriented perspectives. In some works of artists, even though their contexts vary from historic to commercial urban spaces to traumatic forced spaces, they offer unique aesthetic approaches that release subjectivity from imposed sympathetic relationships to space. I see possibilities not only for several different ways of expressing dynamics of time and space, but—perhaps more importantly—a possibility for gestures that constitute "non-relationships" with space. The conditions that require specific gestures and aesthetic languages as core components of their becoming. If we understand space as a given set of meanings, then we naturally assume an existing relation between spaces and subjects. But perhaps there are moments—conditions of space—in which subjectivity relates to space through an incompleteness, though infinitely incomplete gestures. (ref.: www.e-flux.com/journal/view/16)

On Support

2010-04-01T02:02:00.000-07:00

On Support, interview with Celine Condorelli
(turkish version "Müşterek Bilginin Üretimi ve Eylemi, in Betonart Architecture Magazine, Spring issue, 2010, Istanbul)

Pelin: There are alot of definitions of "support" and "support structures" in the book. As far as I know, it has a conceptual/philosophical meaning and practical meaning. Could you explain your approach with examples of your projects?

Celine: I will first try to explain what i mean by Support. Support is based on generosity; it is not a critical category, in the sense that while it is critical, it is not a category in itself as it can be applied to and work across and over other categories. Support can be defined as a type of relationship between people, objects, social forms and political structures, in the same way that participation, or conflict, are other forms of relations; each proposes a specific mode and language of operation, and opens towards further relations. Support however, promotes particular investigations in how we might work together towards change, and becomes critical in allowing a form of political imagination to take place, both as a position and a practice; it invites readings and inhabitations of relationships between power structures, social realities and institutional forms.

There are of course many forms of support, but nothing is inherently supportive as much as nothing is inherently conflictual. Support can occur in the interstices of cultural structures or society, in its ad-hoc formations and encounters. Support only exists with a ‘for’ immediately following it, an add-on, a means-to-an-end, an adjunct. It is sometimes hard to recognize as it takes up a position of mediation and organization, which inevitably recedes in the background; it is a practice which uses weakness and negotiation, and as such functions through a language between the ad-hoc and the temporary.

Support, I think, allows us to think towards an equalizing movement, and this is perhaps its most important aspect. What I mean by this is that it is a carrier for inter-dependency as a form of re-equalization. The proposition of support, therefore, is to transform what we produce by revisiting the way we do things, our modes of production, and by rethinking the very processes through which we operate, through the practice of supporting. Defining a relationship such as support aims at a different category for action- it is concerned with how the political is staged and performed, the inherent ideology of frames and display, organizational forms, appropriation, dependency and temporariness.

Then more specifically in terms of my practice, and how I address these questions, I work, broadly speaking, with art and architecture, and combine a number of approaches from developing possibilities for ‘supporting’ (the work of others, forms of political imaginary, existing and fictional realities) to broader enquiries into forms of commonality and discursive sites, resulting in projects merging exhibition, politics, fiction, public space and whatever else feels urgent at the time. I have been interested in the role and nature of what I call ‘support’ through three specific, yet parallel and simultaneous strands. The first one is thinking the role of support through the performative and the theatrical, as stages and staging devices through projects like Alterity Display (O’Hana Gallery, London, 2004), Theatre Pieces (stage/public plaza at Tate Triennial, London, 2006), and Green Room (White House) (a temporary public square/theatre in 4’33’’, Bregenzer Kunstverein, 2007). The second one addresses support through structures, with the 10-phase project Support Structure, with artist-curator Gavin Wade (various sites, 2003-2009), resulting in my recently published book Support Structures (Sternberg Press, 2009), which is both a project and the creation of the first bibliography, or reader, for a type of practice. Finally, the third movement explores forms of commons and commonality, making a small, specific cut into the large question of how to live autonomously and together by focusing on old and new enclosures, forms of communing and of being in common. This aspect of my practice focuses on property relations and the quotidian, as for example in Life Always Escapes (Generosity is the new political, Wysing Arts, 2009), and the text piece of the same title (e-flux journal, 11/2009).

Pelin: How architectural practice could function as a cultural criticism? How the conflict does appear between building practice in mainstream architecture and the knowledge production of research architecture? How contemporary architectural research practice would affect critical thinking, criticism in architecture? Does cultural criticism of architecture is creating its own institutional body?

Celine: I think perhaps this book is a good example of what you mean. Support Structures is a manual, but in truth it is also a compendium. It gathers together a broad variety of essays, images and small works that address the notion of support in relationship to what we do, in cultural practice; the book as a whole is also the culmination of a collaborative project entitled 'Support Structure', undertaken by myself with Gavin Wade between 2003-2009. This relationship is important, because it also means that there no separation, or difference between the projects (physical, object-based, ect...) produced by a practice and the ideas, concepts, and theoretical possibilities produced by it. Perhaps this is what is truly designated by the notion of interdisciplinarity. It is for example true that my practice is extremely varied in nature (and manifests itself in things both physical and theoretical as I just explained above) and sites, as is my background (in architecture, music, art, history and theory), and an important aspect of my work is that it takes place outside and across traditional disciplinary boundaries. However, it is Roland Barthes’s notion of interdisciplinarity that it strives to instantiate: “Interdisciplinary work, so much discussed these days, is not about confronting already constituted disciplines (none of which, in fact, is willing to let itself go). To do something interdisciplinary it’s not enough to choose a ‘subject’ (a theme) and gather around it two or three sciences. Interdisciplinarity consists in creating a new object that belongs to none”. Not owned by anyone yet, it dwells in the public domain, which does not guarantee anything except that there is still some room to claim rather than discipline its meaning into existence.

Pelin: How to use the book, what is the structure of the book?

Celine: This book was produced by and constitutes the last phase of the ‘Support Structure’ project, and includes its corresponding set of works, actions, and manifestations. The ten phases of ‘Support Structure’ form a process of investigation into the methodologies and conceptual devices offered by thinking through what a support structure could or might be. The cumulative parts of this project forms a research archive, with a set of terms and possibilities for thinking through support outside the traditional terms that are assigned to it. It is present in this book as an art project and the primary research towards developing the argument that support, though often unrecognized or belittled, is an important, productive, and qualitative work.

The book is also a discursive site, and was developed as a reader, a compendium, a supporting structure for the creation of support’s discourse, to house other forms of support structures, and to revive, not a subject in the taxonomic sense, but a particular way of engaging in and with subjects in a desire towards emancipation.

This relationship mirrored on a larger scale throughout the book and that is manifested in the way in which the book is compiled. It is divided in eleven sections and the beginning of each is marked with a red title page which is a step in a methodology (for example: 2. ask a question). Documentation from the longer 'Support structure' project is reproduced on darker yellow paper and the front cover is itself a contents page. In keeping with the spirit of the project there are another two, more detailed contents pages further in, while across the book there are a variety of other paper stocks in use - a bible light paper with red ink text for the 'Directions for Use', a glossy heavier stock for color photographs and a heavy matt white paper for the main body of text, theoretical essays and reference projects. All of the decisions are to support the reader and structure navigation of the various texts and works, enacting the subject under investigation. The architecture of the book is further buttressed by a series of key essays scattered throughout this methodology/manual. Each on of these essays offers a substantial analysis of 'support' in all its different manifestations, with different writers and thinkers addressing the subject from different points of view, disciplines and writing styles. For example Mark Cousins writes on the philosophical aspects of support and says in his essay 'On support'' "Almost all speculative books on politics and political theory seem to me to make a very startling omission: while political theorists are very much in favor of things called principles, when looking through histories of political discourse or theory, the entry 'negotiation' does not appear. That is very strange... Negotiation, I would like to propose, is the most repressed element about the idea of democracy..."

Celine Condorelli: Celine Condorellis practice is concerned with notions of support, developing critical models towards exhibitions and public spaces. She is architect-curator at Eastside Projects, Birmingham and Senior Lecturer, London Metropolitan University. Guest professor at Nüerberg Architecture and Urban Research MA program, www.a42.org

İki Yönlü Arzu: sanat - aktivizm

2010-01-13T01:28:00.000-08:00

Brian Holmes ile gerçekleştirdiğimiz söyleşide; sanat ve aktivizm arasındaki ince çizgi, geçişler ve birbirine evrilmeye çalışan bu iki eylemin “arzusu”; günümüz neo-liberalizmin tahakkümü altındaki özgürleşme biçimleri, kaçışlar, sanatın ürettiği artık değerin dağılımı ve otonomluk sıkıntılarını sanat pratiklerini örnekleyerek tartıştık.
(English version of Brain Holmes interview about autonomy, social suplus value and its dissemination in art, activism, streets, neoliberalism, art writing, '68, forms of resistance... is here: continental drift )

P.Tan:Araştırmalarınızda özellikle otonomluk sorusunu sıklıkla gündeme getirip müşterek üretilen, etik-estetik, kollektif sanat pratiklerine odaklanıyorsunuz. Bu tür projelerden, pratiklerden ve uğraşılardan örnekler vererek bu meseleyi biraz açar mısınız?

B.Holmes: Eleştirmenliğe, 1994 yılında, küreselleşmenin en güncel Marxist yorumlarını irdelediğimiz ve neoliberal yeniden yapılanma sürecindeki krizleri, işgücü kaybını, haris şirketleri ve küresel oligopolleri tartışmak için toplumun her kesiminden insanları çağırdığımız, Beaux-Arts'da (Paris Güzel Sanatlar Fakültesi) profesör Jean-François Chevrier tarafından organize edilen herkese açık seminerlerle katılarak başladım. 1995 yılında, '68 Mayıs'ından beri gerçekleşen en uzun ve geniş katılımlı grevlerle Fransa'da kriz iyice su yüzüne çıktı; yani eğilimin bir nebze önünde gidiyorduk, çalışmamız doğrudan gündemle alakalıydı. Aynı dönemde, Paris'in kızıl banliyölerinden Ivry-sur-Seine'de yer alan komünist grafik sanatlar grubu Ne Pas Plier'e dahil oldum. Seminerler, David Harvey ile yaptığım uzun bir söyleşinin de yer aldığı, iktisada özel bir vurgu yaparak 20. yüzyılın ikinci yarısına dair retrospektif bir bakış sunan 10. Documenta sergisinin kitabıyla sonuçlandı. Kitap, o dönemde sanatın toplumsal dönüşümlerle ilgili bir sürü araştırmayla melezleşmesinin önünü açtı diyebilirim. Akabinde, Ne Pas Plier ile olan işbirliğimiz, sürüsüne bereket grafik materyal ürettiğimiz ve gösterilerde büyük müdahalelerde bulunduğumuz karşı-küreselleşme hareketi çevresine dahil oldu. Avrupa'nın çeşitli ülkelerinden, Sırbistan, Polonya, İngiltere, Almanya, İspanya, Fransa'dan, hatta ikisi de Arjantin'den olmak üzere 15 kadar arkadaşla biraraya geldiğimiz, 2001 yılında Québec'teki Amerika Zirvesi sırasındaki protestolar özellikle hatırlamaya değer. Hemen hepimiz aktivist sanatçılardık, ancak Ne Pas Plier'in içinde sosyologlar, işsizler ve Iviry mahallesinin sakinleri de vardı. Gösteri mahalinde 4000 tane ateş rengi maske üretip 200 kilo kadar afiş ve çıkartma dağıtarak, olağan bir galeri malzemesini hareketin yararına devasa bir hibe mevkine dönüştürdük. Ouébec zirvesine uzanan süreçte, örneğin Barcelona'da, kanımca 10 sene boyunca Avrupa'nın en ilgi çekici müzesi olan Macba'dan aparttığımız parayla, bir düzine kadar matrak ve sert aktivist grubu anarşist bir sendikanın merkezinde biraraya getirdiğimiz işler kotardık. Ancak bu iki ortak çalışmada da (hem sanat dünyası hem de komünist ideoloji açısından) otonominin bir sınırı vardı ve Documenta'dan hemen sonra Beaux-Arts'ı bıraktım. Ardından, Kasım 2001'de Brüksel'de gerçekleşen Laeken Zirvesi'ndeki müdahalelerimizden sonra Ne Pas Plier'den ayrıldım. 2002'de yazdığım “Yalancı'nın Pokeri” adlı metin, sanat ortamını altüst etmek ve insanları, ulus-ötesi eleştiriyi geliştirmekte olan “No Border” gibi hareketlerle beraberce kaynakları ve işleri çalmaya cesaretlendirmek diye tarif edebileceğim o zamanki meselemi dile getirir. O günden beri bir sürü sanatçı ile beraber çalıştım ve 2005 yılından itbaren de Claire Pentecost ve New York'lu sanatçı kollektifi 16 Beaver'la beraber “Continental Drift” (Kıtasal Cereyan) seminerlerine başladım. Niyetimiz, Anglo-Amerikan İmparatorluğu, onun nasıl biraraya gelip, aynı zamanda dağıldığı, insanların değişen iskân biçimleriyle kıtaların ana hatlarının nasıl bir dönüşüme uğradığı, yeni bölgesellikler, Latin Amerika devrimleri, Çin'in hegomonyaya doğru yükselişi gibi meseleleri ele almaktı. Özünde ise, Bush'u eleştirmek ve insanlara zombiler gibi sus pus oturmak zorunda olmadıklarını göstermek istiyorduk. Continental Drift, Beaux-Arts'da geliştirilen modeli alarak, onu daha katılımcı, kente açık, sanat-aktvizm-sosyal kurama odaklanmış, eleştirel ve muhalif, tüm hiyerarşik zırvalıklardan muaf ve alengirli kurumsal basamaklardan azade bir hale evriltiyor. 20 yıl sonra ABD'ye geri dönünce bu minvalde çalışmak için bir çok imkân görürüyorum ve başka seminerlere başlamanın da eşiğindeyim. Bu ülkede bir devrime ihtiyacımız var ve bunun için gerekli olan devrimci analiz ve praksisten yoksunuz.

P.Tan: “Kurumsal sanat ortamının dışındaki toplumsal ağlar içinde serpilecek müşterek (kollektif) estetik pratiklerin, yeni dünya haritasını hem anlamak hem de değiştirmek isteyen iki yönlü arzunun ana istikametlerinden biri olabileceğini” iddia ediyorsunuz. Bunu da kendin işini kendin gör (do-it-yourself (DIY) jeopolitiği olarak tanımlıyorsunuz. 1990'ların kendi işini kendin gör (DIY) pratiğinden gelen biri olarak, tam da otonom bir ağ ve mekân kurduğunuz anda, hızla normalize olup kurumsallaşma tehlikesiyle yüzleşildiğine şahit olduğum için, bu konuda ciddi şüphelerim var. Tüm sanat etkinlikleri, pazarı, kurumsal yapıları ve devlet hengamesi içinde akıntıya kapılmadan nasıl devam edeceğiz?

B.Holmes: Evet, anlıyorum. Alıntı yaptığınız metin, tam da hararetli toplumsal ağlar döneminin sonunda, 2003 civarında, karşı küreselleşme hareketinin tepe noktasında hissetiğimiz çılgın çoşkuyu özetlemek için yazıldı. Siyasi sonuçları olan birçok önemli deneyim yaşanmıştı ve ben de bunların bazılarını özellikle Unleashing the Collective Phantoms (Müşterek Hayaletleri Salıvermek, 2007) adlı kitapta toplanan makalelerde ve daha yakın tarihli DIY Geopolitics (Kendi İşini Kendin Gör Jeopolitiği) isimli kitabımda kayıt altına almaya çalıştım. Tabiî bunu, eylemciliğin gerçekte var olmayan fırsatçı taklitleriyle tıka basa dolu olan sanat ortamlarında ve müzelerde yapamazsınız. Öte yandan John Jordan gibi birine baktığımızda, bir yandan bir sanatçı edası takınmaya avdet edip eğitim vermeye ve sergiler yapmaya başladığını, diğer yandan da CIRCA (Gizli İhtilalci Asî Palyaço Ordusu) gibi devasa, virütik ve kalabalık uygulamalarla protestolar ve müdahaleler için yeni estetik teknikler keşfetmeye devam ettiğini görüyoruz. Alex Foti gibi aslen sanatçı olmayan birinin de EuroMayday hareketinde benzer bir etkisi vardı. Yani, sanatmış değilmiş, kim takar ki? Önemli olan daha önceki keşifler formatlanmış, amacından saptırılmış ve aşırı kodlanmış olarak geri döndüğünde yeni deneyler yapmaya çalışmak. O yüzden “Aşırı Kodlamadan Kaçış” (“Escape the Overcode”) diyorum. Hiçbir zaman eski hamura takılı kalamazsın, toplum onu senin elinden alır. Tüm bunlara rağmen, kendi adıma sanat ortamının konsantre ve sofistike estetik pratikler açısından ve kuram geliştirmek için iyi olduğunu düşünüyorum. Parasız yayın yapıyorum, müşterek çalışıyorum, protestolara katılıyor, düzeni mümkün olduğunca hırpalıyorum ve her ne kadar tüm İstanbul Bieanli faslıdan dolayı mahçup olsam da –bu tür ödünler vermeye pek alışık değilim- arada sırada nekahat dönemine girmekten de endişe duymuyorum. Tüm bunlar yabancılaşmış bir toplumda faaliyet göstermenin neden olduğu kırılmalar. Son İstanbul Bienali'nin içeriği ve eğilimi, normalde yapılanlarla kıyaslandığında gerçekten büyük bir ilerlemeydi, ancak başka tür baskılar tarafından belirlenen ve Koç tarafından eklenen ulusal-faşist unsurlarla beraber şekillenen çerçevesi, katıksız bir neoliberalizmden başka bir şey değil. Benzer şeyleri Documenta 10 ve 11 için de söyleyebiliriz, ancak aradaki büyük farklılık, İstanbullulara şapka çıkarmak lazım, burada ciddi protestoların yükselmesiydi. Öte yandan WHW grubunun son 10 yıldaki işlerinin olumlu bir etkisi de mevcut ve her şeye rağmen sanat kurumlarının daha anlamlı hale gelmelerine ve hatta 21. yüzyılının tehlikeli on yılları olarak gözüken süreçte insanların hayatta kalmalarına yardım etmelerine katkı sağlayabileceğimizi düşünüyorum. Henüz bu noktada değiliz. İstanbul deneyiminin gösterdiği üzere sanat kurumları bu noktadan fersah fersah uzaktalar.

P.Tan: İktisadî coğrafyacılar JK. Gibson-Graham şöyle soruyor: “Nasıl olur da sosyal artık üretmeyen kesimler artığın nasıl üretileceği, ona kimin tarafından temellük edileceği, onun kimlere dağıtılacağı ve kimlere dağıtılmayacağı konusunda söz sahibi olabilirler?” Sanırım Gibson-Graham sosyal artık değerin paylaşımı için etik bir nirengi noktası arıyorlar; yani herhangi bir belirli üretim biçimine sahip olmayan, ancak onun üreticisi olmayanlar tarafından da talep edilen bir değerden bahsediyoruz. Hali hazırda varolan artık değer dolaşımıyla toplumsal açıdan angaje kollektif (müşterek) sanat pratikleri arasındaki ilişki nedir?

B.Holmes: Bu sorunun asıl muhattabı, tam da senin sorduğun mesele üzerine çalışan Şikago'daki Mess Hall adlı mekânın kapı eminlerinden (keyholder) biri olan Claire Pentecost. Eğer izin verirsen cevabı onun ağzından dinleyelim:

“Mess Hall, Kuzey Şikago'da sanatçılar tarafından işletilen bir mekân. 6 yıl önce, bir mülk sahibinin New York Times'ın kültür-sanat sayfalarında Şikagolu kollektif Temporary Services ile ilgili bir habere rastgelmesi ile başladı.
Mülk sahibi kollektifi arayıp sahip olduğu binalarının birinin giriş katındaki mağazayı senede bir dolara bir galeri olarak işletip işletmeyeceklerini sordu. Temporary Service, kendileri bu projeyle ilgilenmese de, bu teklifi artığı (artık değeri) yaymak için bir fırsat olarak görüp başka sanatçılara mekânı işletmek için çağrıda bulundu.
Burayı işleten sanatçılara, her birinde mekânın bir anahtarı olduğu için, kapı emini (keyholder) deniliyor. Şu anda 10 kişide anahtar var ve bunlardan sadece biri ilk baştaki grubun üyesi. Grup içinde herhangi bir hiyerarşiye sahip değiliz. Mülk sahibinin teklifinin arkasındaki sebepleri bilmiyoruz ve aslında bunun pek de önemi yok: Şu ana kadar mekânda ne istersek onu gerçekleştirdik, o da burnunu işimize sokmadı. Becerilerimizi paylaştığımız atölyeler düzenliyoruz, film gösteriyoruz, okuma gruplarımız var, gösteriler, performanslar, sergiler, protestolar düzenliyoruz, kutlamalar ve anma törenleri yapıyoruz. Program bizim tasarladığımız şeylerle hemen her hafta gelen farklı tekliflerin bir karışımından hazırlanıyor. Mekânda olup biten hemen her şey pazar ekonomisinden azade bir şekilde gerçekleştiriliyor. Mess Hall'daki tüm etkinliker ücretsiz. Orada bulunmamız ilksel bir cömertlik eyleminden kaynaklandığı için, Mess Hall'a alicenaplık iktisadına dair bir deney diyebiliriz. 2007 yılında, Kara Panter'lerden esinlenerek on maddelik bir ilkeler bildirgesi hazırladık. Gerçekten ıstırap verici, öte yandan herkese tavsiye edeceğimiz aydınlatıcı ve tatmin edici bir süreçti. Sonuçlar ise şöyle:

- Kültürel mêkanların onları kullananlar tarafından işletilmesini talep ediyoruz.
- Mekânı kategorileri, deneyimleri harmanlamak ve daha önce bilmediklerimizi öğrenmek için meydana getiriyoruz.
- Mess Hall nadirlik söylencesini itibar etmez. Herkes bir şeyler paylaşmaya muktedir.
- Toplumların artık değeri, üretimin ve tüketimin her aşamasında yaratıcı bir şekilde yeniden paylaşılmalıdır.
- Toplumsal etkileşim kültür meydana getirir.
- Yaratıcılığı kâr kaygısı gütmeyen bir eylem olarak kucaklıyoruz.
- Cömertliği teşvik eden mekânlar talep ediyoruz.
- Mess Hall, hem kendi bünyemizde hem de mekâna gelenler adına karşılıklı güven ve saygı konusunda ısrarcıdır.
- Mess Hall dahilinde hiçbir para ilişkisi yaşanmaz. Artık meselesinin üzerinden atlayarak herhangi bir giriş ücreti ya da bağış talep etmiyoruz.
-Mess Hall, hiyeraşiden ve zorla tesis edilmiş bir birliktelikten muaf faaliyet gösterir.”

P.Tan: Güncel sanat pratiklerinin de dahil olduğu 1960 ve 1990'lardaki kentsel muhalif hareketler arasındaki farklılıkları nasıl yorumluyorsunuz?

B.Holmes: Son bir kaç nesil boyunca kamusal muhayyilede bu konuya daha fazla yer açıldığı için bugün bu hareketlerin sayısının daha çok olduğunu söyleyebiliriz. Ayrıca neoliberalizmin sultası altında kamusal hizmetlerin gerilemesi ile beraber kullanabileğimiz sürüsüne bereket terk edilmiş ve metruk mekân ortaya çıktı. Ancak giderek artan polis şiddeti ve güvenlik paniği tüm enformel pratikleri epey kısıtlıyor. Bir önemli fark, 70'lerden itibaren, süslü bir kuramsal modelin yerine gerçekten muhalif mekânlarda faaliyet göstermek için katılımcıların burjuva yüksek sanatından ve mimari çevrelerden uzaklaşması zorunluluğunun doğmasıdır. Bir örnek olarak, mimari söylemde marjinal kalmasına rağmen, şehirde ciddi bir mevcudiyedi bulunan ve Avrupa'da eylemciler arasında bir iletişim ağını da tetikleyen, Atelier d'architecture autogérée / kendi kendini yöneten mimarlık stüdyosu (Doina Petrescu ve Constantin Petcou)’ nun Ecobox dahil Paris'in kentsel boşluklarında hayata geçirdikleri tüm deneyleri zikredebiliriz. 2001’de başlayan Ecobox projesi, Paris’de bir semtdeki yaşayanları ile birlikte mahallede bulunan boş bir arazinin işgal edilerek, müşterek gündelik pratikler ile bir ekolojik paylaşım alanına çevrilmesi idi. İspanya'daki Hackitectura grubu da başka iyi bir örnek, ancak mimari piyasanın besin zincirinde daha yukarda bulunanlar bu tür netameli işlere bulaşarak ellerini kirletmek istemiyor. Ama '60lara duyulan aşırı nostaljide insanda kusma hissi uyandırıyor. Günümüzde de kayda değer uğraşlar mevcut. Süslü takım elbislere bürünmüş mimarlar ve akademideki sahte sitüasyonist kent bilimcileri cesaretlerini ve hayal güçlerini kaybettileri için modellere ve araştırmalara takılı kalıp eski günleri hasretle yad ediyorlar. Neyse ki, hâlâ istisnalar mevcut.

P.Tan: Fransız kuramcı Jacques Ranciere, çoğu zaman epey katı olan biçimciliğin ilişkisel estetiği yerine, sanatsal ve siyasi performansların inşaasındaki benzerlikleri ifade etmek için ontolojik bir argüman öne sürüyor. Claire Pentecost ile beraber kaleme aldığınız “The Politics of Perception” (Algının Siyaseti) adlı metinde sanata, benzer bir rol biçiyorsunuz. Bu tür bir direnişe dair örnekler, eğer varsa, hangileri?

B.Holmes: Evet, haklısınız. Orada ilişkisel sanat ile bir tür uzlaşı arayan Guattari'yi de akılda tutarak, Merleau-Ponty'den Castoriadis'e uzanan ontolojik bir çizginin izlerini sürdük. Ancak sorunuzun tarzından bu konuda şüphe duyduğunuzu anlıyorum. Claire'le, direniş ve başkalığın uyandırdığı duygulanımla ilgileniyoruz, ki bu da sadece sokağı ateşe verip altüst etmekten ibaret değil. Burada feminizmin daha fazla vurgu yaptığı, gündelik hayatın dönüşümü ve idamesiyle ilgili uzun soluklu projeler de mümkün gözüküyor. Bu tür bir çalışma, işe katılan insaların da sanatsal bir materyal olduğu ve çalışmanın özneleri aşarak içerdiği bilgi ve duygu boyutlarıyla performansa ve paylaşıma yayıldığı, başkalarına yaptığı etkide ortaya çıkan bir şey. Bir önceki yaz, bir düzine kadar insanla 10 gün boyunca ABD'nin uçsuz bucaksız ortabatı topraklarında başka gruplarla tanıştığımız, bölgeleri ziyaret ettiğimiz “Ortabatı Radikal Kültür Koridorunda Kıtasal Cereyan” adını verdiğimiz bir deney tecrübe etmeye çalıştık. Amacımız tarım tekellerinin ve şirketlerin daha güncel aşırı sömürü yöntemleri ile iğdiş ettiği, muazzam bir ırkçılık mirasına ve hapishane endüstrisine sahip bu yarı virane sanayi bölgesinde tam olarak nerede olduğumuzu ve olabileceğimizi anlamaya çalışmaktı. Bu tür bir deneyin sanatsal bir çerçevede yapılabileceğine inanmıyorum. Zaten öyle de yapmadık. Yine de geleceğin izleri ve tasavvurları mahiyetinde gösterilmeye değer bir takım yan anlamlı çalışmalar çıktı.
Genel bir açıdan, Boris Groys ve Suely Rolnik’ın yazdıkları dışında gerçekten anlamlı çok az sanat eleştirisi olduğuna bakarsak, sanatsal jestlerin algılanması ve değerlendirmesi normalde vakfedilenden daha fazla dikkat gerektiriyor diyebiliriz. Zaten ilgi çekici katalogların çoğu da siyaset, coğrafya ve sosyoloji ile ilgili olanlar, ki bu da önemli ve memnuniyet verici, ancak bu durum sanat eserinin tam merkezinde koca bir delik bırakıyor. Sorunumuz duygulanımı (affect) ifade etmek için bir dile sahip olmamamız ve onu keşfetme zorunluluğumuz. Beri yandan gerçekte asla vuku bulmayan ilişkisel bir sürecin reklamını yaptığı için ilişkisel sanattan hiç haz etmiyorum. Ontolojik boyut halen var ve onunla çalışmanın yöntemlerini araştırıyorum.

P.Tan: Peki bir sanat eleştirmeni olarak sizin yaptıklarınızın sanat bilgisi üretimi sürecindeki rolü nedir? Konumunuzu nasıl tanımlarsınız?

B.Holmes: Oh evet, cevap benim açından oldukça net sanırım. Yıllarca müzelerle bir şeyler kotarmaya çalışan biri olarak artık neoliberal toplumun anahtar kurumlarından biri olan üniversiteler içinde daha radikal eleştirel ve yapıcı sol pratikler için yer açılmasına yardımcı olmak istiyorum. Her ne kadar beraber kaleme almasak da, yine Claire ile beraber çalıştığımız “Disiplinlerdışı Soruşturmalar”(Extradisciplinary Investigations) dediğimiz temel bir fikrin eskizini çizen bir program taslağı hazırladık. Mesele, sanat, felsefe, coğrafya, psikiyatri fark etmez, kendi bilim dalını geride bırakarak başka bir alanla, sadece kuramsal olarak değil, dünyadaki iktidarın bir taşıyıcı olarak irtibata geçmek. Başka bir bilim dalına girerek ışık tutmaya çalışıyor, o dalı eleştiriyor, hatta yarattığı etkilere müdahale ediyorsun. Sonra da bu deneyimi, kendi dalını dönüştürmek için kullanıyorsun. Yakında bu amaçla Northern Illinois Üniversitesinden bazı bölümlerle biraraya geleceğiz. 2002'de yazdığım ve bir tür Truva At'ı olarak düşündüğüm “Esnek Kişilik” adlı metinde, söylemesel açıdan biraz Troçkist “entrizm” mevhumuna denk gelen bir strateji kullandım. Bilirsiniz işte, Troçkist entellektüeller kim olduklarını açık etmeden bir kuruma yerleşip orayı gizlice ele geçirmeye çalışırlar. “Esnek Kişilik”, akademide en üst düzey meşruiyete sahip ölü, beyaz ve erkek kuramcılardan menkul Frankfurt Okulu'nun görüş ve tonunu adapte edip, bu geleneğin bilgi ekonomisini eleştirmeyi ve Habermas'ın “iletişimsel eylemcilik” dediği kavramın arkasından dolaşan (detournement) bir uygulamayı öneriyor. Şu aralar bu metindeki önerileri benimsemiş, onu toplumdaki baskı ve sömürü şekillerine radikal bir eleştiri getirmek için kullananan öğrencilerle biraraya geliyorum.

P.Tan: Sanat öznesi ve nesnesi arasındaki dönüştürücü etkinin bir sonucu olarak, günümüz sanatçıları alternatif yayınlar hazırlayarak, kartografiler yaparak giderek daha fazla araştırmacı ya da eleştirel fail (critical agencies) tavrı takınıyor. Bu geçen yüzyılın modern sanatçı imgesinden biraz farklı. Sizce bu pratikler, neoliberalleşmenin farklı coğrafyaları tarafından kolaylıkla temellük edilme tehlikesine açık değil mi?

B.Holmes: Kartagrofiye duyulan tüm heyecan, Internet ile ortaya çıkan yeni toplojiler ve mimariden esinlenen bağlamsal araştırma modeliyle yakından ilgili. 1989 sonrası toplumsal değişim o kadar hız kazandı ki, bu yeni dünyada yön tayin edebilmemiz için gerekli bir araçtı. Favorilerim arasından bulunan Bureau d'Etudes ile beraber süsürüsüne bereket kartografi hazırlayarak gösterilerde dağıttık. Bureau d'Etudes, 1998'de sanatçı ikilisi Léonore Bonaccini ve Xavier Fourt tarafından kurulan bir medya kolektifidir. İnternet için düşünülmüş karmaşık grafik tablolar kullanarak finans ve dünya yönetişiminin gizli küresel yapılarını ortaya çıkarmakta, bilimsel ve bilişsel bir hassasiyet kullanarak, yinelenen yapıları ve bağlantıları resmileştirmektedirler. Bundan birkaç yıl sonra, İsrail yerleşimlerinin yarattığı egemenlik alanlarının topografyasını üreterek, İsrail mimari - kent pratiğinin üretim modelini ortaya çıkaran mimar Eyal Weizman ile beraber kartografi alanında başka bir kilometre taşı olan Territories (Bölgeler) sergisinde beraber çalıştılar. Yine de basit bir diyagram üretme ve haritalandırma faaliyetine aşırı saygınlık atfedildiğini göz önünde bulundurmamız lazım. Coğrafya, bu yeni sanat/araştırma modasına hemen kancayı taktı ve tüm o yeni çıkan toplumsal-ağlar grafiklerini düşününce, şirketlerin bu yöntemi çok kolay asimile edebileceğini görüyorsunuz. Bu da olağan bir durum. Kartografi alanındaki keşif süreci beşe sene önce tamamlandı ve belirlenmiş kalıplar üzerinden kültürel hoş vakit üreticileri piyasaya el attı. '90ların devrimci web girişimleri, kitle yanılsamasının yeni bir türü olan Facebook'a dönüştü. Bu yüzden burada, ABD'de, acil olan ve insanları gerçekten öfkelendirecek potansiyele sahip yerel samimiyet bağlamındaki sınıf ve güvencesizleşme (precarization) araştırmalarına yönelmek gerekiyor. Zira ağ toplumunu artık anlıyoruz. Şimdi sıra yönetici sınıfın şebekesine saldırmaya geldi.

P.Tan: Multitudes (Paris) dergisine dahil olup sonra ayrıldınız. Orada deneyimlediğiniz söylemler ve öğretiler, bir parçası olduğunuz eylem ve sanat alanında aldığınız kararlar üzerinde ne kadar etkili oldu?

B.Holmes: Multitidues, arkadaşlık, dayanışma, ütopyacı felsefe, estetik maceracılık, iktisadî analiz, siyasi militanlık ve ağ deneyimlerinin hırçın polemiklerle birarada bulunduğu olağanüstü bir entellektüel kavşaktı. Toni Negri, Maurizio Lazzarato, Paolo Virno, Antonella Corsani, Carlo Vercellone gibi Paris'teki İtalyan göçmenleri derginin temelinde yer alıyordu. Onlar genelde toplumsal dayanışma, bilişsel (cognitive) kapitalizm ve müşterekler üzerine çalışıyorlardı. Ancak dergi Anne Querrien, Giselle Donnard ve Eric Alliez gibi Deleuze ve Guttari'nin çalışma arkadaşlarından tutun da, Belçikalı bilgi kuramcısı Isabelle Stengers ya da Brezilyalı şizo-analist Suely Rolnik'e kadar geniş bir yelpazeye yayılmıştı. O dönemde otonom marxizm dışında, daha önce bahsettiğim türden, özneleri aşan bir ontolojiyi mümkün kılan ve toplumsal kümeleşmleri, yersiz yurtsuzlaşmayı kavramımızı sağlayan Guttari'nin öne sürdüğü şizo-analiz ile yakından ilgileniyordum. Tüm bu karışımın bir sonucu olarak, Multitudes'un on yıl boyunuca sol felsefe, iktisad ve estetik kurama önemli bir katkısı olduğunu söyleyebilirim. Ancak dergide son dönemde, benim de dahil olduğum otonomcu kanattan bir sürü insanın ayrılmasıyla sonlanan bir süreç yaşadık. Bu epey uzun bir tartışma, ancak çok net olan bir nokta var. '90lardaki dot-com (internet bazlı şirket) patlamasından sonra çıkan Multitidues, sırtını ağ tabanlı şirketlerin kapitalizm içinde üretken bir yeniliği temsil ettiğine dayıyordu. İyimser Marxist görüşe göre, yeni ortaya çıkan bu şirketsel potansiyel, kapitalist değiştokuşunun doğası tarafından üretime getirilen kısıtlamalara tezat teşkil ediş şeklinde gözlemlenebilirdi. Özellikle Yann Moulier Boutang, bilişsel kapitalizmin şirketsel potansiyelinin, istikrarlı hale getirilmesi ve “Yeni Yeni Düzen” diye adlandırabileceğimiz Roosevelt vari düzenlemelerle korunması gereken birçok olumlu veçhesiyle “büyük dönüşümü”nün çoktan gerçekleştiğini iddia etti. Bu temel pozisyonu Boutang'ı, şirketsel üretimi uyarıcı ve kayıt altına alıcı işlevleri olduğu varsayılan menkul kıymetler borsalarının Kaliforniya'da yeşil-ekonomi patlamasını teşvik edecek mucizeler yaratacağı gibi abes sonuçlara götürdü. 2008'de küresel krizin iyice meydana çıkması ile, “idarecisi” böyle saçma sulak açıklamalar yapmış bir yayında yer alma ikiyüzlülüğüne daha fazla katlanamadım. Aynı anda, derginin katılımcılarının önemli bir kısmı arasında asalak yönetimselliğin, sibernetik denetimin ve finansal müsaderenin bilişsel kapitalizmin tanımlayıcı vasıfları olduğu ve sisteme istikrar kazandırmak yerine, onu yıkmak gerektiğine dair bir mutabak oluştu. Bu da benim için hikâyenin sonuydu.

Brian Holmes / Pelin Tan, Eylül, 2009
Quebec City Action, photo by John Jordan

İlgili olabilecek yazılar:
Martha Rosler (2010): Take the Money and Run? Can Political and Socio-critical Art “Survive”?

Pelin Tan (2009): Social Production in Art and The Question of Autonomy, No Border Contemporary Art Magazine, Milan

(söyleşinin kısa bir versiyonu Express,Kasım 2009 sayısında yayınlanmıştır.)

space and conflict

2009-11-21T01:39:00.000-08:00

"Why Teddy Cruz?
Teddy Cruz has been conducting research that interests those of us who believe that there is no “and” with politics for architecture and planning practices. Participation is the buzzword for urban transformation for such a long time but the nature of participation has mostly perceived to be consensus. As the political theorist Chantal Mouffe argues, conflict is already participation that does not need to end in resolution. Borders in a “globalized” world bring the issues of autonomy, conflict, mobility and exchange which have been the main interest of Cruz along the political equator idea he suggests."

With Teddy Cruz on "Power" and "Powerlessness" interview by Şevin Yıldız

www.politicalequator.org

Two new book from the artists Sabine Bitter and Helmut Weber after their book about neoliberal uneven development and latin america:
"Autogestion, or Henri Lefebvre in New Belgrade"
Edited by Urban Subjects (Sabine Bitter, Jeff Derksen, Helmut Weber) with contributions by Sabine Bitter & Helmut Weber, Ljiljana Blagojevic, Zoran Eric, Klaus Ronneberger, and a foreword by Neil Smith. This artists’ book by Sabine Bitter and Helmut Weber presents an original and previously unpublished text from 1986 by French philosopher and urbanist Henri Lefebvre. Lefebvre’s text, central to urban restructuring processes, is based on “autogestion” (self-management). Printed as a facsimile, the text is contextualized and interpreted by accompanying commentaries and essays. The publication is available in five editions with different foldout poster covers.
Published by Fillip, Vancouver, and Sternberg Press, Berlin, 2009, English/French, 160 pages

"RIGHT, TO THE CITY"
Contributions by Reinhard Braun, Martin Hochleitner, Jeff Derksen, Michael Zinganel, Jochen Becker, Clint Burnham, Candice Hopkins, Cecily Nicholson, Heidi Schatzl. Published on the occasion of Sabine Bitter & Helmut Weber’s retrospective exhibition held this summer in Linz, RIGHT, TO THE CITY, shows the artists’ work negotiating the rhetoric of crisis and failure that surrounds the concepts of utopias, the welfare state, and socialist cities.
Published by Fotohof Edition, Salzburg and Landesgalerie Landesmuseum, Linz, 2009, German/English, 192 pages.

Towards Post-Capitalist Spaces, CAMP

2009-10-27T09:13:00.000-07:00

Ten Days for Oppositional Architecture
Towards Post-Capitalist Spaces
New York, November 12 -- 21, 2009
Gair Building No 6, 81 Front Street, Brooklyn, NY 11201 (York Stop on the F Train)

The transformation of the urban landscape within the last decades has increasingly been dominated by the demands of capitalist utilization. Due to the current crisis, however, which goes far beyond a mere crisis of the real estate and financial market, these neoliberal politics and attendant forms of production of space have been subject to a loss of legitimation. For this reason, not only do the dominance and promises of the privatization model, the free market and private property have to be questioned, but also the conventions of the space-producing professions that follow and materialize these policies.

In this context the event “Ten Days for Oppositional Architecture” takes up the task of exploring possibilities and conditions of a socially committed architectural practice. Therefore the narrow boundaries of the profession have to be left behind. We hence invite activists, geographers, architects, planners, and economists representing different critical approaches to discuss and develop concepts and practices that not only try to oppose and challenge the capitalist mode of production of space, but also try to go beyond it strategies of de-commodification, re-appropriation and alternative production of space. We will look at already existing spatial actions of resistance as well as search for possibilities to further theorize them: How can these strategies and alternative practices be turned into social and political forces towards post-capitalist spaces?

All events are public. All those interested are welcome.
Free dinner will be served during discussion evenings.
An exhibition and a reading corner will support and document the discussions.

Program

Wednesday, November 11, 6 pm
Opening Reception

Thursday, November 12, 7 pm
The Decommodification of Housing
Discussion with James deFilippis, geographer, Rutgers University, New Brunswick · Esther Wang and Helena Wong of CAAAV, Organizing Asian Communities, New York

Friday, November 13, 7 pm
Bar + programming by Lize Mogel and Alexis Baghat, An Atlas of Radical Cartography*

Saturday, November 14, 7 pm
The Real Estate Crisis, Private Property and the Prospects of Planning
Discussion with David Kotz, economist, University of Massachusetts Amherst · Teddy Cruz, architect, San Diego

Sunday, November 15, 7 pm
Bar + programming by tba*

Monday, November 16, 7 pm
On the Commons: Taking versus Granting Rights
Discussion with Peter Linebaugh, historian, University of Toledo · Brett Bloom of Midwest Radical Culture Corridor, Urbana · Rob Robinson of Picture the Homeless, New York

Tuesday, November 17, 7 pm
Bar + programming by common room*

Wednesday, November 18, 7 pm
Territory as a Means of Struggle
Discussion with United Workers, Baltimore · Neil Smith, geographer, City University New York

Thursday, November 19, 7 pm
Bar + programming by Amanda Schachter and Alexander Levi of SLO architecture*

Friday, November 20, 7 pm
Reclaiming Capitalist Spaces
Discussion with Janelle Cornwell and Julie Graham, geographers, University of Massachusetts Amherst · Max Rameau of Take Back the Land, Miami

Saturday, November 21, 12 pm
Towards Post-Capitalist Spaces
Lecture by David Harvey, geographer, City University New York, 12 pm
Workshops with special guests*, 2 -- 6 pm
Final presentation and discussion, 7 pm
Party, 10 pm

* For more details and updates please visit:
www.oppositionalarchitecture.com

---
A project by:
An Architektur
Produktion und Gebrauch gebauter Umwelt
Alexanderstrasse 7, D-10178 Berlin

organized by Oliver Clemens, Sabine Horlitz, Anita Kaspar, Kim Förster
www.anarchitektur.com / contact: redaktion@anarchitektur.com

The Question of Autonomy in Contemporary Art

2009-10-22T09:02:00.000-07:00

Interview with Brian Holmes about autonomy, social suplus value and its dissemination in art, activism, streets, neoliberalism, art writing, '68, forms of resistance.......

Turkish version:Interview for Express November issue, monthly marxist culture magazine,Turkey

note:(my photo there...in the blog...dont know why is there, but has nothing to do about the interview).
pelin.

intimate/collective

2009-10-18T01:31:00.000-07:00

Intimate/Collective hosted in a big tent in one of the main public space of Bordeaux.
Curated by Cláudia Martinho, Inês Moreira and Marcin Szczelina.
They invited artists, social scientists, architect in order to discuss the concepts: intimate and collectivity.

Cláudia Martinho addresses its political and social dimension, or how an appropriation of public space by people happens through collective actions and intimacy of sharing.
Lara Almarcegui, muf architecture, Jean-Luc Moulène, Pelin Tan, Anne Querrien, Maurizio Bortolotti, Juri Steiner.

Inês Moreira questions whether Collective Intimacy can be clearly stated, proposing it as a ephemeral condition and non-predictive relational moment, occurring beyond declared “intimate collectives”.
Democracia, MAP Office, Doreen Mende, Paolo Plotegher, Marten Spanberg, Maurizio Bortolotti, Dennis Adams, Laurent Tixador

Marcin Szczelina, suggests notions of individual immersion in space and corporeal perception of collective intimacy as a way of understanding architecture of influences, without precise borders.
group 3, Anri Sala, Tadashi Kawamata, Peter Cook, Sam Jacob / FAT, Henry Urbach, Felix Vogel, Joseph Grima

The discussion lasted from 2pm to 7pm. The tent was including a bar that the visitors and public were able to drink, eat and sit to listen, take part of the presentation, discussion. Discussions were centered around these question and topics: the meaning of urban community? occupaying, squatering re-using wasteland, empty slots in the cities, can a city be an exhibition? , border of intimacy, different meaning of public space and usages in diverse cities...

discussion/discourse/discursion/discursive/disagreement...

2009-09-26T14:45:00.000-07:00

ağır yaz ayları sonrasında Ekim ayında gelenler:

"Arkitektonik Kutsal İnsan", Pelin Tan, Mimarlık ve Biosiyaset dosyası, Ed.Levent Şentürk (Arrademento Mimarlık Dergisi)
"Arch+ Mimarlık dergisi (Berlin) İstanbul Özel Sayısı, Şevin Yıldız, Pelin Tan, Anh-Lihn ile söyleşi", Pınar Gökbayrak, Betonart mimarlık dergisi, Güz
"Prada Transformer gerçekten dönüşüyor mu?: Muhtemel bir “gelecek toplumunu” sorgulamak ", Pelin Tan, Yeni Mimar dergisi

konferans/tartışma
"autonomy in contemporary art"
DIALOGUES Istanbul / Barcelona
Round table and public debate at La Capella
30/09/2009. At 7 pm. Length 2 h

Le droit à la ville – Zur wissenschaftlichen und politischen Aktualität eines Konzeptes I
organized by Dirk Gebhardt (Brüssel), Andrej Holm (Frankfurt) at German Geographientag in Vienna University, Vienna

"Hospitality and Conflict" on 10 October
9-18 october, 2009, Bordeaux
"intime collectif"
http://evento2009.org/site/en

"art and politics"
Rosa Luxemburg Stiftung,Berlin
4-6 December, 2009, Berlin

Gedik İmge

2009-07-27T00:26:00.001-07:00

(Arrademento dergisi Mayıs,2009, İngilizceden Türkçeye Çev.Özge Açıkkol, orjinal www.eflux.com/journal)

Mekan ve Empati

Coğrafya kitapları der ki iki tür ada vardır. Bu hayalgücü için yararlı bir bilgidir çünkü hayalgücünün zaten biliyor olduğu şeyi doğrular.
— Gilles Deleuze(1)

Martin McDonagh’ın 2008 tarihli filmi In Bruges’de, iki kiralık katil gizlenmek için, İngiliz patronları tarafından bir Belçika kenti olan Bruges’e yollanırlar. Bruges, Belçika’da en iyi korunmuş, pitoresk ve turistik bir Ortaçağ kentidir ve bu iki katilin, yabancı oldukları için fiziksel çevrelerini keşfetmekten başka yapacak bir işleri yoktur. Ken, Ray’e bir katedral gezisi yapmayı önerdiğinde Ray ona “ne var orada?” diye sorar, Ken de “manzara” diye yanıt verir. “Ne manzarası?” diye sorar Ray. Ray’in çevreyle ilişki kurmadaki isteksizliği, etraflarıyla ilişki kurmalarının kaçınılmaz olanaksızlığını açıkça gösterir. Hikâye boyunca iki kiralık katil, neden başka bir yerde değil de Bruges’de olduklarını bilmeden, kentin belirli bir konumunun imgesinin dayatılmasıyla bu durum ile barışık olmaya mecbur edilirler. Burada mekânın koşulları ve öznellik bir noktad a birbirine yakınlaşır — hem kiralık katiller hem de Bruges kenti, bir bireyin, bir yerde belirli bir rol veya işleve sahip olmaksızın o yerle ilişki kurabilmesi olasılığını sorgularlar. İşin aslı; aralarında başka ilişkilerin de oluşabileceği bölgeler yaratabilmek adına öznellik ve konum arasındaki gedik imgenin içinde nasıl sunulabilir?

Sanatçı Knut Åsdam, Blissed (2005) ve Finally (2006) adlı filmlerinde gençlere ve bir kentin fiziksel çevresiyle olan etkileşimlerine odaklanıyor. Bakma yürüme ve konuşma jestleri, öznelerin etkileşimleriyle pek de ilişkili olmayan mekânlarda bir grup genç insan tarafından gerçekleştiriliyor. Åsdam, bu etkileşimlerden monologlar inşa ederken, bu jestleri didikleyerek küçük anlatılar oluşturuyor. Tarihi Salzburg’un ticari kent merkezi dekorunda gençler birbirleriyle etkileşim halinde kalıyorlar ve kamusal alanlarında dolaşıyorlar. Finally adlı filmde, özneler, jestlerle ve dille arayışına girdikleri uzamsal çevreyle bir ilişki kuramazlar. Bu iş, koşullu hafızasını beraberinde taşıyan mimari çevreyle bireyin jestleri arasındaki gediğin en incelikli örneklerinden biridir. Farklı sahnelerde üç genç birbirleriyle iletişim kurmayı dener, hareket eder, kavga eder ve etraflarındaki tarihi bahçe, heykeller ve binalar hareketsiz dururken onlar yer’le bir bağlantı kurmak için kendi kendilerine mekâna gönderme yapan monologlar dile getirirler. Åsdam, kendi özgün tarihiyle ağırlaşmış bir mimarinin bulunduğu bir yerde estetik bir anlatı arayışına girdiğinden mekânla birlikte bir kimlik kaybı ortaya çıkar (tıpkı In Bruges’de olduğu gibi). Smadar Dreyfus’un video işi Mother’s Day’de (2006-2008), parlak mavi bir gökyüzü altındaki çıplak ve yalın bir manzaraya bakarken anneler ve çocuklarının konuşurken seslerini duyarız. Bu manzara, İsrail ve Suriye’nin kararı üzerine bir ateşkes hattıyla on yıllar önce birbirinden ayrılmış olan Druze halkının yaşadığı Golan tepeleridir.2 Videoda görünmese de, havada ve sisin içinde yankılanan seslerini duyduğumuz kişiler, Suriye’deki Anneler günü’ne katılan insanların sesleridir. Anneler ve çocukları birbirlerini kutlamak amacıyla bu özel gün için kurulmuş bir ses sisteminin yardımıyla sınırın her iki tarafında bir araya gelirler. Anneler ve çocuklarının duygusal ve içten ifadeleri Golan tepeleri manzarasından tamamen silinmiş gibidir. Bu travmatik mekân ve halkı arasındaki ilişki ise hâlâ yerli yerindedir. Finally adlı filmdekinin tersine öznelerin fiziksel görünümünün eksikliği sayesinde sesler, ülke toprağının anlamını dönüştürme olanağını edinirler.
Öznellik ve mekânsal bağlam arasındaki ilişkilerin çatıştığı özel bir estetik dilin oluşumunu açıklamak için Åsdam ve Dreyfus’un işlerine bakıyorum. İkisinin bir araya gelemediği veya çakıştığı anlarda bir tür ilişkisizlik ortaya çıkar. Empati ve tekinsizlik gibi kavramlar (özellikle tanımsız alanlarla, tanımsız mimari ve kentsel çevreyle ilişkili olarak) genellikle özneye yönelik bir perspektiften tanımlanırlar. Hem Åsdam hem de Dreyfus’un yapıtları, bağlamları tarihsel kentsel mekândan ticari olanlarına veya travmatik, zoraki mekânlara dek değişiklik gösterse de, mekânla olan dayatılmış olumlu ilişkilerin içinden öznelliği çıkaran, kendine özgü bir estetik yaklaşım sunarlar.

Bu kırık dökük bağlantı, bu mekânla “ilişkisizlik”, Anthony Vidler’ın tekinsiz olana karşı çağdaş bir sağduyu olarak tanımladığı şeyi özetler: bu da “sadece romantik bir ortak mekânın hâlâ yaşıyor oluşuyla ilgili değildir ya da korku ve hayalet öykülerinin sanatsal türlerine hapsedilmiş bir duygu değildir.” (3) Vidler daha sonra modern kentsel deneyimin farkını ortaya koyarak mimari tekinsizlik üzerine odaklanır: “1870’lerden beri metropol tekinsizliği, potansiyel olarak tüm büyük şehirlerin sakinlerinin başına bela olmuş patolojik bir hal olan metropol hastalığıyla git gide daha da fazla bütünleşmiştir; öyle bir hal ki, çevrenin zoruyla, kısa öykünün aşırı korunaklı alanından dışarı sızmıştır. Burada tekinsizlik, “la peur des espaces” veya agorafobi (meydan korkusu) de dahil olmak üzere mekân korkusuyla benzeş tüm fobilerle tanımlanır.(4) Zihinsel bir durumu temsil eden bu tekinsizlik duyguları genellikle, kentsel mekânın bilinmedik koşullarını tarif eder. Yine de mekânla ilişki kurmanın olanaksızlığı, öznellik ve gerçeklik arasındaki ilişkiden çok bunların sunduğu koşulların kalıntısıyla ilgilidir. Bunlar, kendi varoluşlarının temel bileşenleri olan özel jestleri ve estetik dilleri gerektiren koşullardır. Harabelerin, araba bombalarının ve binaların görsel belgelerine odaklanan Atlas Group arşivindeki malzemelerle ilgili bir konferansta Walid Raad şöyle bir açıklama yapıyor: “1994’ten beri, daha yoğun olarak çekim yapmaya başladım. Özellikle Beyrut sokaklarını, dükkân önlerini, binalarını ve anıtlarını belgelemek için acil bir gereklilik duydum ve hâlâ da duyuyorum—ama sakinlerini belgelemiyorum."(5) Gözle görünür bireylerin özel bir bedensel ve sözel dil arayışında oldukları Åsdam’ın yapıtında olduğu gibi ve Dreyfus’un görünmez kişilerin varlığını ses olarak doğrulaması gibi, Raad, imge ve mekân arasında somut bir ilişki vaat ediyor ki burada imge artık sadece bir kayıt değildir, olanaksız erişimi de temsil eder. Kentlileri belgelemekten kaçınarak uzamsal bir çevreye doğru dikkatini yöneltirken, insanlar ve öznelliklerinden çok ilişkileri yansıtacak mekânlar ve malzemeler bulma arzusunu ifade ediyor. Travmanın neden olduğu bir yabancılaşmayla işbirliği yapmayı redderek, kendi konumunu etkin bir biçimde siliyor ve mekânın, malzemenin ve olayların özerk seslerle konuşmalarına olanak tanımayı deniyor. Atlas Group sürekli, 1975-1991 arasındaki sivil savaş sırasındaki Beyrut’un bulunmuş imajları, gazete kupürleri ve arşiv belgelerini kullanıyor.6 Raad, binaların kabaca kesilmiş parçalarını gösteren The Sweet Talk File (1989) hakkında şöyle diyor: “Kesikler binaları değil kenti temsil ediyorlar—labirentinsi zamanın olmayan sunumu, bu binanın feshinin kronolojisi ve kendi harabesinden çıkan deneyimi.”(7)
Wall Street’teki ilk araba bombasının hikâyesiyle 1920 yılından başlayarak, son kitabı Buda's Wagon’da Mike Davis, kentsel bir çevrede kullanıldıklarında araba bombalarının nasıl ektiler yarattığını açıklıyor. “Diğer bir deyişle araba bombaları birden bire, tüm kent sakinlerine dehşet saçmanın yanı sıra kentin hassas kavşak noktalarını ve merkezlerini etkisiz hale getirme güçleriyle, bazı koşullarda hava kuvvetleriyle kıyaslanabilen yarı stratejik bir silah haline gelmiştir.”(8) The Thin Neck File’da (1975-1991) Raad, hem kentli hem de fotoğrafçı olarak kentlerdeki araba bombaları olgusuna odaklanır.(9) Raad aynı zamanda, konferanslarında, özel mülk ve kamusal alan ayrımını zedeleyen araba bombalarının kullanımıyla birlikte somut politik bir ağ olan kentin etkin bir biçimde dağıldığına da dikkat çeker — potansiyel olarak silaha dönüşebilecek olan taşıtlar edinmek çok basit bir olgudur bu da komşuların birbirlerinden şüphe duymasına neden olur. “Her komşu, araba alıp almadığı konusunda inceleme altında tutuluyor, suç olmadığında bile. Özel olandan kamusal olana geçiş gerçekleşti bile.” (10) Felaketin yeniden tanımladığı bir kentsel mekânda, özneler ve mekânlar arasındaki bağ tamamen kopmuştur. Ancak Raad’ın yapıtında imge yeniden ortaya çıkıyor, başka türlü ulaşılamayan bu durumun biçimine bürünerek.
Cevdet Erek’in Second Bridge (2003) adlı video enstalasyonunda, bir mekân ve geçmişe yaklaşabilme olasılığı arasındaki ilişkiyle ilgili bir soru ortaya atılıyor. Gerçek bir anın imgesi nasıl yakalanır, ki sosyal alandaki bir anın olanaksızlığına işaret etsin? Second Bridge’de, inşa halindeki bir köprüyü tasvir eden bulunmuş bir fotoğrafın görüntüsü, bir sergi düzeni içinde hareket eden bir ulus bayrağının görüntüsü ile eşleştirilmiş. Uzak bir geçmiş ve ulus tarihi köprünün yarattığı kentsel nirengi noktası ile kendilerini açığa çıkarırlar, bu arada görüntünün muğlaklığı, bakan kişi ve uzamsal bağlam arasında kopuk ve olanaksız bir ilişki ileri sürer. Burada odaklandığım yapıtların her birinde, sadece zaman ve mekân dinamiklerini ifade etmenin farklı yolları için değil, aynı zamanda ve belki de daha da önemlisi mekânla “ilişkisizlikler” oluşturan jestler için de olasılıkların olduğunu görüyorum.
Michel Houellebecq’in The Possibility of an Island romanında, Daniel 1’in 25. klonu olan Daniel 25, Daniel 1’in günlüklerini okuduktan sonra dünyayı keşfetmek için doğduğu yeri terketmeye karar veriyor. Bulduğu dünya harabeler içinde ve Daniel 25’in hiçbir insani duygusu olmadığından, bu duygu yokluğuna karşı değil ama bu yokluktan hereketle kendini konumlandırarak yeni çevresiyle yakınlaşmayı deniyor. Sonunda yine de, tam olarak insan duygularını andırmayan tamamen yeni duygular keşfediyor ve aslında özel bir uzamsal durum ve kendi öznelliği arasında bir yerde bir mekân keşfediyor. Yukarıda bahsettiğim sanat yapıtlarındaki süreçlere benzer bir biçimde Houellebecq’in Daniel 25’i, kendini bir “mekân”a kararlı bir biçimde yerleştirmekten yoksun olsa da, bununla beraber mekânla olan ilişkisizliğinin biçimlerini keşfediyor. David Harvey mekânların sık sık değişiklik gerektirdiğini belirtmiştir. “Karışıklıklar bazen, mekân kavramının kendi doğasında bulunan herhangi bir karmaşıklıktan ziyade değişikliklerden kaynaklanır (hepsi de genellikle anlatım ya da yazım sırasında unutulurlar).”(11) Bu karışıklıklar, öznelliğin mekânlar ve konumlarla ilişkiye geçme biçimleriyle ilgili anlamları aydınlığa kavuşturma girişimlerini ifade etmeye yatkındırlar. Eğer mekânı bir dizi verili anlam olarak ele alırsak, doğal olarak mekânlar ve özneler arasında hali hazırda bir ilişkinin varolduğunu sanırız. Ama belki bir bitmemişlik üzerinden, sonsuzca eksik kalmış olan jestler üzerinden öznelliğin mekânla ilişkiye geçtiği anlar da — mekânın koşulları— vardır.

Kaynakça

1 ^ Gilles Deleuze, Desert Islands and Other Texts 1954-1974, ed. David Lapoujade, trans. Mike Taormina (New York: Semiotext(e), 2003).
2 ^ 1967 Arap-İsrail savaşının sonunda ateşkes sınırı çizilerek, Golan Heights bölgesinde Birleşmiş Milletler’in koruması altında olan, askerden arındırılmış tampon bir bölge oluşturuldu. Böylece Suriye’deki Druze topluluğunun yaşadığı topraklarla birlikte aileler de ikiye bölündü.1981’de Israel Golan Heights’i tek taraflı olarak topraklarına kattı. Golan’da yaşayan Suriyelilerin çoğunluğu İsrail vatandaşlığını reddetti ve uyrukları resmi olarak “tanımlanmamış” statüsünde kaldı. Aralarında barış anlaşması yapılmadığı için sınırdan geçmek imkansızdı ve sınırın her iki yanından haberleşme ciddi biçimde engellendi. Bununla birlikte, yıllar içinde sınır ötesi iletişimin yeni biçimleri oluşturuldu ve Druzeli aileler sınırın öte yanındaki akrabalarıyla haberleşme imkanı buldu. Bu yöntemlerden biri Majdal Shams köyüne ( İsrail kontrolündeki bölgede yer alır) bakan bir “bağırma tepesinden” megafonlar yoluyla çitlerin öte yanına seslenmek olmuştur. (Kaynak: Smadar Dreyfus, Extra City)
3 ^ Anthony Vidler, The Architectural Uncanny: Essays in the Modern Unhomely (Cambridge, MA: MIT Press, 1994), 12.
4 ^ Ibid., 6.
5 ^ Walid Raad, Introduction to “The Withdrawal of Tradition Past a Surpassing Disaster,” (seminer, Birleşmiş Milletler toplantı alanı, Berlin, 31 Ocak 2007).
6 ^ Mike Davis, Buda’s Wagon: A Brief History of the Car Bomb (New York: Verso, 2008), .
7 ^ www.theatlasgroup.org
8 ^ Walid Raad, "The Withdrawal of Tradition Past a Surpassing Disaster," (seminer notları, Pelin Tan, UNP, Berlin, 7 Şubat 2007).
9 ^ David Harvey, "Space as a Key Word," in Spaces of Global Capitalism: Towards a Theory of Uneven Geographical Development (New York: Verso, 2006), 119.

Pelin Tan, ekim göteborg-iaspis 2008/mayıs istanbul.2009

Does Transformer really transforms?

2009-07-23T23:46:00.000-07:00

Questioning a possible "coming community"?

"I really do not know what the architects trapped in the grip of the crisis of modernity can do. It seems to me that they need to decide how to interpret the relation between inclusion and disjuncture, the productive relation that extents between metropolis and multitude"(1)

It is a hot, humid day of Seoul summer. Rain is expected as usual. The vertical city is in a move together with the dynamics of the human crowd, people, taxis, food....
I am among the construction workers, with few friends of Korean architects PARKKIM and few other visitors watching the two Dutch guys who are giving enormously effort to change the entrance of Transformer. With a landscape of skyscrapers and in the opposite of it the old Gyeonghui palace (16.cc) in a peaceful environment: the Prada Pavilion/Transformer(OMA/Prada)waits to be transformed from a cinema to an exhibition space (21.07.2009).Besides its well presented and valuable booklets of the events, press releases, conceptual framework of the cinema.... there are few aspects that you might question the project:

Firstly, the "symbolic value" as an "object" and how is transformed into "exchange value" becomes a self-referential piece in a manner of a modernist object which totally serves the market (few European collectioners waiting to buy the piece to move it to Europe - also with the office prefabricates that surround the pavilion). Simply, the symbolic value is being created through both Prada and OMA brands which plays with the urban marketing of Seoul that the city and private corporate brand making firms desire. So, as it gains (transforms) an exchange value by becoming a simple object for urban consumer market, it looses its radicalism of temporality and intervention in urban space. Koolhaas replies to the what the market economy does to architecture? (2): "...With Prada, then, there was an opportunity to see how within that you could create a kind of bubble, maybe not of its opposite, but, at least, of another world, simply by making it a space for selling or for being together". So, the closure here is, being simply aware of the border of market economy and its object (here transformer, the bubble there is no chance to discuss further the potential radical role of it. What Negri would call: a cynical realism.

Secondly, you might focus on the function of the pavilion as an urban sculpture (that supposed to be functional) that stands among the urban morphology. The center of Seoul is a forest of skyscrapers that really plays with a vertical perception of an urban environment. At the other hand, the traditional heritage of palaces and temples remain another kind of representation in the city. As Transformer is placed in-between these two types of representations and sense of places, it does not really take the risk to play with them. As a postmodern clip+fold, copy+paste design structure, Transformer has neither symbiosis nor anti-relation with the traditional architecture of the palace and do not uses the possibility of the enormous surreal representation of the bunch of skyscrapers.

Thirdly, its possible function of creating "public space" attracts and gathers only certain communities of designers, Prada people and elite intellectuals but remains alien to the rest of the citizens of the city. Pity... what a missing chance for this structure to go and participate in this attractive, fragmented and multiple urban society...

Lastly, you might compare with other already existing examples of "event making flexible pavilion" or "sculpture as an urban element". Several examples are proposed by artists and architects, sometimes with simple material and design concepts. To have flexible, temporary design of a space you might not need to mimic moving structures. As much as different events are hosted in different periods with the public interventions in a spatial structure or pavilion; the function of a designed space could transform through events and interactions. Radical experience of a space is almost impossible in modernist architecture as the design program already bounds the movement, perception and possible action of a human with a certain object referential modernist representation. Radical spatial experience depending on human action transformed in the 1990s into "collective experience"..."experience of inter-subjectivity (Guattari)"...a "coming community (Agamben)"...a "singular infinity (Nancy)" that searches for a "relational representation". The dilemma between temporary "coming together" and creating a certain representation is inert in the spatial experience. Transformer misses again another chance to become a self-reflective, process-based project in provacating an antagonistic public space by remaining a self-referential formal object that can't release its values from the boundries of the of modern aesthetics.
Such examples are working differently:
Raumlabor
A Dome as a modest public gesture by Seoul based architecture office masstudies by Min Suk Cho.

I think, I like to follow OMA projects which are increasing my sense of adoration for Sejima(SANAA) and
Diller+Scofidio'
projects in context of temporary radical experience, radical intervention in urban...and so on.

My question here as a person watching the useless effort of Prada Transformer is:
What is the clue of to create a radical urban element that could be either architectural or art, which is flexible, able to create events and change its context through events and unexpected encounters...and also able to create temporary environment for different parts of public in which an antagonistic creative culture could be created without being remaining as a "spectacle" for the exchange value of urban market?... and furthermore, intervening the dissemination of the spatial knowledge?

any answers?

the weather is quite hot in Seoul.

ref:
1. p. 50, A.Negri, On Rem Koolhaas, Radical Philosophy, 154, 2009
2. p.47, Propaganda Architecture, Radical Philosophy, 154, 2009
"Metropolis and Multitude" by Negri: www.generation-online.org/t/metropolis.htm

MUHTELİF 5

2009-07-09T05:15:00.000-07:00

Agustos da çıkıyor / out by August

MUHTELIF
güncel sanat yayını contemporary art publication İstanbul

Yaz 2009 Summer 2009 Sayı 5 Number 5 Ücretsizdir Free

Retroakt / Retroact
Susanne von Falkenhausen
Totaliteralizm ve Avangard?
Totalitarianism and the Avant-Gardes?

Diyalog / Dialogue
a conversation with Wael Shawky
“ıslak kültür – kuru kültür”
“wet culture - dry culture”

Praksis / Praxis
Markus Miessen in conversation with Rodney LaTourelle
İddalı, romantik, fakat tamamen anlayışlı.
Pretentious, romantic, but totally insightful.

Gramer / Grammer
a conversation with Lucien Kroll by Hans-Ulrich Obrist
“ertelenmiş katılımcılık”
“postponed participations”

Şimdi / Now
Ulus Atayurt
Sakın ola küçümseme…Anlatılan senin hikayen..
Don't you belittle it - It's your own story

Günlük / Daily
F.Zahir Mibineh
Tahran Günlüğü
Tehran Report

Havuz / Pool
Metahaven
“We Lived In Financial Times”

Editörler Editors Pelin Tan, Adnan Yıldız Asistan Editör Asistant Editör Banu Çiçek Tülü İngilizce Düzelti Proofreading Ashkan Sepahvand Türkçe Düzelti Turkish Proofreading Özge Açıkkol, Burak Şuşut Çeviri Translation Adnan Yıldız, İz Öztat, Banu Çiçek Tülü, Pelin Tan, Barış Çakan, Ashkan Sjavascript:void(0)epahvand Tasarım Design Ali Cindoruk Kapak Cover Elmas Deniz

Tehran Report / a collective will.

2009-06-18T16:36:00.000-07:00

by F.Zahir Mibineh

June 14th, 2009

8:45 PM
....It‟s still less than ten days before the official beginning of summer.
Although the weather may be warm and the blossoms are gone, it is, according
to the position of the Earth in relation to the Sun, spring. Tehran Spring.

A period of political liberalization under a Reformist government, backed by
popular approval against the Soviet-backed Socialist system in Czechoslovakia
in 1968 has come to be known as the Prague Spring. Infamous for the brutality
of the Soviet and Warsaw Pact tanks rolling into the city of Prague eight
months after President Alexander Dubcek loosened restrictions on speech, the
media and travel, millions of demonstrators were crushed within seconds,
although they remained peaceful the entire time. Czechoslovakia remained
occupied by Soviet military forces until 1990, when the Socialist system
collapsed. The Prague Spring may have not been successful from a populist,
anti-authoritarian perspective, but it indicated a trend, rising in Europe
and the world at the time, that unrest existed on many levels: cultural,
economic, social, and, most importantly, ideological. The demonstrations in
Prague temporarily shadowed the International Marxist movement, popular
amongst intellectuals in Western Europe, as the USSR proved once again that
the utopian yearning for revolution had seceded to authority hungry for
control. During the early months of the Prague Spring, inspired by the
Socialist reformist experiment in Czechoslovakia, students in Paris and other
Western European cities set the university ablaze, workers went on strike,
and the bureaucracy collapsed. A glimmer of hope, only temporary, until the
moment of the Grand Compromise between the „68ers and De Gaulle‟s government
occurred one month later, effectively paralyzing Leftism in the West until
even today. This paralysis was confirmed by the multilateral Soviet crushing
of the reformist movement later that summer.
Foucault‟s take on the Iranian Revolution has always been controversial. His
articles in France were read with disdain, as Foucault effectively stepped
outside of his typically meticulous mode of analysis to embrace a Hegelian
“Spirit” embedded deep within his psyche. He praised the “collective will of
the Iranian people” as an undeniable, inspirational force to be reckoned with
and to learn from. He was, per chance, nostalgic for “true”, “authentic”
revolutionary movement, a nostalgia whose origins lay potentially in the
dashed hopes of May 1968. Yet, in an interview between Foucault and
journalists Claire Briere and Pierre Blanchet (“Iran: The Spirit of a World
Without Spirit”), Foucault exhibits moments in which his analytical clarity
shines: “It is true that Iranian society is shot through with contradictions
that cannot in any way be denied, but it is certain that the revolutionary
event that has been taking place for a year now, and which is at the same
time an inner experience, a sort of constantly recommenced liturgy, a
community experience, and so on, all that is certainly articulated onto the
class struggle: but that doesn‟t find expression in an immediate, transparent
way..."

architecture and narrative

2009-06-06T15:59:00.000-07:00

gillick/öğüt, 5 june 2009, venice.

Thinking: The Ruin

2009-05-21T03:41:00.000-07:00

The Istanbul Studies Center at Kadir Has University is pleased to present Thinking: The Ruin, the first in a series of lectures by a select group of innovative scholars and artists willing to think beyond the narrow confines of traditional disciplines, and offered as a sequence delivered over the course of a week. Lectures will not necessarily focus on the city of Istanbul per se; Istanbul will be a frame, a foil, or a point of reference.

Thinking: The Ruin will begin on Friday 22 May and run until Friday 29 May. All lectures are in English, and will take place at 16:00 in the Fener Salonu, Kadir Has University, Cibali Campus.

For information on program and speakers, see:
www.khas.edu.tr/en/news/istanbul-sergi1.html

Program:
Friday 22 May
Matthew Gumpert: Opening Remarks: Catachresis, or the Ruin
Walid Raad: Sweet Talk

Monday 25 May
Trevor Hope: City as Monument: Pierre Loti

Tuesday 26 May
Trevor Hope: City as Archive: Orhan Pamuk

Wednesday 27 May
Jalal Toufic: Ruins
Film Screening: The Shining (18:00)

Thursday 28 May
Jalal Toufic: Transit Visa to the Labyrinth!

Friday 29 May
Pelin Tan: Did You Say Architectonic Homo Sacer or Vampires?

The Istanbul Studies Center is a newly opened academic research center at Kadir Has University providing a forum for innovative and interdisciplinary scholarship on the changing culture of the city of Istanbul, by way of symposia, seminars, fellowships, publications, and exhibitions.

Related links:
www.jalaltoufic.com
www.theatlasgroup.org
www.fai.org.lb
www.e-flux.com/journal/view/16
www.yesarchitecturenoarchitecture.blogspot.com

dwelling.humanrights.resistance.neihgborhoord.civilsociety.

2009-05-08T15:32:00.000-07:00

9 Mayıs, Maria Papadimitrou, Volos Univ. den. ww.eu-roma.net prjesini son 10 senedir yurutuyor.saat 17:00

16 mayis, Ferhat Kentel ve bizim platformdan olan Dilek, Ayse ogrencileri ile toplumsal hareketler üzerine, .saat 17.00

23 Mayıs, Sukru Aslan, 1 Mayıs mah. üzerine saat:17.00

30 Mayıs, saat 16:00
STOP ekibi, altenatif Sulukule projesi üzerine
Erdoğan Yıldız ve Gülsuyu-Gülensu Derneği, Istanbul Mahalleler üzerine

"Sulukule Sergisi", konuşma/sunum Hafriyat'da, www.hafriyatkarakoy.com

---------------------------------

9 Mayıs, Maria Papadimitrou, Volos Univ.
ww.eu-roma.net, 5pm.

16 May, Ferhat Kentel, Alternative Social Movements, 5pm.

23 May, Sukru Aslan, 1 Mayıs Mahallesi, 5pm

30 May, 5pm
STOP, Alternative Sulukule Urban Planning Project
Erdoğan Yıldız and Gulsuyu-Gulensu Association, Istanbul Neighborhoods Platform

"Sulukule Exhibition", talks/presentation in Hafriyat, www.hafriyatkarakoy.com

Yenileme, Yersizlestirme, Sulukule

2009-04-30T14:27:00.000-07:00

İstanbul Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamına alınarak, 2005’den bu yana binlerce sakini yerinden edilen ve hızla yıkılan Sulukule’nin, yıkım ve mücadele sürecini anlatan sergiyi 6 Mayıs 2009’da, Hıdrellez kutlanırken, Hafriyat Karaköy’de aciyoruz.

Fotoğraflar, videolar, objeler, projeler, yerlestirmeler ve yazılı belgelerden oluşan sergi, “Sulukule’yi aldilar, Darbukami Kirdilar: Yenileme, Yersizlestirme, Sulukule” ismiyle Mayis ayi boyunca izlenebilecek.

your home is my home...my home is your home.

2009-04-17T14:31:00.000-07:00

images from romany settlement from Greece.
(workshop by Maria Papadimitrou,www.eu-roma.net)

EU-ROMA WORKSHOP

EU-ROMA workshop that is a research about Romany community and their dwelling problem from the perspective of socially based architecture, participatory dwelling and art practices; initiated by Maria Papadimitrou with several partners with students from Thessly University – Architecture Faculty.

The conference today, 08.03.2; was consisting of three parts: The first session was presentation of several examples of Romany communities, their dwelling problems and related solidarity activities from different geographies (Rome, London, Istanbul, North Greece). This session gave an overview of problems of representation of local communities (such as Romany), state-led urban transformation projects that develop evictions of the neighborhoods and about the useless function of EU policy of ethnic communities dwelling rights. The second session was consisting of the role of the artist with contemporary art practices as an initiator, mediator among social issues in everyday life. This session did provide several representations of artworks as site-specific, socially-engaged and community-related in order to discuss the role of the artists in public space. The third session focused on the role of education in architecture to involve to the anthropological aspect of space and role of the students in engagement to communities.
www.eu-roma.net

(photos from Volos - alize)

activists did squatter a place near to where Alexsis was killed; they do transform the place into a meeting place and park since three weeks.

(photos: 4-11 april, athens, p.tan)

(Athens - Exharia)

Mimarlıkta Semptom mu Dedin?

2009-02-21T15:23:00.000-08:00

"...Sanırım tarihsel bir semptom derken, 1960’ların avangard, ütopik mimari tasarım önermelerinden bu yana 1980’lerin postmodern diliyle alınan yol ve 1990 sonrası yaşanan neoliberal ekonomik dönüşümle birlikte sözde sürdürülmeye çalışılan bir ütopyacılık geleneğinin temsiliyet krizinden bahsediyorum. Ekonomik krizle birlikte Batı dışı küresel bütçelere ve tekliflere (Çin, Dubai…) tâbi olmuş sözde son avangard mimarların Venedik gibi küresel bienallerde yer alan dijital teknoloji ve güncel sanat enstalasyon pratiğine özenen döküntü projelerini seyrediyorsunuz.", Mimarlıkta Semptom mu Dedin?, 2008 Venedik Mimarlik Bienali üzerinden güncel mimarlık üretimi üzerine bir semptom analizi yapmaya çalışıyorum.

Mimarlık Dergisi, Betonart,sayı 21, Şubat, 2009, Istanbul.

Stealh, Dutch Pavillon, 2008

Boundless Diffusion of Trans-Local Knowledge Production Map

2009-02-11T14:05:00.001-08:00

. Pelin Tan

Boundless Diffusion of Trans-Local Knowledge Production Map

Ordinarily, we believe that knowledge is very near to us, sometimes we think knowledge is attainable and stable. Or we walk near it but don’t realise its movement and reflection. It is a kind of movement and a journey. It is personal but collective. It is boundless. It is emotional. In some cases it is a total, unstoppable experience. It exists and moves trans-locally. It is a representation. It is not presentable. Makes you feel alone as a singularity. Makes you feel near to something. Makes you feel like the Other. It is filled with space and love. You feel you are near it but it is always far away.

The mobile archive presents my trans-local production of knowledge. People think I travel a lot. No. I am mostly in Istanbul, in Tophane. Realities, objects, ideas, fly in the air that you can catch and reproduce. With people.

Iaspis Open House 13 – 14 February 2009
Iaspis, Konstnärsnämnden
Maria skolgata 83, Stockholm

Participants: Igor Antic, Eva Arnqvist, Maja Bajevic, Linnea Carlsson, Anna Kindgren & Carina Gunnars, Alevtina Kakhidze, Erik Olofsen, Daniel Peltz, Pratchaya Phinthong, Azat Sargsyan, Karin Seufert, Patrik Söderstam, Pelin Tan, Alexander Vaindorf, Steina Vasulka, Tris Vonna-Michell, Kristoffer Zetterstrand

Welcome to the Open House at Iaspis. This is one of Stockholm’s recurring open meeting-places for contemporary artists and their audience – a unique opportunity to gain an insight into a number of exciting Swedish and international artists’ work. During Friday the 13th and Saturday the 14th of February, we will present 17 Iaspis grant recipients. The artists will present their projects in the open studios and in a programme of lectures and video screenings.

The Open House will include: a lecture by Patrik Söderstam covering a fictitious fashion company and his time as an Iaspis grant recipient in Tokyo in 2008; a comment on the Swedish IKEA culture by Igor Antic; a lecture on consumption and desire by artist Alevtina Kakhidze; the sound installation Detroit Dream by Tris Vonna-Michell; an exhibition of Kristoffer Zetterstrand’s paintings which he has created by a computer animation process; a screening of experimental video works by the electronica artist Steina Vasulka, and much more.

Guest producer: Lisa Rosendahl, Baltic Art Center, Visby

Harvey's speech at Belem, 2009

2009-02-11T12:20:00.000-08:00

Opening speech at the Urban Reform Tent, January 29, 2009, World Social
Forum, Belem

David Harvey

I'm delighted to be here, but first of all I'd like to apologize for speaking English which is the language of international imperialism. I hope that what I have to say is sufficiently anti-imperialist that you people will forgive me. (applause)

I am very grateful for this invitation because I learn a great deal from the social movements. I've come here to learn and to listen and therefore I am already finding this a great educational experience because as Karl Marx once put it there is always the big question of who will educate the educators.

I have been working for some time on the idea of the Right to the City. I take it that Right to the City means the right of all of us to create cities that meet human needs, our needs. The right to the city is not the right to have - and I'll use an English expression - crumbs from the rich mans table. We should all have the same rights to further construct the different kinds of cities that we want to exist.

The right to the city is not simply the right to what already exists in the city but the right to make the city into something radically different. When I look at history I see that cities have been managed by capital more than by people. So in this struggle for the right to the city there is going to be a struggle against capital.

I want to talk a little bit now about the history of the relationship between capital and city building and ask the question: Why is it that capital manages to exercise so much rights over the city? And why is it that popular forces are relatively weak against that power? And I'd also like to talk about how, actually, the way capital works in cities is one of its weaknesses. So at this time I think the struggle for the right to the city is at the center of the struggle against capital. We have now - as you all know - a financial crisis of capitalism. If you look at recent history you will find that over the last 30 years there have been many financial crises. Somebody did a calculation and said that since 1970 there have been 378 financial crisis in the world. Between 1945 and 1970 there were only 56 financial crises. So capital has been producing many financial crises over the last 30 to 40 years. And what is interesting is that many of these financial crises have a basis in urbanization. At the end of the 1980s the Japanese economy crashed and it crashed around property and land speculation. In 1987 in the United States there was a huge crisis in which hundreds of banks went bankrupt and it was all about housing and property development speculation. In the 1970s there was a big, world-wide crises in property markets. And I could go on and on giving you examples of financial crises that are urban based. My guess is that half of the financial crises over the last 30 years are urban property based. The origins of this crisis in the United States came from something called the sub prime mortgage crises. I call this not a sub prime mortgage crisis but an urban crisis.

This is what happened. In the 1990s there came about a problem of surplus money with nowhere to go. Capitalism is a system that always produces surpluses. You can think of it this way: the capitalist wakes up in the morning and he goes into the market with a certain amount of money and buys labor and means of production. He puts those elements to work and produces a commodity and sells it for more money than he began with. So at the end of the day the capitalist has more than he had at the beginning of the day. And the big question is what does he do with the more that he's picked up? Now if he were like you and me he would probably go out and have a good time and spend it. But capitalism is not like that. There are competitive forces that push him to reinvest part of his capital in new developments. In the history of capitalism there has been a 3% rate of growth since 1750. Now a 3% growth rate means that you have to find outlets for capital. So capitalism is always faced with what I call a capital surplus absorption problem. Where can I find a profitable outlet to apply my capital? Now back in 1750 the whole world was open for that question. And at that time the total value of the global economy was $135 billion in goods and services. By the time you get to 1950 there is $4 Trillion in circulation and you have to find outlets for 3% of $4 trillion. By the time you get to the year 2000 you have $42 trillion in circulation. Around now its probably $50 Trillion. In another 25 years at 3% rate of growth it will be $100 trillion. What this means is that there is an increasing difficulty in finding profitable outlets for the surplus capital. This situation can be presented in another way. When capitalism was essentially what was going on in Manchester and a few other places in the World, a 3% growth rate posed no problem. Now we have to put a 3% rate of growth on everything that is happening in China, East and Southeast Asia, Europe, much of Latin America and North America and there is a huge, huge problem. Now capitalists, when they have money, have a choice as to how they reinvest it. You can invest in new production. An argument for making the rich richer is that they will reinvest in production and that this will generate employment and a better standard of living for the people. But since 1970 they have invested less and less in new production. They have invested in buying assets, stock shares, property rights, intellectual property rights and of course property. So since 1970, more and more money has gone into financial assets and when the capitalist class starts buying assets the value of the assets increases. So they start to make money out of the increase in the value of their assets. So property prices go up and up and up. And this does not make for a better city it makes for a more expensive city. Furthermore, to the degree that they want to build condominiums and affluent housing they have to drive poor people off their land. They have to take away our right to the city. So that in New York City I find it very difficult to live in Manhattan, and I am a reasonably well paid professor. The mass of the population that actually works in the city cannot afford to live in the city because property prices have gone up and up and up and up. In other words the people's right to the city has been taken away. Sometimes it has been taken away through actions of the market, sometimes its been taken away by government action expelling people from where they live, sometimes it has been taken away by illegal means, violence, setting fire to a building. There was a period where one part of New York City had fire after fire after fire.

So what this does is to create a situation where the rich can increasingly take over the whole domination of the city. And they have to do that because this is the only way they can use their surplus capital. And at some point however there is also the incentive for this process of city building to go down to the poorer people. The financial institutions lend to the property developers to get them to develop large areas of the city. You have the developers but then the problem is who do the developers sell their properties too? If working class incomes were increasing then maybe you could sell to the working class. But since the 1970s the policies of neoliberalism have been about wage repression. In the United States real wages haven't risen since 1970, so you have a situation where real wages are constant but property prices are going up. So where is the demand for the houses going to come from? The answer was you invite the working classes into the debt environment. And what we see is that household debt in the United States has gone from about $40,000 per household to over $120,000 per household in the last 20 years. The financial institutions knock on the doors of working class people and say, "we have a good deal for you. You borrow money from us and you can become a homeowner, and don't worry, if at some point you can't pay your debt the housing prices are going to go up so everything is fine".

So more and more low income people were bought into the debt environment. But then about two years ago property prices started to come down. The gap between what working class people could afford and what the debt was too big. Suddenly you had a foreclosure wave going through many American cities. But as usually happens with something of this kind there is an uneven geographical development of that wave. The first wave hit very low income communities in many of the older cities in the United States. There is a wonderful map that you can see on the BBC website of the foreclosures in the city of Cleveland. And what you see is a dot map of the foreclosures that is highly concentrated in certain areas of he city. There is a map beside it which shows a distribution of the African American population, and the two maps correspond. What this means is that this was robbery of a low income African American population. This has been the biggest loss of assets for low income populations in the United States that there has ever been. 2 Million people have lost their homes. And at that very moment when that was happening the bonuses paid out on Wall street were coming to over $30 Billion - that is the extra money that is paid to the bankers for their work. So $30 billion ends up on Wall Street which has effectively been taken from low income neighborhoods. There is talk about this in the United States as a financial Katrina because as you remember Hurricane Katrina hit New Orleans differentially and it was the low income black population that got left behind and many of them died. The rich protected their right to the city but the poor essentially lost theirs. In Florida, California and the American South West the pattern was different. It was very much out on the periphery of the cities. And there a lot of money was being lent to the building groups and the developers. They were building housing way out, 30 miles outside of Tuscon and Los Angeles and they couldn't find anybody to sell to so they actually went for a white population that did not like living near immigrants and blacks in the central cities. What this then led to was a situation that happened a year ago when the high gas prices made it very difficult for communities. Many of the people had difficulties paying their debt and so we find a foreclosure wave which is happening in the suburbs and is manly white in places like Florida, Arizona and California. Meanwhile what Wall Street had done is to take all of these risky mortgages and to package them in strange financial instruments. You take all of the mortgages from a particular place and put them into a pot and then sell shares of that pot to somebody else. The result is that the whole of the mortgage financial market has globalized. And you sell pieces of ownership to mortgages to people in Norway or Germany or the Gulf or whatever. Everybody was told that these mortgages and these financial instruments were as safe as houses. They turned out not to be safe and we then had the big crisis which keeps going and going and going. My argument is that if this crisis is basically a crisis of urbanization then the solution should be urbanization of a different sort and this is where the struggle for the right to the city becomes crucial because we have the opportunity to do something different.

But I am often asked if this crisis is the end of neoliberalism.. My answer is "no" if you look at what is being proposed in Washington and London. One of the basic principles that was set up in the 1970s is that state power should protect financial institutions at all costs. And there is a conflict between the well being of financial institutions and the well being of people you chose the well being of the financial institutions. This is the principle that was worked out in New York City in the mid 1970s, and was first defined internationally in Mexico it threatened to go bankrupt in 1982. If Mexico had gone bankrupt it would have destroyed the New York investment banks. So the United States Treasury and the International Monetary Fund combined to help Mexico not go bankrupt. In other words they lent the money to Mexico to pay off the New York bankers. But in so doing they mandated austerity for the Mexican population. In other words they protected the banks and destroyed the people. This has been the standard practice in the International Monetary Fund ever since. Now if you look at the response to the crisis in the United States and Britain, what they have done in effect is to bail out the banks. $700 billion to the banks in the United States. They have done nothing whatsoever to protect the homeowners who have lost their houses. So it is the same principal that we are seeing at work – protect the financial institutions and fuck the people. What we should have done is to take the $700 billion and create an urban redevelopment bank to save all of those neighborhoods that were being destroyed and reconstruct cities more out of popular demand. Interestingly if we had done that then a lot of the crisis would have disappeared because there would be no foreclosed mortgages. Meanwhile we need to organize an anti-eviction movement and we have seen some of that going on in Boston and some other cities. But at this historical moment in the United States there is a sense that popular mobilization is restricted because the election of Obama was a priority. Many people hope that Obama will do something different, unfortunately his economic advisors are exactly those who organized this whole problem in the first place. I doubt that Obama will be as progressive as Lula. You will have to wait a little bit before I think social movements will begin to go in motion. We need a national movement of Urban Reform like you have here. We need to build a militancy in the way that you have done here. We need in fact to begin to exercise our right to the city. And at some point we'll have to reverse this whole way in which the financial institutions are given priority over us. We have to ask the question what is more important, the value of the banks or the value of humanity. The banking system should serve the people, not live off the people. And the only way in which at some point we are really going to be able to exert the right to the city is that we have to take command of the capitalist surplus absorption problem. We have to socialize the capital surplus. We have to use it to meet social needs. We have to get out of the problem of 3% accumulation forever. We are now at a point where 3% growth rate forever is going to exert such tremendous environmental costs, its going to exert tremendous pressure on social situations that we are going to go from one financial crisis to another. If we come out of this financial crisis in the way they want there will be another financial crisis 5 years from now. So its come to the point when its no longer a matter of accepting what Margaret Thatcher said, that "there is no alternative", and we say that there has to be an alternative. There has to be an alternative to capitalism in general. And we can begin to approach that alternative by perceiving the right to the city as a popular and international demand and I hope that we can all join together in that mission. Thank you very much.

Original transcript appeared on a Brian Mier article, reporting from the WSF in Belem for Vice Magazine :
http://vice.typepad.com/vice_magazine/2009/02/belem—introdu.html#more

Spatial Manoeuvres

2009-01-29T05:37:00.000-08:00

Talks/Sunumlar

2 Şubat / February, 2009
Arkitektonik Kutsal İnsan: Kısıtlı Ara Mekanların Meşrulaştırılma Krizi

5 Şubat /February, 2009
Neoliberal Urban Transformation in Istanbul and Opportunities of Counter-Culture in Urban Spaces
Taranta Duba, Dortmund
INURA, Heinrich Böll Stiftung

7 Şubat / February, 2009
Städtische Konflikte, counter spaces, transnationale Netzwerke
metroZones.SALOON 2
Ballhaus Naunynstraße, Kreuzberg

photo/gorsel emir hamarat
28.01.2009, Sulukule, Fatih Municipality demolishes the Children workshop place and few house early in the morning.

sokaklar bizim! /streets belong to us!

2008-12-21T03:05:00.000-08:00

yağmur,pazar sabahı, çingeneler, davul/zurna, bizim mahalleden bi kız gelin oldu...
rain, sunday morning, gypsies, drum/horn, a bride leaving our neighborhood...
21.12.2008, Kapıkulu sokak

tear gas and flower... slingshot and bomb

2008-12-16T05:35:00.000-08:00

(Young students offer flowers to riot police while others blocked off Syntagma (Parliament) Square on December 13, 2008, following more than a week of clashes over the police killing of a 15-year-old. (LOUISA GOULIAMAKI/AFP/Getty Images) #

(A protester shouts at riot police in central Athens on Tuesday, Dec. 9, 2008. Athens and other Greek cities were ravaged by three successive nights of rioting after police shot teenager Alexandros Grigoropoulos dead. (AP Photo/Petros Karadjias) #

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=943356

"The system will be prepared to use any means, however scandalous, in order to restrict our terrain and show its determination to oppose us." U.M.,1971

Greek fire: lost principles, lost control by Takis Michas

MUHTELIF 4

2008-11-26T14:19:00.000-08:00

Culture, Urbanism and Gentrification

2008-11-26T09:43:00.000-08:00

Consistorium talk: A Debate on the relation between Culture, Urbanism and Gentrification

with Andrej Holm (sociologist), Matteo Pasquinelli (researcher / Queen Mary University of London), Pelin Tan (sociologist), Mathias Einhoff and Philip Horst (founders of Skulpturenpark Berlin_Zentrum)

Public Roundtable Discussion at Skulpturenpark Berlin_Zentrum,
December, 13, 2008, 7pm, at the assembly room of KUNSTrePublik e.V., Neue Gruenstr., 20, 10179, Berlin.

www.kunstrepublik.de
www.skulpturenpark.org

-----------------------------

1. Symposium "Architektur ohne Architektur"

Der Lehrstuhl für Architektur und Stadtforschung an der Akademie der Bildenden Künste in Nürnberg veranstaltet am 12.12.2008 das Symposium "Architektur ohne Architektur".

"Architektur ohne Architektur" vertritt die These, wonach sich die Frage einer (gesellschaftlich) relevanten Architektur weniger denn je aus konstruktiven, proportionsgebenden und raumbildenden Aspekten beantworten lässt. Das Symposium versammelt, erörtert und entwickelt Ansätze, die - ob "projektiv", situativ, prozessual, partizipativ oder einfach billig - Architektur nicht (primär) in Kategorien von Architektur denken.

Eingeladene Referenten: Jesko Fezer, Ole W. Fischer, Christoph Heinemann u. Christoph Schmidt (ifau), Christa Kamleithner und Pelin Tan.

Das Symposium beginnt um 13:00 Uhr und findet an der Akademie statt.
Die Veranstaltung ist nicht öffentlich - eine begrenzte Zahl von Gästen jedoch herzlich willkommen. Zur Anmeldung ist bitte bis spätestens zum 4.12. eine E-mail mit kurzer Begründung des Interesses an mail@a42.org zu senden.

"Architektur ohne Architektur" wird mit weiteren Symposien und einer Publikation fortgeführt. Die nächste Diskussionsrunde soll im Frühjahr 2009 stattfinden.

a42.org
Architektur und Stadtforschung
Akademie der Bildenden Künste in Nürnberg
Bingstr. 60 / 90480 Nürnberg
www.a42.org
mail@a42.org

Wenn Sie keine weiteren Nachrichten erhalten wollen, senden Sie bitte eine E-mail an:
unsubscribe@a42.org

e-flux journal online and free!

2008-11-03T05:14:00.000-08:00

www.e-flux.com/journal

JournalIssue #0, November 2008

Julieta Aranda, Brian Kuan Wood, Anton Vidokle Editorial

* Omer Fast Take a Deep Breath

In the summer of 2002, Martin F. was standing outside a falafel shop in Jerusalem when it exploded. A trained medic, he went in and discovered the body of a young man on the floor. The young man had lost both legs below the waist, as well as an arm, but his eyes were open and focused.

* Boris Groys The Obligation to Self-Design

Since the death of God, of course, we can no longer believe that there is something like the soul that is distinguished from the body in the sense that it is made independent of the body and can be separated from it. However, that does not by any means suggest that a metanoia is no longer possible. Modern design is the attempt to bring about such a metanoia—an effort to see one's own body and one's own surroundings as purified of everything arbitrary, tasteful, and earthly. In a sense, it could be said that modernism substituted the design of the corpse for the design of the soul.

* Bilal Khbeiz Los Angeles: The Invention of Public Weather

Public spaces in Los Angeles seem reserved for what will happen outside the city. Once finished, those events will be acted out here: here a stage set for the battle of Tora Bora, there another for the swamps of Al Ahwaz and over there a little Wall Street. But not until the event has passed will it be ready to be filmed and unpacked. Because it is reserved, all that happens now in public spaces is a reenactment of past events without any suggestion that people can use these spaces. Events are malleable because of the past, while the living are not. Only cinema can recall the past, but in order to do so, the living must be cast aside. The stage set must not be disturbed by the contingencies brought along by the living.

* Sebastjan Leban Conditioned Contemporaneity (Reartikulacija, Part 1 of 3)

It is also important, when speaking about processes of passiveness, to be keenly aware of the fact that the system has developed a parallel strategy through which processes of de-politicization, de-theorization, and de-radicalization are introduced through apparently radical, political, and theoretical discourses. As a result, not only are borders between real criticism and its mere illustration blurred, but so also is the subversive power of radical and critical analysis gradually abolished.

* Marjetica Potrč New Territories in Acre and Why They Matter

After all, one of the most successful and sought-after models of living together today is the gated community – the small-scale residential entity. But unlike gated communities, which represent static strategies of retreat and self-enclosure, the new territories in Acre are dynamic and proactive: they reach out to others.

* Raqs Media Collective Stammer, Mumble, Sweat, Scrawl, and Tic

Caught between petitions, jottings and files, Ghulam Ali tried to read himself— sometimes as an Indian, at other times as a Pakistani. But all he could say with confidence was that he had learnt to play the Kettle Drum in the British Indian Army Band. Kettle Drumming is not a legible nationality. You cant just rat-a-tat-a-tat your way through two new warring nations as if it were a parade. Not if you are an ordinary decommissioned soldier with nothing to your name but a quest for a missing relative. Your petitions may travel, but you stay where you are written into history. Over time, even the inscription in the file, overwritten many times over, becomes as illegible as the acts of travel that it sought to contain. Legibility, when it eats its own tail, digests itself into illegibility.

* Irit Rogoff Turning

"Academy" becomes the site of this duality, of an understanding of "I can" as always, already yoked to an eternal "I can’t." If this duality is not paralyzing, which I do not think it is, then it has possibilities for an understanding of what it is about an "academy" that can actually become a model for "being in the world." Perhaps there is an excitement in shifting our perception of an educational or training ground which is not pure preparation, pure resolution. Instead, it might encompass fallibility, which can be understood as a form of knowledge production rather than one of disappointment.

* Pelin Tan Beneath Our Skin

I look to the works of Åsdam and Dreyfus to explain the formation of a specific aesthetic language in which relationships between subjectivity and spatial context are in conflict. Where the two fail to meet or overlap, a sort of non-relationship is formed. Concepts such as empathy and the uncanny (especially in relation to undefined territories, architectural, and urban environments) have often been described from subject-oriented perspectives.

Liminal Zones Seminar - Nicosia

2008-10-30T05:26:00.000-07:00

LIMINAL ZONES - the Nicosia seminar, 5,6,7 November 2008
organized by Angela Melitopoulos and Socrates Stratis

Aristide Antonas, Haim Bresheeth, Celine Condorelli, Armin Linke, Angela Melitopoulos, John Nassari, John Palmesino, Yiannis Papadakis, Ines Schaber, Florian Schneider, Eyal Sivan, Pelin Tan, Eyal Weizman, Phillipe Zourgane

Any attempt to understand the rapid transformation of territories in the 21st century reveals shifting landscapes and moving boundaries, thus a continuous struggle for their redefinition through conflicts and exclusions. Different conditions of mobility and migration encouraged by the so-called 'globalised world' inscribe in material environments social and psychological borders. In this context Cyprus and its inherent division acts as one of the frontiers to the EU. The aim of this workshop is to explore such liminal spaces with a particular reference to Cyprus and the Middle East.

How are liminal spaces constructed and managed and how can one think them from an interdisciplinary perspective?
What dictates the organization and management of these liminal spaces? What facts on the ground challenge the actual negotiation of such "zones under construction"? How do liminal spaces relate to a larger genre of boundaries present in contemporary urban environments? How do continuous fragmentations and reconnections in liminal zones shape contemporary urban societies?

This seminar proposes to engage in several roundtable discussions as productive strategies and tactics encouraging engagement between publics fragmented by the limit. We would like to explore the interdisciplinary roles of visual culture and architecture as porous interfaces within such a territory.

The seminar will take place within the Department of Architecture (University of Cyprus) and the Goethe Institut Nicosia. It will bring together scholars and practitioners from Cyprus, France, Germany, Greece, Israel, Palestine, Turkey and the UK. "Liminal Zones" proposes the creation of a research platform that will be continued in the future as a model for exchange and production of diverse methodologies.

contact: angela melitopoulos, melitopoulos@gmail.com - germany

related interviews from the past/geçmişte ilgili söyleşiler:
Socratis Stratis ile: www.arkitera.com/s50-socrates-stratis.html
Eyal Weizman ile: www.arkitera.com/s27-eyal-weizman-ve-rafi-segal.html

fresh publication in october,2008

2008-10-02T02:44:00.000-07:00

Giancarlo de Carlo and architecture, two articles about him by Sevin Yıldız - Pelin Tan (Italyan mimar Giancarlo de Carlo üzerine iki makale)
"De Carlo’da Mimarlığın Sosyal Rolü ve Eleştirel Katılımcılık Üzerine"(The Social Role of architecture in de Carlo and critical participation), P.Tan
Betonart mimarlık/architecture magazine, Istanbul, Ekim/October, 2008
produced by pab

"Neighborhood Resistances and Possibilities of Counter- Cultural Urban Spaces in Istanbul"
No.33, Oktober 2008
www.derive.at

"Acting out into the city: artistic intervention as production of urban public space" by Hou Hanru; along with the interview Hou Hanru/Pelin Tan in the catalogue of “Platform”, a public art event in Seoul curated by Samuso space. www.platformseoul.org

Another version of the interview in Art it Tokyo

Muhtelif at Art Criticism meeting /Rotterdam, WdW

2008-09-25T09:03:00.000-07:00

Rotterdam Dialogues: the Critics
Symposium
9, 10, 11 October 2008

Over the course of several months, Witte de With presents a program of three symposia, titled Rotterdam Dialogues: Critics, Curators, Artists. Structured to establish a lively platform for debate and exchange, these symposia explore the practice of three of the central protagonists of the contemporary art world: the critic, the curator and the artist. Are these still the cultural actors who decide what is made, what is seen, and whether it is any good?

The art critic will be the subject of the first symposium, to be held on 9, 10 & 11 October 2008, titled Rotterdam Dialogues: the Critics. These three days are structured around a series of lectures, conversations, and panel discussions, creating a variety of moments for dialogue between the invited guests and the public.

Speakers
The speakers include an international spectrum of art critics, from as far afield as Manila, New York, Istanbul and Montreal, along with several voices from closer to home. Together they represent a range of media, from glossy art magazines, to online blogs and daily newspapers. Speakers from the world of academia will also be present, along with several artists who write. Rotterdam Dialogues: the Critics will reveal the people behind contemporary written art discourse, giving the public a chance to question their editorial decisions on what is offered to the reader, what is omitted and why.

The speakers include: Jennifer Allen (Artforum), Andrew Berardini (The Expanded Field), Achille Bonito Oliva (art historian); Martijn Boven (8weekly), Matthew Collings (artist, BBC), Ingrid Commandeur (Metropolis M), Diedrich Diederichsen (Prof.), Edo Dijksterhuis (Het Financieele Dagblad), Richard Dyer (Contemporary), Dominic Eichler (frieze), Isabelle Graw (Texte zur Kunst), Tim Griffin (Artforum), Melissa Gronlund (Afterall), Eva Karcher (Vogue), Koen Kleijn (De Groene Amsterdammer), Sven Lütticken (Prof.), Niklas Maak (Frankfurter Allgemeine Zeitung), Sina Najafi (Cabinet), Ho Tzu Nyen (Art Asia Pacific), Chantal Pontbriand (Parachute), Dirk Pültau (De Witte Raaf), Mark Rappolt (ArtReview), Dieter Roelstraete (Afterall), Margriet Schavemaker (Prof.), Edgar Schmitz (Kunstforum International), Simon Sheikh (Prof.), Judy Freya Sibayan (Ctrl+P), Nick Stillman (Bomb), Richard Streitmatter-Tran (diacritic.org), Jordan Strom (The Fillip Review), Pelin Tan (Muhtelif), Eric Troncy (Frog), Jan Verwoert (frieze), Michal Wolinski (Piktogram). [All names tbc.]

Topics
Each day has an overarching theme, which is then subdivided into more precise topics and questions:
Thursday - Expectations, looking at questions such as editorial authority, who decides what we read about whom? Can criticism be taught? What does the public expect from art criticism, and what of artists' expectations?
Friday - Positions, exploring the critic's role in relation to the artist, to the audience, and to the art market, questioning the possibilities for criticality and independence in a field increasingly dominated by advertising.
Saturday - Contexts, examining the conditions that are necessary for art criticism to flourish - what is the key to an enduring art magazine? What possibilities can be created by DIY criticism, and how are new media changing the audience for art criticism?
contact: Zoë Gray & Ariadne Urlus

Sanat ve ekonomisi üzerine bir tartışma / Muhtelif

2008-09-23T07:18:00.000-07:00

PETROL, REFAH ve ADİL PETROL
Tartışma, Bağlantılar ve Muhtelif 4'ün içerik sunumu
26 Eylül 2008 / Garanti Galeri & Platform Garanti Güncel Sanat Merkezi

Avrupa Bienali Manifesta 7, MUHTELİF sorularla İstanbul’da: ‘Petrol, Refah ve Adil Petrol’

‘Petrol, Refah ve Adil Petrol’ projesi, 19 Temmuz- 2 Kasım tarihleri arasında düzenlenen Avrupa Güncel Sanat Bienali, Manifesta 7 küratörleri Raqs Media Collective’nin Stockholm’deki Curatorlab/ Konstfack’ı farklı Avrupa kentlerinde çeşitli ve yerel işbirliği modelleri üretmesi için davet etmesiyle başladı. Bu vesileyle, Türkiye’den Adnan Yıldız’ın da dahil olduğu Curatorlab’ta çalışmalarını sürdüren genç küratörler 2008 sonbaharı boyunca İstanbul, Paris, Stockholm ve Roma’da Manifesta 7 kapsamında çeşitli yayın ve ortak projeler üzerinde çalışmalarını sürdürüyor. Curatorlab katılımcılarından Elisabeth Byre (Oslo) ve Adnan Yıldız (İstanbul), Manifesta 7’nin İstanbul ayağı için İstanbul merkezli bağımsız güncel sanat yayını MUHTELİF ile çalışıyor.

Ahmet Öğüt, Pelin Tan ve Adnan Yıldız editörlüğünde Ekim ayı ortasında dördüncü defa yayınlanacak MUHTELİF’in Manifesta 7 özel sayısının içeriği 26 Eylül 2008, Cuma günü Garanti Galeri ve Platform Garanti Güncel Sanat Merkezi’nde tartışma, sunum ve gösterimlerden oluşan bir programla İstanbul’daki sanatseverle buluşuyor.

‘Petrol, Refah ve Adil Petrol’, sanat ve ekonomi ilişkisine dair bir varsayım üzerinden esprili bir dille, tartışma ve sunumlarını kurguluyor:

Eğer Türkiye, Norveç gibi ulusal sınırlarında petrol bulsaydı, özellikle sanatsal üretim ve sanat pazarı bakımından İstanbul sanat dünyası nasıl değişirdi?

Norveç tecrübesini (İngiltere ve Türkiye örnekleriyle beraber) doğrudan masaya getirerek, güncel sanat politikalarının şu anki konumlarından ve rollerinden soyutlamak için kurgusal bir hikâye yaratmayı arzulayan proje, şu an Türkiye'de, özellikle İstanbul'da, sanatsal üretim ve sanat pazarına istinaden neler geliştiğine bakmak istiyor. Norveç'te 'yeni zenginlerin' oluşumu üretim ve dolaşım seviyesini değiştirdi mi? Yerel katılımcıların da katkısıyla ‘Özel sektör ve devlet kaynaklandırması arasındaki denge ne düzeyde?’, ‘Kim neyi ne amaçla satın alıyor?’ gibi sorularla sanat alanında gelecekteki ideal kaynaklandırma imkânlarıyla ilgili yeni fikir ve spekülasyonlar ortaya atılması hedefleniyor.

Garanti Galeri’de saat 17.00’de başlayacak günübirlik etkinlikte Mehmet Dere (İzmir), Gerald Lidstone (Londra), Per Gunnar Eeg-Tverbakk (Oslo)’nun sunumlarının yanı sıra sanatçı Fikret Atay (Batman-Paris) ve Marianne Heier (Oslo)’in video gösterimleri yer alacak. Cuma günkü etkinliğe katılanları bir de sürpriz bekliyor. Katılımcılar sadece yeni MUHTELİF’in sanat- ekonomi ilişkisi ve ‘gayri-maddi’ emek üzerine odaklanan içeriğini öğrenmekle kalmayacak, etkinlik sırasında adres bilgilerini verdikleri takdirde Ekim ayında yayınlanacak MUHTELİF’in, Manifesta özel sayısı ücretsiz olarak adreslerine postalanacak.

Oil, Welfare and Fair Oil"
A Discussion & Presentation of Muhtelif 4
Friday, September 26
17:00 Attachments & Presentations
18:30 Open Discussion

Garanti Gallery and Platform Garanti Contemporary Art Center
Istiklal Str. No: 115A, Beyoglu, Istanbul, 34430, Turkey
"Oil, Welfare and Fair Oil"

A Discussion & Presentation of Muhtelif 4
The discussion and presentation "Oil, Welfare and Fair Oil" revolves around the imaginary question of what would change in the Istanbul art scene, especially regarding artistic production and the art market, if Turkey, like Norway, discovered oil. From this hypothetical position, the conversation will explore and assess contrasting art economies from private money to public funding, and how these resources impact artistic production and circulation with divergent dynamics, strategies and processes. Pitting the context of 'public good' and 'private interest' against each other, the discussion will evaluate Norway's system of public art funding and the range of private support, mainly from banks and big family businesses in Turkey.
"Oil" can be considered as a metaphor for "sudden rise to wealth" and ironically connects the two countries. In Turkey, the myth in the collective unconscious goes that the oil in the country remains untapped because superpowers prevent Turkey from finding it. When Norway discovered its oil resources about forty years ago, overwhelming social changes took place. The Norwegian state is the main owner of the oil and gas company and the welfare state is sustained by the oil fortune as it indirectly provides working grants and travel stipends to Norwegian artists.

"Oil, Welfare and Fair Oil" is realised in the context of "Hot Desking", a collaboration between Manifesta 7 and Curatorlab/Konstfack as part of the exhibition "The Rest of Now" by Raqs Media Collective.
Coordinator & Moderator: Çelenk Bafra
Assistants: Murat Alat / Banu Cicek Tulu
Artists: Fikret Atay, Marianne Heier
Presentations: Mehmet Dere, Gerald Lidstone, Per Gunnar Eeg-Tverbakk
Curators: Elisabeth Byre & Adnan Yıldız

Realised with the organisational assistance of the Istanbul Foundation for Culture and Arts, and supported by Manifesta 7; Konstfack, University College of Arts, Crafts and Design, Stockholm, Sweden and OCA, Office for Contemporary Art, Norway.

Muhtelif is an Istanbul based, free contemporary art publication produced in Turkish/English, edited by Pelin Tan, Ahmet Öğüt and Adnan Yıldız. Designed by Ali Cindoruk the Manifesta 7 special issue focuses on the relation of art and economy and the condition of "immaterial labour".

Against Neoliberal Urban Transformation

2008-09-08T02:59:00.000-07:00

we are meeting together in European Social Forum at Malmö to discuss urban social movements and the future of concrete urban actions and collaboration.

Seminar: RECLAIMING THE CITY
Resisting evictions, demolitions, gentrification, privatization, speculation…

* Seminar at ESF Malmö, Rosengård Värner Rydénskolan
* Thursday, Sept. 18 2008, 9:30-12:30

Neo-liberal policies, financial globalization and global city competition heavily affect urban life and struggles. Millions of people from lower classes get pushed out of their neighborhoods and houses. Based on an exchange of recent experiences with struggles against neo-liberal urban transformations in Istanbul, Germany, and Russia we want to discuss options for internationalized resistance.

The financial market driven globalization as well as the globalized competition between places and regions heavily affect urban development, urban life and urban struggles across Europe . As a consequence millions of people from the lower classes get pushed out of their original neighborhoods and houses. Among the reasons are post-fordistic urban transformations and renewal projects in favor of the wealthy, rocketing rents and reduced subventions for housing costs of unemployed, gentrifications and the cleansing of “slums”, privatizations and real estate speculation, mega projects, tourism and big events, racist exclusions, the control of informal forms of work and housing, the disciplination of unconformity…

From our experiences with struggles against these processes many questions arise:

How can local struggles against the consequences of these processes develop effective international networking, advocacy and targeted campaigning? How to achieve the RIGHT TO HOUSING in an Europe of workfare and privatization, of house demolition and social exclusion, of speculation and real estate violence? Which role does the EU play or should it play? How to link alter-globalization with community organization in the neighborhood? Which solidarity vision for the relations between territories and regions? Which role can urban issues and local movements play within a rescaling of anti-hegemonial struggles? What can be common claims among urban struggelers related to the global financial sector? How to build land/housing rights and urban campaigns targeted at trans-national financial investors, banks, institutions? How to internationalize our struggles?

Based on an exchange of recent experiences with struggles against neo-liberal urban transformations we want to try to discuss some of these questions.

ASSEMBLY OF URBAN SOCIAL MOVEMENTS

* Saturday, Sept. 20 2008, 9:30-12:30at Enskifteshagen, Tält 2

This ASSEMBLY, open to all activists for urban/housing/land rights, will discuss concrete steps for improved international cooperation on urgent action, campaigns and reflection. It should try to fix the implementation of agreements built during ESF meetings. Let’s develop effective, targeted and transparent international networking! Let’s build a roadmap for unity of urban social movements !

Visionary architecture and urban design of the '60s

2008-08-18T08:39:00.001-07:00

MEGASTRUCTURE RELOADED

368 pages, Hatje Cantz,ISBN 978-3-7757-2216-2
Texts by Eilfried Huth, Thilo Hilpert, Carsten Krohn, Tom McDonough, Pelin Tan, Marie Theres Stauffer, Hadas Steiner, Joyce Tsai, Florian Urban, and others.

Editors: Sabrina van der Ley and Markus Richter, investigates the subject in more depth, tracing the megastructuralists' historical precursors, and examining the relationship between the Megastructure-Avantgarde and the architects who in the 1950s actually realized new cities such as Chandigarh and Brasila. The movement's individual protagonists will be presented in detail and there are introductions on all the artists. Moreover, there will be ten artists' plug-ins, visual essays by each of the participating artists presenting their personal approach towards the concept of Megastructure.

Politics of Designing

2008-08-14T05:32:00.000-07:00

Politics of Designing is organized in collaboration with
Danish Doctoral Schools of Architecture & Design (DKAD, www.dkad.dk)
and the Danish Centre for Design Research (www.designresearch.dk)
Idea / Concept: Andreas Rumpfhuber

Date & Location
18.09. - 20.09.2008, Royal Danish Academy of Fine Arts, School of Architecture, Copenhagen

Topic
Politics of Designing broaches the issue of a possible political practice, and translates it into the field of design and architecture. Architecture and design are interwoven in power-discourses and are placed within a political landscape. With regard to new conditions, means, and methods of production (of architecture and design), this entanglement will be discussed and questioned at the seminar. The above-mentioned issue is being broadly and intensely discussed in philosophy, sociology and most of all in art-related discourse. For example Toni Negri and Michael Hardt conceptualized the revolutionary concept of the ìmultitudeî, which promises to be the new concept of resistance in a globalized world. For a long time now, the French philosopher Jacques Ranciere have been engaged in the ìPolitics of Aestheticsî. In her texts and books, Chantal Mouffe negotiates artistic practices in relation to politics. The German philosopher, Peter Sloterdijk, contributes considerably to this debate. In this intensive discourse on the politics of art (the politics of aesthetics) is nearly non-existent within the field architecture and design. Thus the aim of the PhD symposium is to bring together scholars of various fields, PhD students, artists, designers and architects to initiate a debate on a possible political practice in architecture and design.

Open Questions
What is at stake? Why must we mobilize politics into design? And how are we able to do this? What are the different ways of doing this? From what kind of different perspectives can it be done? How does the design and architecture landscape shift (by means of production, etc.), and what are theconsequences of theseshifts at stake. Is architecture and design only responding to forces from the outside? Or is architecture on the contrary part of reality production? Are we still able to employ the same, traditional means and methods of a modernist architecture in the creative process? Or, if not, how do these means and methods change and shift? In this respect we also need to ask about the role of research, particularly design research. Is research a form of designed production? Might design research form a new shape of designed production? And how might this shift the architectural landscape?

Thursday, 18. Sept 2008
10.00-10.30h
Henrik Oxvig & Andreas Rumpfhuber: Welcome

11.00-13.00h
Jakob Jakobsen: Gentrification & Revolt in Copenhagen
Angela Melitopoulus: The Blast of the Possible.
Ines Schaber: "Hier ist die Rose, hier tanze!"/"Here is the rose, here dance!"
Moderator: John Palmesino

14.00-17.00h
Helmut Draxler: Title to be announced
Craig Buckley: Disassembly: Utopie’s Image Work and the Ambiguous Rehabilitation of Utopia
Lars Bang Larsen: 60er Psychodelic Art
Andreas Rumpfhuber : Irregular Rhythms: Bürolandschaft
Moderator: Susan Schuppli

Friday, 19. Sept 2008
10.00-13.00h
Carsten Juhl: Aesthetic theory as action and understanding
Celine Condorelli: Sorting Things Out
Pelin Tan: The Unconditional Hospitality of Space
Susan Schuppli: Setting Politics in Motion: The film set as an architecture of contingency
Moderator: Craig Buckley

14.00- 17.00h
Jens Haaning: Design and Fascism in Denmark today – from Bodum to Arne Jacobsen
Trine Brun Pedersen: Design, ideology and behavior in the prison
Maarten Van Den Driessche: Situational Theory of the Architectural Typology
Gabi Schilling: Beneath the Skin
Moderator: Angela Melitopoulus

20. Sept 2008
11.00- 13.00h
Metahaven Design Resarch: Virtual Borders
Zourgane Philippe: Free Zone
John Palmesino: Neutrality
Moderation: Celine Condorelli

13.30-14.30h
Closing Discussion

mimari ve kültürel eleştiri

2008-06-24T01:38:00.000-07:00

mimari ve kültürel eleştiri, yaz yayınları(architecture and cultural activism)

"Katılımcı Olarak Mimar ve Antagonizmanın Olanakları", Markus Miessen ile söyleşi.

"The Violence of Participation", Markus Miessen, kitap tanıtımı/book review (P.Tan)
Betonart Mimarlık Dergisi / Betonart Architecture Magazine, Temmuz/July, 2008, İstanbul

"Nicolaus Hirsch ile söyleşi: Mimaride Düşünümsel Bir Kurumsal Model Arayışı", P.Tan, Arredamento Mimarlık Dergisi, Temmuz,2008, İstanbul.

Istanbul, Neighborhoods, Urban Transformation

2008-05-30T02:55:00.000-07:00

Atölye : Kentsel Dönüşümde Ekonomik-Sosyal Politikalar ve Mahalle Örgütlenmeleri
Workshop: The Economical-Social Impacts of Urban Transformation and Neighborhoods Solidarity Organization

İstanbul’un birçok yerinde sürdürülen kentsel yenileme ve dönüşüm projeleri, diğer uluslararası örnekler gibi kentlerin küresel düzlemde pazarlanması, yeniden üretilmesi, yerel politikaların mekansal stratejilerle olumlanması ve ileriye dönük toplumun mekansal olarak ayrışmasını gündeme getirmektedir. Belediye, TOKI, sosyal örgütlenmeler, akademisyenler, yaşayan halk, özel firmalar/holding bu süreçler içinde yer alan aktörlerdir. Dönüşüm sürecinde semtlerin ve kentsel alanların farklı dinamiklerine göre sosyal ve ekonomik sorunlar ortaya çıkmaktadır. İki gün süren atölyede; kentsel dönüşüme dair ekonomik stratejiler ile ilgili sunum ve tartışmalar; dönüşüm süreçlerinin ekonomik-sosyal etkileri incelenmesi ve ortaya çıkan sorunlar ile mücadele etme yolları, mahalle örgütlenmelerinin yapısı ele alınmaya çalışılmıştır.

Atölye açılış konuşması Neil Brenner tarafından Neoliberalism ve mekan politikaları üzerine sunumu ile başladı. Jean-Francois Perouse, Erbay Yucak,Orhan Esen'in sunumları ile kentsel dönüşüm sürecinin aktörleri, süreçler ve mücadele etme yolları aktarmaya ve tartışmaya açtılar. Neoliberalism üzerine teorik ve Istanbul'da süre giden kentesel dönüşüm süreçleri, aktörler üzerine genel tartışma ile atölyenin ilk günü son buldu. Atölyenin ikinci günü üç alt atölye gerçekleştirildi: 1. Isgucu/emek/yoksulluk (Basak Ekim Akkan/Pelin Tan- moderator)
2. Mulkiyet (Tuna Kuyucu/Özlem Ünsal– moderator)
3. Mahalle ve örgütlenme biçimleri (Ulus Atayurt/Gizem Aksümer- moderatör)

İkinci günün sonunda, alt-atölyelerinin sonuçlarının sunumu ve IMDP (Istanbul Mahalleleri Derneği Platformu) Edroğan Yıldız, diğer Mahalle Dernekleri temsilcileri, Tarlabaşı Derneği Temsilcisi Erdal Aybek,MSGSÜ öğretim görevlisi Murat C, Yalçıntan,
tüm katılımcılar ve Neil Brenner'in katılımı ile genel bir tartışma yapıldı.

Farklı semtlerdeki dinamikler, yoksulluk, mülkiyet değişimi, toplumsal ayrışma, yerel belediyelerin politikaları, ekonomik yaptırımlar farklı mekansal bağlam ve dönüşüm süreçlerinde ele alınmaya çalışımıştır. Konu ile ilgili farklı çalışmalar veya semtlerde doğrudan aktif çalışma gerçekleştirenlerin bir araya gelmesi, düşünce alışverişi ve tartışma hedeflenmiştir.

(Atölye süreç ve sonuç raporu yayınlanacaktır)

kavramsal çerçeve ve düzenyenler: Pelin Tan&Osman Kavala(Anadolu Kültür) Yer: Tütün Deposu // Lüleci Hendek Caddesi No 12 Tophane 34425 İstanbul

what makes a biopolitical space?

2008-05-25T08:20:00.000-07:00

What makes a biopolitical space?
a discussion with Antonio Negri about urban resistance and possibilities of neighborhood organization with Constantin Petcou, Doina Petrescu, Anne Querrien

Negri ile birlikte yapılan kentsel mücadele ve direnme yolları üzerine bir söyleşi.
(sulukule, basibuyukteki mucadeleler ve tarlabasinda baslayacak direnmeyi sahit olarak soylesiyi okumak ilginc.)

Communities in Urban Transformation

2008-05-25T08:18:00.000-07:00

Las comunidades en medio de las transformaciones urbanas //
Pelin Tan

Las ciudades viven en transición. Las minorías o ciertas comunidades poseen una identidad específica que tiene raíces étnicas, religiosas o económicas. Esta es una identidad ubicada, que se combina con la relación con la coexistencia del espacio urbano. El barrio donde yo vivo es una parte de la ciudad situada cerca de los principales centros culturales cosmopolitas de Taksim y Gálata; los que viven en él son principalmente gitanos, árabes procedentes de Anatolia, y kurdos. Tophane representa al «Otro» en la conciencia urbana de los habitantes de Estambul; es extraño e inseguro, un lugar al que se asocian los tópicos y los equívocos urbanos sobre el peligro. Para mí, este distrito es muy seguro, pero para la gente que prefiere vivir en «urbanizaciones cerradas y vigiladas», Tophane es el lugar, como mito urbano, que justifica la segregación respecto de la ciudad.

Definimos nuestra relación a través de estos mitos urbanos y cuando transformamos nuestras relaciones, la distancia respecto del «Otro» en un entorno arquitectónico que refuerza los tabúes sociales, la violencia y la segregación urbana, cortamos nuestra conciencia urbana que conecta con nuestra identidad colectiva en el espacio público. En The Architectural Uncanny, Anthony Vidler1 reflexiona sobre la relación entre «la memoria urbana» y la ciudad: «En la ciudad tradicional, antigua, medieval o renacentista, la memoria urbana era lo suficientemente fácil de definir; era esta imagen de la ciudad lo que permitía al ciudadano identificarse con el pasado y el presente de la ciudad en tanto que entidad política, cultural y social; no era ni la “realidad” de la ciudad ni una utopía meramente imaginaria [...]; la ciudad sería reconocida como “hogar”, como algo no ajeno, como un entorno moral y protegido para la vida cotidiana». El mismo autor propone una cuestionable definición de lo extraño en las ciudades globales. Como resultado de la diversidad étnica y social y de la segregación en las ciudades modernas, es difícil crear una memoria urbana colectiva con la que los ciudadanos se puedan identificar. Por lo tanto, las condiciones de extrañeza y las oscuras identificaciones con el lugar conducen a los discursos urbanos basados en el miedo y la necesidad de seguridad y protección. Los guetos urbanos, las periferias de los centros urbanos, las urbanizaciones cerradas y protegidas y otras áreas urbanas cuyos habitantes tienen orígenes culturales, económicos y sociales distintos son impregnados con estos discursos, aunque éstos no se basen hechos reales. El racismo y la homofobia a menudo tienen éxito.

A lo largo de los dos siglos pasados, los términos «ciudad» y «metrópolis» han representado la utopía del cosmopolitismo: comunidades diversificadas y el derecho a participar en el espacio público. En décadas recientes, no obstante, hemos sido testigos del fracaso de las utopías urbanas y de la noción del ciudadano moderno de élite. El fenómeno de las urbanizaciones cerradas en Estambul ha alterado la textura y los estilos de vida urbanos en esta ciudad en crecimiento constante. Durante la última década, se han desarrollado algunas áreas suburbiales en las afueras de la ciudad. Éstas son diferentes de las áreas gecekondu de los años sesenta-ochenta, ocupadas por inmigrantes de Anatolia y situadas en las afueras de la ciudad. Los gecekondu («barrio bajo» o «arrabal») proliferaron a base de ocupaciones y construcciones ilegales. Después de 1995, sin embargo, las urbanizaciones protegidas a las afueras de Estambul han sido ocupadas por personas de la clase media alta.
Dicho en otras palabras, las urbanizaciones protegidas son zonas residenciales privadas para ciudadanos que buscan un estilo de vida más seguro y de más nivel que el que pueden encontrar en el centro de la ciudad. «Esta nueva clase social», explican Aliye Ahu Gülümser y Tüzin Baycan Levent,2 «ha llevado a los promotores de inversiones en fincas a gran escala a poner en marcha proyectos protegidos, que ofrecen un nivel de vida y una calidad de vida mejores, así como la posibilidad de reducir el estrés de la vida cotidiana.» El neoliberalismo económico y la legislación sobre edificación masiva han permitido la especulación con el suelo y el desarrollo y la privatización del suelo municipal.

Términos como «espacio público», «privatización», «comunidad urbana», «seguridad», «identidad» y «ciudadanía» adquieren nuevos significados en el contexto de las urbanizaciones protegidas. Pertenecer a una ciudad ya no tiene sentido, pero pertenecer a una urbanización –a una marcada por un estilo de vida común, la posesión de la propiedad y un sentimiento de pertenencia– sí. Esta es la nueva y conflictiva definición de ciudadanía en la ciudad global contemporánea. Por una parte, la ciudad global comprende numerosas comunidades multiculturales y étnicas; por otro lado, el derecho a participar en la esfera pública y a compartir el espacio urbano está reñido con una definición de ciudadanía basada en la idea del Estado nación.
Desde los años noventa, muchos de los barrios periféricos del este y del oeste de Estambul han sido privatizados por inversores locales. En muchos casos se trata de joint-ventures con despachos de arquitectos estadounidenses, con diseños y planos a menudo importados de EEUU, y con anuncios publicitarios a menudo en inglés. Prometen un mejor estilo de vida, en contraste con las distopías de Estambul: terremotos, contaminación y tráfico. Sinpas Central Life promete bienestar, con un club de fitness y nada de tráfico. Agaoglu My Town ofrece naturaleza, seguridad y menos tráfico.

Aquí, las comunidades son definidas por el estilo de vida de los habitantes de las urbanizaciones protegidas, pero, por otro lado, el «Otro» vuelve a ser definido por los ojos de estas comunidades. Los diferentes estilos de vida de la ciudad (fuera/dentro de casa) revelan distintas prácticas de modernidades locales en el espacio/tiempo compartido. El análisis de las relaciones entre seguridad, segregación y ciudadanía revela cómo se producen y se consumen los discursos urbanos. En la nueva ciudad global, la noción de ciudadanía está basada en los derechos legales, en «...normas, prácticas, significados e identidades».3 ¿Cómo las urbanizaciones protegidas se relacionan con estas discusiones, especialmente en términos de organización espacial y derechos civiles? Bülent Diken4 compara las urbanizaciones protegidas con los campos de refugiados, argumentando que forman una deseable dicotomía dentro de/fuera de la ciudad, en la que las urbanizaciones cerradas contemporáneas son lugares que se pueden abarcar con la mirada, lugares cuyos habitantes prescinden de algunos derechos por seguridad, para vivir con la comodidad de «estar bajo control». Con todo, esta opinión sobre la seguridad del campo frente a la de las urbanizaciones protegidas resulta problemática. Las relaciones dentro de la comunidad de los grupos de los «otros» (los pobres, los refugiados, los grupos étnicos) suplantan muchas normalidades y normas públicas, creando su propia red de seguridad sin establecer fronteras físicas. Como pasa en Tophane. Aquí somos testigos de comunidades opuestas (urbanización protegida o Tophane en tanto que periferia urbana), que negocian el espacio público y sus derechos sobre la ciudadanía de distintas formas.

Otra negociación del espacio tiene lugar en el barrio de Sulukule, en la histórica península de Estambul, donde desde los tiempos del Imperio Otomano se establecieron numerosas comunidades gitanas, que hoy tienen que hacer frente al desplazamiento. La conservadora autoridad municipal local, que se ha adaptado con facilidad a las reformas de la planificación urbanística neoliberal, generalmente basadas en decisiones de planificación no participativas, tomadas desde arriba, y en actuaciones urbanicidas, decide la estrategia del desplazamiento. En el caso de Sulukule, la condición de ciudadanía o el derecho de compartir el espacio urbano, de vivir en la ciudad, dependen de la negociación arraigo/desplazamiento. Quizá sea la primera vez en su historia en que la ideología estatal, la producción de espacio y las estrategias económicas neoliberales se superponen tan claramente en una ciudad. En Estambul, nuestros movimientos y nuestra vida cotidiana están condicionados por las estrategias, tomadas desde arriba, de la lógica neoliberal en economía, que apunta a la redefinición de los espacios urbanos; así se puede observar no sólo como un acontecimiento físico sino también como un nuevo hecho ideológico que está de acuerdo con o reproduce el discurso estatal a través de la producción de espacio. Así pues, una pregunta interesante sería: ¿por qué el discurso estatal sobre la modernización se ha convertido en una herramienta de legitimación no solo de la vinculación de las funciones de los espacios a la cadena capitalista global, sino también del discurso de la reproducción de la reciente ideología estatal de la identidad otomano-islamista?5 Las estrategias globales de la economía neoliberal, ¿cómo se asocian a este discurso local a la hora de capitalizar no sólo el espacio sino también las relaciones sociales que definen el espacio urbano? Al explicar el cambio en el neoliberalismo de los siglos xx y xxi,6 Neil Smith habla de una nueva forma de neoliberalismo en que «no es el poder nacional sino el poder estatal el que se organiza y se ejerce a diferentes escalas geográficas».7

Por tanto, ¿cómo podemos aplicar la definición de Smith de neoliberalismo «global» a los espacios de Estambul? Sabemos que el golpe de estado de 1980 en Turquía provocó el apoyo del Fondo Monetario Europeo, que situó el país en la cadena de la economía global. A partir de los años ochenta, los ayuntamientos recibieron del gobierno un apoyo financiero específico (paralelo a los cambios políticos) para la reconstrucción de los espacios urbanos. En este contexto, el desarrollo económico local (en inglés LED) se refiere a una joint-venture entre ayuntamientos, promotores locales e inversores con capital global que determinan y son responsables de transformaciones urbanas a gran escala, o proyectos de ennoblecimiento. La transformación del suelo de una propiedad estatal a una propiedad privada, la legitimación de zonas gecekondu y su inclusión en la producción capitalista de espacios urbanos,8 o la expansión de la ciudad con «condominios o urbanizaciones cerradas», todo ello es posible gracias a la manipulación de las políticas ubanísticas y económicas relacionadas. En una especie de continuidad, los años 2000 han sido testigos del emergencia de proyectos de transformación urbanística a gran escala bajo las etiquetas de «renovación urbanística» o «desarrollo urbanístico» que legitiman el «derribo» y la «reconstrucción» mediante discursos abstractos sobre el miedo a la ciudad, la ecología, el legado cultural y los desastres naturales (como los terremotos). En 2005, con la ordenanza de renovación y transformación urbana 5.366, que concede plenos poderes a los ayuntamientos para la renovación y el desarrollo, la legitimación de los recientes proyectos de transformación urbanística se ha disparado. Sulukule, el distrito donde se había instalado la mayor parte de la comunidad gitana de Estambul desde la era otomana, ahora debe hacer frente al desplazamiento forzoso de sus habitantes. Con la ordenanza 5.366, se decidió que el asentamiento del distrito sería derribado el día 13 de diciembre de 2006 por las autoridades estatales.

Como resultado, algunos arquitectos y otros participantes procedentes de distintos campos crearon una plataforma interdisciplinaria, la Plataforma Sulukule, que recibió el apoyo de varis ONG y universidades, y orquestó actos públicos para defender el distrito y su gente.9 La plataforma también colaboró con los abogados del Colegio de Arquitectos de Estambul para oponerse a la aplicación de la ordenanza llevando el caso a la más alta instancia ministerial. El resultado: la ordenanza se ha parado y tiene una moratoria. En los últimos meses, los actos públicos y el apoyo recibido ha sido tan fuerte que el ayuntamiento ha aceptado negociar con la plataforma y sus creadores. El 17 de mayo, las partes implicadas (o interesadas en el caso, como algunas universidades, alcaldías, ONG y los mismos impulsores) firmaron un protocolo. La colaboración y la organización a nivel de barrio es posible, especialmente en la organización de acontecimientos temporales y el uso de las redes locales, que fomenta la participación no solo de los asentamientos, sino también de actores de distintos campos. La presencia de estas plataformas que son creadas por individuos (y no por las instituciones) puede replantear la relación entre la ideología y el espacio. En tal caso, es posible un activismo moderado a escala de barrio, como dice Negri.10 Tiene que haber alguna posibilidad de utilizar las prácticas espaciales del ámbito local, y ser capaz de crear acciones a través de éstas no corresponde ni responde a la realidad creada por las ideologías y por las estrategias de la economía neoliberal.

Notas
1. Vidler, Anthony, The Architectural Uncanny, The MIT Press, Cambridge (MA) 1992.
2. Gülümser, Aliye Ahu y Levent, Tüzin Baycan, «Through the Sky: Vertical Gated Developments in Istanbul», UIA 12th World Congress of Architecture, Estambul 2005.
3. Isin, Engin F., «Democracy, Citizenship and the City», en Isin, E. F., Democracy, Citizenship and the Global City, Routledge, Londres-Nueva York, 2000.
4. Diken, Bülent, «From Refugee Camps to Gated Communities: Biopolitics and the End of the City», Citizenship Studies, vol. 8, nº. 1, marzo de 2004, pp. 83-106.
5. Aliñada con la nostalgia de la identidad turco-otomana que intenta apoyar a la ideología de inspiración islamista, ultranacionalista y conservadora.
6. Smith, Neil, New Globalism, New Urbanism: Gentrification as Global Urban Strategy, Antipode, vol. 34, nº. 3, 2002, p. 429.
7. Ídem, p. 429. El liberalismo del siglo xviii, John Locke y Adam Smith. «La propiedad privada es el fundamento de este interés [individual], y el intercambio del libre mercado es su vehículo ideal.»
8. Más información en Güvenç, Murat e Isik, Oguz, «A Metropolis at the Crossroads: The Changing Social Geography of Istanbul under the Impact of Globalization», en Marcuse, P. y Van Kempen, R., Of States and Cities, Partitioning of Urban Space, Oxford University Press, 2002, capítulo 10, p. 212 («Los recién llegados en muchos casos se veían privados de los medios para construir una estructura de varios niveles para ellos, ya que la práctica de los usuarios de construir sus casas ocupadas pertenecía al pasado.»).
9. Entrevista con Asli Kiyak Ingin, por Pelin Tan: www.arkitera.com/soylesi_68_asli-kiyak-ingin.html,http://40gun40gece-sulukule.blogspot.com/.
10. Negri Toni, Petcou, Constantin, Petrescu, Doina y Querrien, Anne, «What makes a biopolitical space? A discussion with Toni Negri», Multitudes, nº. 31, 2008.

Kamusal Alan ve Güncel Sanat

2008-05-07T08:14:00.000-07:00

Derleyenler / Editors
Pelin Tan, Sezgin Boynik

Yazarlar / Writers
Ali Akay, Sotirios Bahtsetzis, Claire Bishop, Sezgin Boynik, Rosalyn Deutsche, Mika Hannula, Hou Hanru, Erden Kosova, Sven Lütticken, Jacques Ranciere, Gerald Raunig, Simon Sheikh, Pelin Tan, Sven-Olov Wallenstein

Olasılıklar, Duruşlar, Müzakere: güncel sanatta kamusal alan tartışmaları > ISBN 978-605-399-018-5

Kamusal Alan ve Güncel Sanat / The Public Turn in Contemporary Art >>> ISBN 978-605-399-019-2

Urban.annex - Tuzla

2008-05-07T07:58:00.000-07:00

Urban.annex
Tersane işçilerine barınma alternatifi
Urban.annex, bu anlamda yere ait bölünmüş mekan deneyimlerini birlikte algılamamızı sağlayan ve bu durum üzerine bir kentsel model öneren bir araştırma projesi olarak algılanabilir.
Boğaçhan Dündarlp (mimar) / Pelin Tan (sosyolog)
“Bir süredir Tuzla Tersanesi, çoğunlukla işçi ölümleri ile gündemde yer alıyor. Yazılı ve görsel medya taşeron sistemi, güvenlik önlemlerinin yetersizliği, aşırı yoğun çalışma temposu gibi konuları fazlası ile gündeme taşıyor, bildiğiniz gibi çözümsüzlük ve belirsizlikler de aynı şekilde gündemini koruyor. Oysa Tuzla Tersaneleri sorunu aktarıldığı gibi tek boyutlu değil, İstanbul’un önemli kentsel problemlerinden pek çoğuna temas eden, iten çok katmanlı (ekonomik, sosyal, kentsel) bir belirsizlikler yumağı. İşçi ölümleri ile gündeme taşınan konular sadece görünür sonuçlarından birkaçı."
Tuzla işçi ölümleri ile ilgili LİMTER-İŞ

Muhtelif 3

2008-04-15T01:50:00.000-07:00

DISCOURSE / DİSKUR
Gerald Raunig
Institutional Critique, Constituent Power, and the Persistence of Instituting
Kurumsal Eleştiri, Kurucu İktidar ve Kurmanın Direnci

NOW / ŞİMDİ
Mehmet Uzun
Peace and Expectations
Aştî û Hêvî

DAILY / GÜNLÜK
Antonios Bogadakis
Arkadaşlar (Friends)
Arkadaşlar

DIALOGUE / DİYALOG
Ingar Dragset & Michael Elmgreen ve/ and Adnan Yıldız & Esther Lu
Double-check
Çifte sağlama

DISCOURCE / DISKUR
Jalal Toufic
Realistic Magic; or, I Never Cared about Magical Realism
Gerçekçi Sihir; ya da, Hiçbir zaman Sihirsel Gerçekçilik Umrumda Olmadı

GRAMMAR / GRAMER
Pelin Tan & Shumon Basar
architecture, representation, freewill
mimari, temsil, özgür irade

RETROACT / RETROAKT
Today in History: Solution with String
Tarihte Bugün: İp’le çözüm
Ahmet Öğüt

POOL / HAVUZ
Cevdet Erek

2008-03-29T09:28:00.001-07:00

Bahar / Spring

Can "Spaces" Be Fully Capitalized? Art and The Gentrification of Non-Places, P.Tan,article english /german, 5th Berlin Bienial book, April, 2008
an article about the role of contemporary art and the position of an artist in the urban privatization, berlin, gentrification and contemporary art, Skulpturenpark project.

Negri's "soft" form of activism and countercultural spaces in urban, talk by P.Tan, The Utopian Display Platform Milan Art Fair, 6.April.2008

Hospitality and Space, P.Tan,article in german for the exhibition catalog of Isa Melsheimer's exhibition "Fremdenzimmer". A text about Derrida's notion of Hospitality and architectural organization of space.

recent publication / yayın

2008-03-19T08:46:00.000-07:00

arredamento mimarlik, Mart,2008
Urban Konteyner - dosya
"Micro ölçekte kentsel mekan - mimarlığın ötesine geçmek"
pelin tan
"Urbanecopolis" - Bogachan Dundaralp

Post-it City Ciudades Ocasionales
editor/curator Martí Peran
actar, 2008

megastructure reloded book, ed.cornelia escher | eap
curators.sabrina van der ley.markus richter
"Yona Friedman and GEAM: Mobile Architecture and the Right of Dwelling"
pelin tan.

kitap/book: olasılıklar, duruşlar ve müzakere: güncel sanatta kamusal alan tartışmaları
(possibilites, positions and negotiation: public space discussion in contemporary art)
editors.pelin tan.sezgin boynik
design.minna henriksson
publication.Bilgi University,2007 - ISBN 978-605-399-018-5
project santralistanbul

Sulukule

2008-03-11T03:49:00.000-07:00

Sulukule için başka bir çözüm mümkün!
Another solution is possible for Sulukule!

www.bianet.org/bianet/kategori/bianet/105565/sulukulede-7-ev-yikildi-romanlar-sokakta

Sulukule'de haksız yıkımlar devam ediyor. İçinde insanların, çocukların yaşadığı evlerin duvar ve kapıları kırmızı renk ile, yıkılma haberini verircesine isaretlenmis.
Yıkım hakkı olmayan yetkili ve belediye halk ile birlikte başka çözüm yolları arayabilir.Başka bir çözüm mümkün!

Illegal demolishment of houses in Sulukule by municipality is going on. You can see the red signs, "X" and the letter "Y" (the first letter of the word Demolishment in turkish) on the walls, doors of the houses in which families, children live. Municipality and other related authorities do not have legal right to demolish the houses.

Sulukule Platformunun Sayın Başbakana yanıtı!

Artist Collectives and Spaces in Istanbul

2008-03-08T02:45:00.000-08:00

SELF-INITIATED COLLECTIVITY:
ARTIST-RUN SPACES + ARTISTS’ COLLECTIVES
IN ISTANBUL

While artist-run spaces and artists’ collectives have long made significant contributions to art centers such as Berlin, London, or New York, artist-run culture has recently raised its head in Istanbul where emergent artist-run spaces are fostering a surprisingly wide range of art, cultural, and civic practices. While some infrastructure for contemporary art has been developing here in the last decade, basic funding and facilities are still lacking. Nevertheless, the confluence of newly minted trans-local networks, the effects of international art events, and the resurgence of collaborative art practices worldwide is leading Istanbul artists to develop new collaborative practices or establish non-institutional, independent spaces in different parts of the city.

How will such spaces and practices be shaped in the future? Three factors must be considered: the glamour newly bestowed upon self-initiated artistic projects in the age of globalism; Turkey’s bid to become a member of the European Union (EU); and the related rapid and large-scale transformation of Istanbul. Selfinitiated art practices, institutionalism, and urbanism thus form the three facets of the question. As private museums and galleries led a full-fledged incursion into the public sphere, which opened it up to privatization, young artists and curators felt the urgent need to develop self-initiated, collaborative practices such as publications, exhibition and Project spaces, and to contribute to international, trans-local networks. This led to the realization that space for exhibitions or collaborative projects was either lacking, ideologically fraught or otherwise rundown. Artists then mobilized alternatives to pursue their practices. The prevalent lack of institutional or governmental resources inflected their practice, yielding lowbudget projects.

Another historical factor must also be seriously considered. The legacy of Turkey’s 1980s military regime lives on in the state’s institutions, policies, procedures, and in its bureaucrats who remain both nationalistic and conservative. Unwilling to cooperate or engage with the state in any way, artists and curators hesitate to request funding for their projects. Most get financial support for their independent spaces or projects from private sources. Turkey’s current membership negotiations with the European Union mean that Turkish institutions can now apply to the European Cultural Foundation for funding of collaborative international projects. In Turkey, however, it is often believed that internationally funded projects yield multicultural exoticism while they conform to socio cultural populism and that, ultimately, they are instruments of cultural normalization whose sole purpose is to shape contemporary art policies. Spaces of resistance against privatization, statism, and cultural conservatism, artist-run spaces seek to usher in critical, independent practices. With so little support, and the shrinking of the public sphere brought about by gentrification, the branding of the city of Istanbul as a cultural capital, and EU negotiations, it has become increasingly difficult to maintain this independence while reaching a broader audience.

In an effort to develop locally impactful strategies, Istanbul’s contemporary art collectives and artist-run spaces recently began to share their experiences, to discuss their problems, and to plan for the future. Around the world, artist-run spaces and collectives have so far been discussed predominantly as experiments in institutional change, and as structures of resistance to prevailing economical and political conditions. Focusing on Do-It-Yourself practices and Hakim Bey’s Temporary Autonomous Zone, curator Hou Hanru has discussed alternative art spaces by pointing out that “resistance needs new forms of actions and organizations and art events, which means more initiations or collectives that are consisting of artists and also other cultural producers, researchers within a transdisciplinary, trans-cultural way.”1 Several artistrun spaces and collectives from Asia and other countries were invited to contribute to the 2002 Gwangju Biennale, which sought to create new networks of relations between artistrun spaces while recognizing their particular role in the urban cultural landscape: “…these organizations are extremely diverse, responding to the specific cultural, economic and political conditions of their own localities and identifying the very need to be different.”2 Several Turkish artist-run spaces and collectives aim to develop different practices and collaborations with urban, institutional, and socio cultural impact. Owned by artist Selda Asal since 1999, Apartman Projesi3 was the first artist-run space in Istanbul to support young artists and curators. This street-level twentyfour- square-meter space hosts exhibitions, projects and workshops. With its three large windows, the space aims to communicate with the neighborhood’s habitants. Apartman Projesi is often criticized for contributing to Tünel–Galata’s recent gentrification, which took firm hold of the neighborhood in 2005, as a result of marketing efforts that were targeted at Istanbul’s inner-city. Apartman Projesi is not the sole culprit. As this formerly rundown neighborhood has been subjected to a decade of gentrification, artists who had studios or spaces in Tünel–Galata have been criticized for bringing attention to the district and, as such, facilitating its incorporation into the cultural capital. In this, Istanbul is no different from New York or Berlin. Founded in 1997 by Özge Açıkkol, Seçil Yersel, Güne¸s Sava¸s, the artists’ collective Oda Projesi has been working with its Galata district neighbors—many of whom moved to İstanbul from various parts of Anatolia in the late 1980s.4 Oda Projesi is a mediator. The collective creates situations where encounters can take place,where relations can develop between the neighborhood’s inhabitants and the collective’s other guests—artists, groups, and professionals from different backgrounds. Oda Projesi’s platform is everyday life experiences. It responded to Galata’s reconfiguration by working on projects that endeavored to increase public awareness and foster local critique of the gentrification that is reshaping Istanbul’s center. Oda Projesi also established a locally broadcast nomad radio project, which brings together neighbors, artists, and social scientists. The project opened up an alternative space where people who share the same urban environment can discuss their different urban practices. It also sought to develop local critics and spread public awareness of Istanbul’s new urban re-development initiatives, whose ultimate aims are the imposition of a state- and EUsanctioned security policy and the reproduction of an artificial culture of urban consumption. Other collectives have adopted a more traditional institutional structure from the start. Such is the case with Galata Perform, a video and performance collective run by Deniz Aygün and several other artists. Established to foster international relations and local exchange, Galata Perform’s well-established, long-term program welcomes international artists and includes several performance and art events. PIST, an interdisciplinary project space run by artists Didem Özbek, Osman Bozkurt and curator/critic Fatos Üstek, chose to move to another area of the city, deliberately abandoning what has become Istanbul’s main art center. They aim to run their space as an exhibition, production, and meeting place. They are also developing publication projects. Between October 2006 and January 2007, PIST will host the e-Flux Video Rental project created by Anton Vidokle and Julieta Aranda—a free, public video rental store.6 Working at the intersection of its local and international Networks to seek out, develop, and present various projects in a neighborhood that (for now, at least) safeguards art from its commercialization, PIST will continue to collaborate with other projects in Istanbul and around the world. Run by artist Banu Cenneto¤lu, BAS collects and produces artists’ books and printed matter.7 While BAS’ growing international artists' boks collection allows it to increase awareness of this art form and act as a resource for local artists, the center’s aim is to generate a new platform for Turkish artists to explore printed matter as an alternative space. BAS’ s first Project Bent, a collaboration with Philippine Hoegen, will see the production of a series of artists’ books from Turkey. As with Oda Projesi, the artists’ collective Altı Aylık suddenly lost its space.8 It continues to work in temporary empty spaces and on the streets. Altı Aylık was launched last February as a platform for the mediation of contemporary art, and for communication between artists and a broader public interested in contemporary art. During its short-lived occupancy, Altı Aylık hosted international and local projects. Just before vacating its space, the collective organized a meeting to which all İstanbul artist-run spaces and collectives were invited. This gathering aimed to initiate a discussion of the sustainability of art initiatives and alternative art spaces in the context of oppressive and suffocating official politics. Several follow-up meetings will be held in the next months in collaboration with PIST to discuss the economic and political challenges faced by artist-run spaces. NOMAD was founded in 2002 as an independent group of designers, engineers, architects, artists, curators, and writers.9 It aims to support the production of digital art and experimentation with electronic and digital media. NOMAD works predominantly through collaborations with art institutions and universities. Basak Senova, the project’s curator, insists that this structure also provides an alternative to institutionalism, the state, and privatization, and a model for survival through networking. NOMAD established strong connections with collectives from Israel and Eastern Europe. It also introduced several young Turkish digital and sound artists. In addition, NOMAD produces ctrl-alt-del, a biennial independent digital and sound art event that takes place in various urban spaces.10

Gentrification robbed Oda Projesi of its space. Altı Aylık was also made homeless last month. Istanbul’s collectives face important challenges. How will they run sustainable spaces and projects? How will they find a way to collaborate with local municipalities, the European Cultural Foundation, or other foreign funders while disenabling urban, institutional or cultural normalization? How can independent projects effectively operate within global networks without contributing to event culture? Since artist-run spaces create their own flexible and independent positions, they could expand in several directions. They now need to measure sustainability against normalization and institutionalization, without losing sight of the impact of their choices on art practices.

NOTES
1. Hou Hanru, “Initiatives, Alternatives: Notes in a Temporary and Raw State” in How Latitudes Become
Forms, Minneapolis:Walker Art Center, 36-39. Hou Hanru is also the curator of the upcoming Istanbul
Biennial,which will be presented in 2007.
2. Idem.
3. http://www.kuzudesign.com/glassights, http://www.seldaasal.com/
4. www.odaprojesi.com
5. www.pist.org.tr,www.pist-org.blogspot.com
6. EVR started as a free video rental store in a small storefront on the Lower East Side in New York in 2004.
Since then it has traveled to Frankfurt, Berlin, Amsterdam, Miami, Seoul, and many other locations.
Selected in collaboration with a large group of international curators, EVR’s collection includes over 550
art films and video works, and is available for home viewing free of charge. This inventory is constantly
expanded to include new selections made by local curators invited jointly with hosting institutions.
7. http://www.b-a-s.info/Page7.html
8. Altı Aylık is run by three young women—Sylvia Kouvalis, Kristina Kramer and Oyku Ozsoy. Significantly,
most of Istanbul’s collectives are run by women. For more info: http://www.altiaylik.blogspot.com
9. http://nomad-tv.net
10. http://www.project-ctrl-alt-del.com

Pelin Tan
This arcticle was published in ArtPapers (Atlanta), 2006 Summer.
Editor: Sylvia Fortin

Also see in:
"Self-Initiated Collectivity: Artist-Run Spaces, artists' Collectives in Istanbul" (Sanatçı Kolektifleri, İnisiyatifler ve Sanatçılar Yönetimindeki Mekanlar), User's Manual, Contemporary Art in Turkey, 1986-2006,art-ist /revolver, ISBN:978-86588-392-6

Border Urbanism

2008-03-04T01:56:00.000-08:00

MONU – magazine on urbanism has released its 8th issue –
Border Urbanism.

SlaveCity - Interview with Joep van Lishout
Potential Nation States by STAR
Global Islands in North Korea by Simone Cartier and Katrin Gimmel
Operation Desert by Peter Mörtenböck and Helge Mooshammer
Kaliningrad by Ines Lüder, Dominique Hurth and Ciarán Walsh
Segregated Istanbul by Pelin Tan
Crisscrossing Lives by Horng-Chang Hsieh and Vittaya Ruangrit
A Fictional Dialogue between two Curators by Umi
Cross - Border Suburbias by Teddy Cruz
Reciprocal Developments by Arjan Harbers and Kristin Jensen
Tijuana - Vernacular by Federico Diaz de Leon Orraca
Border Models by Annemarie Strihan
Bohemian Cheapness - Interview with Jaroslav Kubera
Sin City by Daan Roggeveen
On a Trip Down Memory Lane by Lukas Feireiss
Windsor: The American Sector by Justin A. Langlois
Westberlin - My Cold War Heroine by Vesta Nele Zareh

SANAA - Zollverein Binası

2008-01-07T02:53:00.000-08:00

Zollverein İşletme ve Tasarım Okulu
SANAA Mimarlık
kazuyo sejima + ryue nishizawa

Performative Mekan Olanakları

“Temsil’in (representation) sadece tek, biricik bir merkezi ve uzaklaşan persfektifi vardir; ve sonuç hatalı bir derinliktir. Temsil herşeye aracılık etmekte fakat hiçbirşeyi hareket ettirmez, akışkanlık kazandırmaz.”
G.Deleuze (Difference and Repetition)

Deneyim “mekansallık” yaratabilirmi? Mekanı nasıl “temsil”sel işlevinden arındırıp “deneyimselliğin” radikal mekanına dönüştürebiliriz?
Binalar, her ne kadar altyapı ve ihtiyaçlar çerçevesinde işlevsel olma özelliği taşısalar da; biz tasarımın yaratıcı potansiyeli ile birey ve mekan arasındaki ilişkiye dair sonsuz olasılıklar ararız. Bu olasılıkların, temsilsel bir araçsallaştırmadan kaçınabilmelerinin ve doğrudan saf deneyime sunulmasının mümkün olup olmadığı sorusu birçok binayı incelerken ele alınabilir. Tasarım analizini “birey” merkezli değil tamamen “ilişkisellik” ve “deneyim” e dayanan bir persfektiften de ele alabiliriz. Bu durumda “birey” merkezi bir rolde değildir; ayrıca binanın temsili karakteri de mekan deneyimini yönlendirmez. SANAA mimarlık pratiğinin birçok ürünlerini incelediğimizde; tasarım kararları ile “temsil” in eridiğini ve mekan deneyiminin birey odaklı olmaktan sıyrılıp; kollektif ve ilişkisel bir deneyim olasılıklarının sunulduğu bir pratiğe dönüştüğünü öne sürebiliriz. Bu noktada fiziksel mekan kendini “brütalist” bir önerme ile ortaya koysa da; önermelerinde brütalism modern bireyi merkeze alan bir tartışmayı temel almamaktadır.

SANAA mimarlık pratiği Japon geleneğinden beslendiklerini ve Batı dışı bir coğrafya inşa pratiğini temel uygulamalarında kullandıklarını her fırsatta belirtirler. Işlevin sadece binanın yaratılmasında etken olması yerine, binanın işlev yaratmasının gerektiğini savunan Sejima ve Nizhiama; işlevden çıkabilecek “özgürlük” olanaklarını vurgularlar. 21.Yüzyıl Kanazawa Çağdaş Sanat Müzesi (2004, Kanazawa-Japonya), Toleda Sanat Müzesi “Cam Pavyon” (2006, Ohio - USA), Zollverein Tasarım ve İşletme Okulu (2006, Essen-Almanya) ve New Museum Çağdaş Sanat Müzesi (NY –ABD) gibi yapıları ile son yıllarda; mekanda cam ve duvarların “geçirgenlik” (transparency, saydam) arayışı ile binanın işlevi deneyimsel merkezli olarak dağıtılmasını Uzak-Doğu inşa geleneğini de elden bırakmayarak sürdüren SANAA mimarlık; bağımsız ofisleri de bulunan iki mimar Kazuya Sejima ve Ryue Nishizawa tarafından 1995‘de kuruldu. Sejima, Japonya Kadın Üniversitesinde mimarlık eğitimi aldı ve eğitimi sonrası Toyo Ito’nın yanında çalıştı; 1987’de ise kendi ofisini kurdu. Nishizawa, Yokohomo Ulusal Üniversitesinde eğitimini aldı ve 1997’den bu yana bağımsız çalışmakta. İkili ortak ofisi olan SANAA ile uluslararası pratiklerini sürdürmekteler.

SANAA, OMA ile birlikte davet edildikleri Almanya’nın Ruhr bölgesinde yer alan eski kömür maden ocağı ve yıkama alanı olan ve, orjinal mimarlarının Shupp ve Kremmer’in olduğu Zeche Zollverein’da, Avrupa’daki ilk gerçekleştirilmiş projeleri olan Zollverein Tasarım ve İşletme Okulunu inşa ettiler. Kömür damarının tükenmesi ile 1986’da kapatılan tüm Zollverein alanı 31 Ağustos 2002’de UNESCO tarafından kültür mirası alanı ilan edildi. Kuzey Esse – Ruhr bölgesinde yer alan bu kömür madeni alanı birçok endüstriyel binadan oluşmakta ve 35.000 metre karelik bir alanı kaplamakta. “Indusrielkultur – Industrial Heritage Trail” adlı birçok Alman kentini kaplayan proje dahilinde kültür merkezlerine dönüştürülen bu endüstriyel alan klasik anlamda, kültür endüstrisi ile işlevini yitirmiş endüstriyel yapıların yeniden işlerlik kazandırılması ve kullanılmasını amaçlamakta. Zeche Zollverein’da birçok tiyatro, opera, konser, performans sanatları, yüzme havuzu, café ve restorant gibi kültür mekanı ve etkinlikleri yer almakta.

Binaya geri dönersek; SANAA’nın Zollverein Binası 5000 metre kare, 34 metre yükseklikte ve 35 metre uzunluktaki bina, 4 kat ve 2 kat binanın oluşmakta. Binanın değişik boyutlarda 150 penceresi bulunmakta; iç mekan ile dış mekan arasında çoklu ilişkili persfektif katmanları bireyin etkinlikleri ile çoğalmakta. Binanın katlarında çok az kolon kullanılmış, iç mekan brut beton şeklinde bırakılmış, cam ile oluşturulmuş bir konferans odası ve asansör binanın ilk katında yer almakta. Bina tüm Zollverein alanın güney doğusunda Essen kentinin sınırları dışında yer alan klasik bahçeli küçük Alman evlerinin yer aldığı mahallelerin başladığı sınırda yer almakta. Dışardan ve uzaktan bakıldığında; bina dikdörtgen, birçok büyüklükte bol delikleri bulunan beyaz bir kutuya benzemekte. Binanın endüstriyel binalar ile küçük bahçeli evlerin bulunduğu mahalleler arasında yabancı bir eleman gibi yer alması; biçiminin görünür etkisini arttırmakta. Biçimin, genel tüm alanın planlaması içinde çevresi ile “empati” kurmamış olması şöyle değerlendirilebilir: yerel devlet ideolojisi ile birlikte endüstriyel bina ve alanların kültür endüstrisi ile yeniden etkin hale getirilmesi/dönüştürülmesi retoriğini kırmakta, yani bu retorikte yapının katılım şekli zıt bir diyalektikde yer almakta. Ayrıca yapı; romantik Alman “heimat” peyzajinı güçlü bir şekilde bize hissettiren Essen’in kırsal bölgesinin sürekliliğini sekteye uğratmakta. Zollverein Tasarım ve İşletme Okulu, bol pencere ve cam malzemenin kullanımı ve duvarların inceltilmesi ile görüntüsel geçirgenliği arttırmakta. Özellikle, bireylerin iç mekandan pencere ve cam aracılığı ile kurdukları saydam ilişki; işlevel araçsallaştırmadan uzaklaşmakta, dışarıdaki tüm peysaj ve endüstriyel yapılar ile zihinsel ve de etkinlik düzeyinde farklı mekansal ilişkiler oluşturma potansiyelini sağlamakta. Tarihsel olarak süreklilik gösteren Alman ekonomisi ve endüstriyel tarihe dayalı yerel devlet retoriği sekteye uğratılmış, kırılmıştır. Doğal – fiziksel peysaj ve diğer Zollverein endüstri binalarını ise, birey mekanı deneyimlerken yeniden tanımlamakta. Işlev mekanı yeniden tanımlama özgürlüğüne olanak vermekte.

Modern endüstriyel mirasın hakim olduğu, endüstriyel somut (maddi, material) emeğin gayrimaddi (immaterial) emeğe yani kültür endüstrisine dönüşümünün, kapitalist sermayeye eklemlenmesinin mekansal yenileme ile somutlaştığı bu tür geniş çaplı alan/projede (şimdiler de birçok diğer ülkelerdeki benzer örneklerde olduğu gibi) yer alan Zollverein SANAA binası; beton kullanımı ile hem malzeme hem de biçimsel olarak brütal bir yapıdır. Peki bu Modern Batı endüstri tarihi içinde sanki hem biçimsel ve hem fonsiyonel olarak, süreklilik zincirinin bir parçası gibi davranan fakat yazının başında belirttiğim gibi aslında hiç “empati” kurmayan ve batı-dışı bir modernizm geleneğine referans veren bu yapının jesti nasıl tanımlanabilir? Betonart’ın geçen seneki sayılarında yer alan Brütalizm dosyasında Günkut Akın’ın , Le Corbusier ile Alison/Peter Smithson arasındaki brütalizm farkını modern ideoloji ve tarihsel pozisyonlar ile tartışıp sorunlaştırdığı “İki Brütalizm” adlı makalesi SANAA’nın binasını değerlendirmede zengin okumalar ve sorulacak sorulara taban oluşturuyor. Akın yazısında ele aldığı ana nokta brütalizmin ham malzeme kullanımı hem de jesti ile tarihsel özne arasındaki ilişki ve farklardır. Anıtsal bir yapı amaçlayan ve diğer yapılarına göre daha az cam yüzey fakat daha çok beton kullanan, binanın genel strüktüründe “stil”den pencerelerin hakimiyeti dışında kaçınan SANAA mimarlarının bu binası brütalizm tartışmasının neresine eklemlenebilir? Akın yazısında Smithson ve Le Corbusier arasındaki brutalism ayrımını şöyle belirtir: “Smithson'ların brütalizmi ürünlerinde değil, davranışlarında açığa çıkıyordu. Kendilerince modern saymadıkları değerlere saldırma ve tahrip etme anlamına geliyordu. Le Corbusier'de ise ürünlerin kendisi "kaba"dır, "brüt"tür, bu kabalık büyük ölçüde malzemenin "brüt beton" oluşundan gelir. ” SANAA’da Biçim arayışı ile işlev arasındaki ilişki karşılıklıdır (birbirinden doğmaktadır), temsil ise deneyimselliğin hizmete girmiştir.

SANAA - Zollverein yapısının her iki “brütal” jest dışında yer aldığı fakat modernizm sularında Le Corbusier’e yakın yüzdüğünü söyleyebiliriz. Anıtsal bir yapı inşa etmeye çalıştıklarını ve Zeche Zollverein’in ana girişinde sınırları biten yerel konut peysajının sürekliğini kırmaya çalıştıklarını belirten Sejima ve Nishizawa; binadaki bezemesiz stilleri “duvar” ı tanımlayışları / bakışları ile Avrupa modernizm geleneğinden ayrılır. Önceden belirttiğim “transparan/saydam” mekan anlayışı sadece fiziksel anlamda değil kavramsal olarak SANAA’nın “duvar”’ı tanımlayışlarında ortaya çıkar. Japon geleneğini takip ettiklerini her fırsatta söyleyen ve saf anlamda “duvar” ı dinamik bir ilişkinin dışavurumu olarak belirtirler. “Transparan, geçişken, saydam” tanımlamaları Nishizawa”nın belirttiği gibi farklı bir mekana işaret eden, mekan ilişkileri arasınra farklılık yaratan tanımlamalardır. Anıtsallık ise; birçok yapılarında olduğu gibi “temsil”i yüceleştirmemekte ve özne merkezli olarak kurulmamakta; tersine modern gelenek ile sürekliği kırabilecek bir işlevel antısallık; temsilin yitip gittiği bir anıtsallıktır.

Pürüzsüz Mekan
İlk baştaki performative mekan olanaklarını araştırabilecek sorulara geri dönelim; deneyim “mekansallık” yaratabilirmi? mekanı nasıl “temsil”sel işlevindan arındırıp “deneyimselliğin” radikal mekanına dönüştürebiliriz? Örneklem olarak SANAA Zollverein yapısı biçimsel anlamda pürüzsüz fakat aynı zamanda deneyim ve ilişkisellik üzerinden mekansallaşmalara olanak vermekte. Bu anlamda mekan “temsil”’ ile araçsallaşmaktan kaçınmakta, saf, pürüzsüz (smooth) bir mekan deneyimi yaratmakta. Fransız besteci P.Boulez ’den etkilenerek pürüzlü mekan (stritaded) in tersi olarak pürüzsüz (smooth) mekan ile Thousand Plataeus’da mekan anlayışlarını ortaya koyan Deleuze/Guattari için pürüzsüz mekan lineer bir yapısı olmayan, geçici oluşan, yönsüz ve dolayısı ile zaman ile çoklu ilişki kurandır. “Temsil”i oluşturan algı ve deneyim ilişkisinin kontrolünü içeren temsil estetiği bu noktada yitip gider ve mekan deneyimselliği bu noktada ortaya çıkar. SANAA mimarlık pratiğini gelecek yıllarda izlemeye devam etmek: zaman aralıklarının reddi, çevresel peysajın sürekliliğinin kırılması fakat bu kırılma ile bu peysajda katılımcı olma ve “temsil”in yitip gittiği radikal mekan deneyimini gözlemlemektir.

yazı&fotoğrafler, Pelin Tan
(Betonart, 2007 Yaz sayısında yayınlanmıştır)

Kaynaklar
Deleuze /Guattari, “A thousand plateaus – capitalism and schizophrenia”, Athlone Contemporary European Thinkers, trans..B.Massumi, London,1999

SANAA ile Pelin Tan, Kanazawa Müzesi Üzerine Söyleşi
25.Aralık.2005, www.arkitera.com/news.php?action=displayNewsItem&ID=6401

Justin Mcguirk ile Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa, SANAA, speak with one mind. www.icon-magazine.co.uk/issues/044/sanaa.htm

www.domusweb.it/domus2k6/source/contents/item.cfm?type=FTR&ID=59356
A perforated cube, by Joseph Grima, Domus 895 September 2006

Zollverein Tasarım ve İşletme Okulu için: www.zollverein-school.de/website/about_us/general/geb_ude_17/en/en_geb_ude_univer_1.php

SANAA ve Augistin Perez Rubio arasında Söyleşi

Akın, G. “İki Brütalism” Betonart sayı:2006

Yaz Sıcağında Yayın / Publications under Hot Summer

2007-09-10T01:50:00.000-07:00

This summer was hot here in Istanbul.

"Zollverein Tasarım ve İşletme Okulu, Mimar: SANAA
Performative Mekan Olanakları" (Zollverein Design and Management School, Architects SANAA, Performative Space Possibilities), Betonart, Summer, 2007,Istanbul, ISSN: 1304-4931

A text that I try to analyze SANAA s Zollverein building; by discussing the relation between "representation" and architecture; how it is possible to get rid of the representative power of a building but open it to radical experience of space?

"I will Participate.it is a promise" (Katılacağıma söz veriyorum), text for BikvanderPol' work Istanbul 59 Locations,

A text that I try to discuss the possibility of paritcipation as a local resistance in neo-liberal invaded urban space.

"Speculative Social Fantasies: Ahmet Öğüt's Uses of Suprise and Misunderstanding", Artpapers, July/August 2007, Atlanta, ISSN 1524-9581

"Spatiality, Resistance and the Production of Locality"(Mekan, Direnme ve Yerelliğe Dair), text for 10.Int.Istanbul Biennial Catalog, 2007, September, Istanbul

"Power as Architecture and Freewill of Masses", conversation of with Shumon Bashar,text for 10.Int.Istanbul Biennial Catalog, 2007, September, Istanbul

"The Possibilities of Critical Participation, Intervention in Global Cities:
Two Buildings and Two Fates AKM and “Palast der Republic”; conversation with Jesco Fezer,text for 10.Int.Istanbul Biennial Catalog, 2007, September, Istanbul

"Self-Initiated Collectivity: Artist-Run Spaces, artists' Collectives in Istanbul" (Sanatçı Kolektifleri, İnisiyatifler ve Sanatçılar Yönetimindeki Mekanlar), User's Manual, Contemporary Art in Turkey, 1986-2006,art-ist /revolver, ISBN:978-86588-392-6

"Communities in Urban Frontiers", Sarari.net, Frontiers, www.sarai.net

The war of Terror / The crime of Sociology

2007-08-21T06:37:00.000-07:00

Berlin-Humboldt universitesinden sosyolog Dr.Andrej Holm ve arkadaslari; gentrification arastirmalari yuzunden helikopter ile yerlerinden alinarak Alman Hukumeti tarafindan tutuklandilar. Suc delili olarak sunulan akademik arastirmalar "terorist" hareketler olarak tanimlandi.
Dr.Andrej Holm ve arkadaslarina destek vermek; ayrica gelecekte akademilerde radikal sosyal bilimler arastirmalarinin ve bilgi uretiminin sinirlanmasini engellemek icin lutfen imzaya katilin.

----------------------------------------------

Dr.Andrej Holm who is an urban sociologist from Humblodt university works on gentrification studies; has been arrested by the German Government.

"On 31st July 2007 the flats and workplaces of Dr. Andrej Holm and Dr. Matthias B., as well as of two other persons, were searched by the police. Dr. Andrej Holm was arrested, flown by helicopter to the German Federal Court in Karlsruhe and brought before the custodial judge. Since then he has been held in pretrial confinement in a Berlin jail. All four people have been charged with "membership in a terrorist association according to § 129a StGB" (German Penal Code, section 7 on 'Crimes against Public Order'). They are alleged to be members of a so-called 'militante gruppe' (mg)."

We are signing and gathering open letter and petition for the sociologists Dr.Andrej Holm and his friends; and to phttp://www.blogger.com/img/gl.link.gifrotect the radical knowledge production of social sciences.

Here are the sites:
http://www.freeandrej.net.ms (organized by humbodt),
http://einstellung. so36.net/ en /openletter (organize by manuel albers, neil brenner and margit mayer)

Guantánamo in Germany

In the name of the war on terror, our colleagues are being persecuted -
for the crime of sociology

Richard Sennett and Saskia Sassen
Tuesday August 21, 2007
The Guardian

'Terrorism" has two faces. There are real threats and real terrorists,
and then again there is a realm of nameless fears, vague forebodings and
irrational responses. The German federal police seem to have succumbed
to the latter: on July 31 they raided the flats and workplaces of Dr
Andrej Holm and Dr Matthias B, as well as of two other people, all of
them engaged in that most suspicious pursuit - committing sociology.

Dr Holm was arrested and flown to the German federal court in Karlsruhe;
he has since been put in (pre-trial) solitary confinement in a Berlin
jail. Of course the police may have solid, rational knowledge they are
withholding, but their public statements belong to the realm of farce.
Dr B is alleged to have used, in his academic publications, "phrases and
key words" also used by a militant group, among them "inequality" and
"gentrification". The police found it suspicious that meetings occurred
with German activists in which the sociologists did not bring their
mobile phones; the police deemed this a sign of "conspiratorial behaviour".

Thirty years ago Germany had a terrible time with indisputably violent
militant groups, and that leaden memory hangs over the police. And it
may well be that "gentrification" is a truly terrifying word. But this
police action in a liberal democracy seems to fall more into Guantánamo
mode than genuine counter-espionage.

Consider the hapless Dr B a little further. He's not actually accused of
writing anything inflammatory, but seen rather to be intellectually
capable of "authoring the sophisticated texts" a militant group might
require; further, our scholar, "as employee in a research institute has
access to libraries which he can use inconspicuously in order to do the
research necessary to the drafting of texts" of militant groups, though
he hasn't writtten any. The one solid fact the cops have on Dr Holm is
that he was at the scene of the "resistance mounted by the extreme
leftwing scene against the World Economic Summit of 2007 in
Heiligendamm", perhaps mistakenly believing he is studying this scene
rather than stage-managing it.

These are not reasons for Brits, any more than Americans, to cluck in
righteous disapproval; in the long, sad history of the IRA, reality and
fantasy entwined in an ever tighter cord. But, apart from hoping that
our colleague Dr Holm will be freed if only he promises to carry his
mobile phone at all times, we are struck by the grey zones of fragile
civil liberties and confused state power that this case reveals.

The liberal state is changing. In the 60s, Germany had the most
enlightened rules for refugees and asylum seekers in Europe; the US
passed the most sensible laws on immigration in its history; France
granted automatic citizenship to all those born on its territory,
including all Muslims. Today all these countries have, in the name of
the war on terror, revised their rules - the state of emergency
prevails. The laws meant for real threats are invoked to counter
shapeless fear; in place of real police work, the authorities want to
put a name - any name - to what they should dread. States of emergency
are dangerous to the legitimacy of states. In cases conducted like this
one, a government stands to lose its authority and so its ability to
root out actual terrorists.

If our colleagues are indeed dangerous sociologists, they should be
prosecuted rationally. But, as in Guantánamo, persecution seems to have
taken the place of prosecution.

· Richard Sennett is a sociologist at the London School of Economics;
Saskia Sassen is a sociologist at Columbia University

r.sennett@lse.ac.uk

http://education.guardian.co.uk/higher/worldwide/story/0,,2153121,00.html

----------------------------------------

muhtelif, 2007

2007-07-15T05:59:00.000-07:00

muhtelif 2
Guncel sanat yayini Contemporary art publication Istanbul
2007 Sayi 2 Number 2 Ücretsizdir Free

Retroakt Retroact Igor Zabel
Diyalog Dialogue

Şimdi Now
Hrant Dink
Ruh halimin guvercin tedirginligi
A pigeon-like unease of spirit

Diskur Discourse Natasa Petresin
Tarihi kim yazmali? Who shall write down the history?

Gunluk Diary Ahmet Ogut
Allahim lutfen beni cok unlu bir sanatci yap!
Please God make me a famous artist!

Diskur Discourse Adnan Yildiz
Deeparture Deeparture

Gramer Grammer Ovul Durmusoglu
Institution and Crisis: Rooseum Kurum ve Kriz: Rooseum

Tunel Tunnel Jacques Ranciere
Siyasi Ozne Olarak Sanatcilar ve Kultur Ureticileri, Neo-
Liberal Kuressellesme Doneminde Muhaliflik, Mudahale, Katilimcilik, Ozgurlesme
Artists and Cultural Producers as Political Subjects, Opposition, Intervention, Participation, Emancipation in Times of Neo-Liberal Globalisation

Gramer Grammer Pelin Tan / Anselm Franke
Jest Üzerine On Gesture

Havuz Pool Servet Kocyigit
Brroomm

Editorler Editors Ahmet Ogut, Pelin Tan, Adnan Yildiz Ceviriler Translations Muhtelif, Şevin Yildiz, Oyku Ozsoy, Ozlem Unsal Ingilizce Redaksiyon English Proof Editors Ashkan Sepahvand Turkçe Redaksiyon Turkish Proof Editor Beril Sonmez Tasarim Design Ali Cindoruk Sayfa Tasarim Uygulama Layout Design Implementation Bora Ozkuş Kapak İllustrasyonu Cover illustration Ahmet Oğut

Spatial products, practices and politics in the Middle East

2007-05-30T15:53:00.000-07:00

With/Without:
Spatial products, practices and politics in the Middle East

Book details:
Editors: Shumon Basar, Antonia Carver, Markus Miessen
Managing editor: Antonia Carver
Design: Jana Allerding, 9714
Format: 15×22 cm, 265 pages
Publisher: Bidoun/Moutamarat
Price: $25 / Dhs90
ISBN: 978-9948-03-453-7

Called With/Without, the book contains a collection of critical essays discussing subjects ranging from the redevelopment of Martyr’s Square in Beirut; the residential “satellite cities” surrounding Cairo; gated communities in Istanbul; and the creation of a new Iraqi flag in the wake of the second Gulf War.

Featuring: Mauricio Guillen, Yto Barrada & Simona Schneider, Brian Ackley, Issandr El Amrani, Pelin Tan, Richard Allenby-Pratt & Celia Peterson, Kevin Mitchell, Hugh Macleod, Deena Chalabi, Dr Saad Bashir Eskander, Rem Koolhaas, Kai Friese, Ursula Lindsey, Senan Abdelqader, Clare Davies, Stephan Trüby, Markus Miessen, Shumon Basar, Erandi de Silva, Antonia Carver, L.E.FT, Nader Vossoughian, Keller Easterling, Lara Almarcegui, Philipp Misselwitz, Susanne Schuricht, Armin Linke, George Katodrytis, Fawwaz Traboulsi

Published by Bidoun and Moutamarat
(www.bidoun.com) and Moutamarat (www.moutamarat.com)

www.dezeen.com/2007/05/30/withwithout-launched-at-idf/#more-2814
www.studiomiessen.com/with_without.shtml

Art and Urban Practices. New City-Territories

2007-05-17T09:50:00.000-07:00

Art and Urban Practices.
New City-Territories

in collaboration with: IUAV and Venice Biennial

12th / 13th JUNE 2007 VENICE

The cultural agency aMAZElab proposes an international seminar and exhibition as cultural practices, aimed at students and artists, along with a study day/conference on the theme of Mediterranean Atlas. Art and Urban Practices. New city-territories.
Artists, architects and theorists describe contemporary living and the transformations of seven Mediterranean cities: Istanbul, Beirut, Nicosia, Tel Aviv, Alexandria and Barcelona and Venice. An experimental and multi-disciplinary debate of these six “case study” cities, on contemporary perceptions of the city, as well as on the theme of new territories. Migratory flows of people, cultures and economies. The writing on the walls of contemporary city-territories, open maps with multiple meanings between their emotional, geographical, historical and social layers.
Participants:Istanbul (xurban_collective), Beirut (Tony Chakar), Nicosia (Haris Epaminoda), Alexandria (Gudran Collective), Tel Aviv (Ofri Cnaani) and Barcelona (Pep Dardanya), Vasif Kortun (Director of Platform Garanti Cultural Centre and of Turkish Pavilion, Marti Peran (Visual Arts professor, University of Barcelona), Paolo Fabbri (Professor of Semiotic Studies at the IUAV, Venice), Yannis Papadakis (Social Anthropologist, Associate Professor, University of Cyprus), Sigal Barnir & Yael Moria (Professors Bezalel Academy of Art and Design, Jerusalem), Nadim Karam (Professor, Architect founder of Atelier Hapsitus, Beirut), Peter Lang (Professor at Texas A&M University, Department of Architecture); Heba Habuelfadl, (Associated Professor, Faculty of Fine Art, Department of Architecture, Alexandria University, PierLuigi Sacco (Head of DADI, IUAV Venice), Achilleas Kentonis (Director of Artos Foundation, Nicosia), Pelin Tan (art critic, Berlin/Istanbul).

At DADI / IUAV, ex Convento delle Terese, Dorsoduro 2206, Venezia

With the support of: Anna Lindh Foundation, Alexandria; European Cultural Foundation, Amsterdam

Info: www.amaze.it

Translocal Practices project - Kunsthalle Zürich

2007-05-12T07:27:00.000-07:00

Translocal Practices. Hochkarätig besetzter, internationaler Dialog und
Workshop von KünstlerInnen, UrbanistInnen und TheoretikerInnen in Zürich.
in der Kunsthalle Zürich und am Institut für Kunst und Medien, HGKZ
www.translocal-practices.net
4. - 5. Juni 07

Eine Vielzahl aktueller gesellschaftlicher, kultureller und politischer Prozesse findet in translokalen Räumen statt. Künstlerische Handlungsweisen mit und in diesen Räumen stehen im Zentrum des Projekts„Translocal Practices". Wie verhandeln KünstlerInnen in ihrer Praxis temporäre Räume, Zirkulationsströme, Grenzen, Migrationen, kulturelle und geographische Übersetzungen? Welche Formen der Sichtbarmachung und

Repräsentation werden in solchen Projekten entwickelt?

Im Rahmen eines Dialogs in der Kunsthalle Zürich und eines ebenfalls öffentlichen Workshops an der HGKZ wird eine erste Zwischenbilanz über diese künstlerischen Raumpraktiken gezogen und werden neue Impulse für die weitere Auseinandersetzung erarbeitet.

Dialog und Workshop in Englisch, Eintritt frei
Für den Workshop ist eine Anmeldung erforderlich:
contact@translocal-practices.net

Dialog:
Kunsthalle Zürich
Mo. 4.06.2007, 20:00

aVoid. Antagonistic Fields in the Translocal Space.

Azra Aksamija im Gespräch mit Ute Meta Bauer

Workshop
Hochschule für Kunst und Gestaltung Zürich
Limmatstrasse 47 / 8005 Zürich
Di. 05.06.2007, ganztags 9h30-18h30

Impulsreferate:

The Maghreb Connection
Ursula Biemann im Gespräch mit Carles Guerra

Undecidability: observations on architecture and extraterritoriality
John Palmesino im Gespräch mit Srdjan Jovanovic Weiss

Conflictuous Localities
Karl-Heinz Klopf im Gespräch mit Pelin Tan

Scenarios of New Old Europe
Stefan Kaegi/Rimini Protokoll im Gespräch mit Jochen Becker/metroZones

Kontakt:
web: http://www.translocal-practices.net
Email: contact@translocal-practices.net
Telefon: Institut für Kunst und Medien, HGK Zürich
Sekretariat: Manuela Schlumpf, 043-4466101

Gestures in the Politics of Design, Stuttgardt

2007-04-27T10:31:00.001-07:00

Politik der Institution / Institutional Politics
www.kuenstlerhaus.de

14.May.2007, 7pm

Gestures in the Politics of Design
Pelin Tan / Shumon Basar

Pelin Tan
"Spaces and Hospitality"
"Hospitality" is a very tricky concept; both sides has to meet openly, forgetting the biased distance. Is Derrida right in saying that "An act of hospitality can only be poetic" (?). "Hospitality is "the manner in which we relate to ourselves and to others"; so how it is possible to overcome the meaning of distance between manners that create biased situations in spaces? What is the role of the design of space? How are we positioned in spaces? How is possible to create participatory ways to deal with public within a unique search of Hospitality by using design politics? The discussion will go through few examples of curatorial projects in architecture and institutional based examples.

Shumon Basar
Amnesia, Adventure and the Modern Gallery Setting

The touring exhibition, 'Can Buildings Curate', focused discursively on the status of the modern gallery setting as a contested piece of cultural anatomy. By looking back on the 'Utopian' history of galleries in the 20th century (which goes hand in hand with the history of the ideological exhibition) this research show attempted to understand how and why we arrived at where we are now: surrounded by globalised, amnesiac whiteness. This talk will develop some of the key notions of the exhibition, such as the love/hate triangle between artists, curators and architects, and speculate on whether the modern gallery will find itself in further spasms of evolutionary change or accept the reality of an historical endgame.

14. Mai 2007, 19 Uhr: Diskussion mit Shumon Basar (London) und Pelin
Tan (Istanbul/Berlin)

Pelin Tan: Räume and Gastfreundschaft
Pelin Tan lehrt an der Technischen Universität Istanbul und ist
Mitherausgeberin der Zeitschrift Muhtelif. Ihr Beitrag wird eine
Reihe von kuratorischen Projekten im Architektur- und
Kunstzusammenhang vorstellen und im Hinblick auf Derridas Konzept der
"Gastfreundschaft" diskutieren.

Shumon Basar: Amnesie, Abenteuer und die Einrichtung des modernen
Ausstellungsraumes
Shumon Basar ist Mitgründer des Kuratorenkollektivs Newbetter und der
Zeitschrift sexymachinery. Seit 2001ist er Herausgeber der
Zeitschrift Tank und lehrt an der Architectural Association und dem
Royal College of Art in London. Letzte Veröffentlichung: Did Someone
Say Participate?, MIT Press 2006 (gemeinsam mit Markus Miessen).
Shuman Basar stellt das Ausstellungsprojekt "Can Buildings Curate"
vor, das sich mit der Geschichte des modernen Ausstellungsraumes
beschäftigte.

Kuenstlerhaus Stuttgart
Reuchlinstrasse 4b, D-70178 Stuttgart

Tel. +49 (711) 6157470
Fax: +49 (711) 613165

aw@kuenstlerhaus.de

www.betacity.de/mailingliste/1585.html

Sulukule /spacioside

2007-04-09T02:56:00.000-07:00

Nowadays, the municipality destroys the Romani/Gypsies settlement of Sulukule which is the district in the historical peninsula of Istanbul. The aim of the municipality is to construct the old Ottoman Houses as a heritage that goes along with the urban marketing of historical peninsula.

Discourses on urban transformation,urban catastrophe, gentrification and protecting cultural heritage or arousing the nostalgic past that combines with the "state ideology" are the justification for devastating people from their houses; especially marginal ethnic groups,poor people. It is a common strategy of controlling spaces and bodies. "Spacioside” is a term introduced by sociologist Sari Hanafi (Beyruth) who is involved with the Palestinian settlements and slum NGOs; "spacioside" is a violation of human rights organized by urban planning and transformation strategies.

A group of people from interdisciplinary background is initiated by Aslı Kıyak (architect) and Korhan Gümüş (architect - director of Human Settlement Assoc, Istanbul) working with Gypsies together since January to organize events to attract the awareness of the citizen, public.

Further info:

Press conference og the Istanbul municipality:
www.ibb.gov.tr/IBB/Popup/tr-TR/
PrinterFriendlyHaberler.aspx?CultureId=tr-TR&HaberId=22609

http://tanpelin.blogspot.com/2007_01_01_archive.html

http://40gun40gece-sulukule.blogspot.com

In Birgun newspaper: www.birgun.net/bolum-72-haber-38035.html

urban catastrophe and "otherness"

similar example of the destruction of Gypsies in Budapest (Hungary) that I mentioned in another article

Local Space and Social Conflict -workshop

2007-04-01T11:50:00.000-07:00

Workshop: “Local Space and Social Conflict” mit Gästen aus Europa und den USA.
Invited Mentor: Neil Smith (City University of New York)
30. Mai 2007, 12-18 Uhr, anschließend Empfang, CMS.
www.metropolitanstudies.de
Center for Metropolitan Studies, TU Berlin
Ernst-Reuter-Platz 7, 3rd floor
Graduiertenkolleg Berlin | New York

Social struggles emerge at the local level in the form of conflicts over public and private spaces. The transformation of socio-spatial environments as a result of what is commonly called 'globalization' has led to a deepening of social divisions and a
re-hierarchization of space. This scalar re-organization becomes particularly visible within large urban centers, since it is here that many of the policies and practices
responsible for this transformation have been and are being implemented. In response to intensified interurban competition, policies have shifted towards the attraction of investment,tourism and the middle classes to the inner city, while simultaneously tightening control over the urban poor. Visible poverty as well as non-conformity to norms that advance the above policies is pressurized due to a fear of social instability. This process is contested. Urban social movements increasingly address the local level. 'Anti-globalization' activists highlight the spaces in which a neoliberal political economy is implemented and is at its most vulnerable. Local grassroots initiatives turn against the exclusionary effects of the new urban politics (e.g. gentrification, privatization, or festivalization of urban cultural events) as well as more NIMBY-oriented local initiatives.

12.00 – 13.30
Introduction: Prof. Dr. Neil Smith, City University of New York
13.30 – 13.45
Coffee break
13.45 – 15.45
Dr. Anders Lund Hansen, Lund University
Space wars and the new urban imperialism. The case of Christiania
Tracy Neumann, New York University
Inside Out. The 'Othering' of Pittsburgh's Manufacturing Workers
15.45 – 16.00
Coffee break
16.00 – 18.00
Pelin Tan, Istanbul Technical University
Space / Negotiation. Reproduction of Locality and Conflict
Vickie Cooper, Sheffield Hallam University
'they're a beggar for it'. Regeneration and Homelessness
18.00 – open end:
Food & drinks

Modernizm ile Müzakere - söyleşi

2007-03-31T16:15:00.000-07:00

Vahram Aghasyan, Platform Garanti Güncel Sanat merkezi Istanbul Misafirhanesinde misafir sanatçı. Kentsel çevre ve mimari üzerine odaklanan bazı işleri ve görüşleri üzerine bir söyleşi gerçekleştirdik."Modernizm ile Müzakere"; Agos,30 Mart 2007 (editor Lora Baytar).

Vahram Aghasyan, is an artist staying in Platform Garanti Contemporary Art Center, artist residency program. We did publish a conversation in Agos newspaper about his works."Negotiation with Modernism"; 30 March 2007 (editor Lora Baytar)

www.agos.com.tr
www.platformgaranti.blogspot.com
www.platformgarantilinks.blogspot.com
www.artfacts.net/index.php/pageType/artistInfo/artist/38520/name
/Vahram-Aghasyan

Modernizm ile Müzakere
Geçen yüzyılın başında erken modernizme ait kent ve mekan ütopyaları, ulusalcı ve sosyalist ideolojilerde vücut buldu; endüstrileşme ile birlikte "konut" ve kent içindeki yeri yeniden tasarlandı. Günümüzde, yerel modernitelerde yontulmuş mekan pratikleri neyi temsil ediyor? modernizmin başarısızlığı mı ya da yerel pratiklerin direnci mi?